Deşifre Metnini Okuyun:
Podcast’lerimizin deşifresini bir yazılım programı kullanarak deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru olmadığı için lütfen yazım hatalarını mazur görün.
Hannah Clark: Geçen gün bir elma ağacından kısa bir mesafede büyüyen küçük bir fidan gördüm. Aynı bitkinin iki örneğine bakıyor olmama rağmen aralarında çok az ortak nokta bulunması dikkatimi çekti. Elma üretmek gibi ortak bir hedefleri olsa da zaman ve olgunluk, ağacı yavaş ama tamamen dönüştürmüştü.
Fidana baktığınızda yaprakları görürsünüz; ağaca baktığınızda ise gövdeyi. Yönetici liderliğinde de durum böyledir. Ürün liderliğinde basamakları tırmandıkça rolünüz, her dalın büyüyebilmesi için destek, istikrar ve denge sağlamaya daha fazla odaklanır.
Bugünkü konuğum, Financial Times Ürün Direktörü Debbie McMahon. Bu sohbeti gerçekleştirmiş olmaktan büyük bir ayrıcalık duyduğumu söylemeliyim. Debbie, kariyeri boyunca rolünün nasıl değiştiğine dair samimi görüşlerini paylaştı; özellikle de iç ve dış ilişkiler açısından, kimsenin size yapmanızı söylemediği şeyler ve herkes yapmanız gerektiğini söylese de yapmamanız gereken şeyler hakkında konuştu.
Ayrıca sorumluluk alanını dengede tutma yaklaşımını ve bilinçli ilişki kurmanın nasıl meyve verdiğini anlattı. Hadi başlayalım.
Bu arada, her hafta böyle sohbetler gerçekleştiriyoruz. İlginizi çekiyorsa neden abone olmayasınız? Tamam, şimdi başlayalım.
Ürün Yöneticisi podcast’ine tekrar hoş geldiniz. Bugün Debbie McMahon ile birlikteyim. Kendisi Financial Times’ta Ürün Direktörü olarak görev yapıyor.
Debbie, bugün bize katılmak için zaman ayırdığınız için çok onur duyuyorum.
Debbie McMahon: Merhaba, Londra’da nihayet güneşli bir öğleden sonra sizinle burada olmaktan büyük mutluluk duyuyorum.
Hannah Clark: Harika. Havanızı kıskandım. Dün gece kar yağdı, dolayısıyla çok memnunum.
Debbie McMahon: Vay canına. Tamam.
Hannah Clark: Bize geçmişinizden ve Financial Times’ta Ürün Direktörü olma yolculuğunuzdan biraz bahsedebilir misiniz?
Debbie McMahon: Yaklaşık altı aydır Financial Times’ta geçici Ürün Direktörü olarak görev yapıyorum. Öncesinde yaklaşık üç yıl boyunca FT’de ürün direktörüydüm; işletmenin B2C bölümüne ve sanırım kuruluşun içerik hizmeti olarak adlandırdığımız kısmına liderlik ettim.
Yalnızca bir ana sayfamız, bir reklam setimiz ve benzeri şeyler var. FT’deki yolculuğum böyle. Tüm ürün kuruluşuna liderlik etmekten çok keyif alıyorum; oldukça farklı bir deneyim ve bugün buna biraz değineceğimizi düşünüyorum. Bundan önce BBC’de, ondan önce de Birleşik Krallık’taki bir devlet programı olan Universal Credit’te çalıştım. Ürün yolculuğum da orada başladı.
Bazen insanın kendini içinde bulduğu biraz rastlantısal, “Vay canına, buraya nasıl geldim?” türünden bir yolculuk. Ama oldu.
Hannah Clark: Harika. Bu gerçekten inanılmaz ve biraz daha derine inmek isterim. Bugün, ürün liderliği basamaklarında yükseldikçe paydaş yönetiminin nasıl geliştiğine odaklanacağız; bu, sizin de çok iyi bildiğiniz bir yolculuk.
Başlangıç olarak bu sohbeti, üründe kendinizi görme bağlamında çerçevelemek istiyorum. Daha önce bunun bir rolden diğerine oldukça farklı göründüğünden bahsetmiştiniz. Kariyerinizin farklı aşamalarında bu sizin için nasıl görünüyor?
Debbie McMahon: Evet, gerçekten ilginç, değil mi?
Başladığımda bir tür tarafsız kişi olarak kalmaya çalıştığımı düşünüyorum. “Hayır, aslında bir görüşüm yok. Burada bir çıkarım yok. Kanıtlar ne söylüyor? Paydaşların ihtiyacı ne? İşletmenin ihtiyacı ne? Müşterilerimiz ne söylüyor?” diyordum. Ortada tuhaf bir dünyada duruyorsunuz ve sonunda bunun gerçekten işe yaramadığını fark ettim.
Elbette çoğu şey için işe yarayabilir, fakat nihayetinde her şey için işe yaramaz; çünkü sizin fikriniz nerede? Ürünü bir arada tutan şeylerden biri de budur. Ürünün tutarlı olması, anlamlı hissettirmesi gerekir. Herkesin görüşünü toplayıp en iyi fırsatın nerede olduğunu bulmaya çalışırsanız bunun sonunda işe yarayacağını düşünmüyorum.
Şu anda Ürün Direktörü rolündeyim ve önceliklerimi çok net ortaya koydum. Şu anda gerçekten önemsediğim şey, ürünlerimizi ne kadar mobil öncelikli geliştirdiğimiz. Yalnızca ortaya çıkan sonuç değil, ürünleri nasıl geliştirdiğimiz, bunun insanların onları nasıl kullandığına ilişkin veri ve kanıtlarla nasıl bağlantılı olduğu ve müşterilerimizin yaşamasını istediğim deneyim de önemli.
Bunun mobil öncelikli bir deneyim olmasını istiyorum. Geri dönüp “Bakın, benim katkım olmadan ne değişmezdi?” diyebilmekle ilgili. Mevcut yöneticim bunu bir süre önce güzel ifade etmişti: “Yılın başına bakıp yılın sonuna bakıyorum ve ‘Ben olmasaydım ne gerçekleşmezdi?’ diye soruyorum.”
Ürün çalışanları için bu bazen zor olabilir. Bu nedenle, ürün üzerindeki katkınızın ne olduğunu görmeniz gerektiğini düşünüyorum. Bu yalnızca kişisel fikriniz olmamalı; aynı zamanda anlamlı da olmalı.
Şu sıralar her gün üzerinde ısrar ettiğim başka bir konu da mobil öncelikli yaklaşım. Bunu dinleyen ekip arkadaşlarım “Evet Debbie, mobil öncelikli yaklaşımı duyduk. Bunun üzerinde çalışıyoruz,” diyeceklerdir.
Yan taraftaki düğmeler korkunç. Hepsi farklı boyutlarda, renklerde ve şekillerde. Özür dilerim Darcy, ama o da bunu biliyor. Buna baktığımda “Hayır, bu beni temsil etmiyor. Bu benim önemsediğim bir konu ve bu yeterince iyi bir deneyim değil,” diyorum.
Elbette en önemli konu bu mu? Hayır, muhtemelen değil. Ama “Evet, bununla ilgili bir şey yapalım,” dediğim bir konu. Çünkü deneyimin kalitesini ve müşterilerimize, aynı zamanda ekiplerime sunmak istediğim deneyimin ne kadar üst düzey olmasını yansıtabildiğim alan bu.
Hannah Clark: Ekip üyelerinizden bazıları hakkında konuştuk ve biraz da ilişkilerden söz etmek istiyorum. Daha önce ürün ve mühendislik ilişkisinin ürün liderleri için muhtemelen en önemli ilişki olduğunu belirtmiştiniz. Direktörlükten Ürün Direktörlüğü pozisyonuna geçerken ve doğrudan teknoloji direktörleriyle çalışmaya başladığınızda bu ilişki sizin için nasıl gelişti?
Debbie McMahon: Bu ilişkinin ne kadar önemli olduğunu yeterince vurgulayamam.
Paydaşlardan ve bir ürün çalışanının paydaşlarla çalışmasının öneminden söz ediyoruz. Ancak mühendislik çalışma arkadaşlarınız sizin paydaşlarınız değildir. Onları, siz olmadan diğer kolunuz gibi görüyorum. İkiniz de gerçekten hiçbir şeyi tek başınıza gerçekleştiremezsiniz. Roller hakkında düşünmeye başladığımda bunun oldukça benzersiz olduğunu fark ettim.
Çoğu insan sonunda bir işi kendi başına tamamlayabilir. Ancak ürün yöneticileri ve mühendisler bunu gerçekten yapamaz. Bir şeyler geliştirebilirsiniz ama ne geliştireceksiniz? Ne geliştirileceğini belirleyebilirsiniz ama nasıl geliştireceksiniz? Bunlar aynı madalyonun iki yüzü.
Çalıştığım farklı yerlerde çok güçlü meslektaşlık ilişkilerim oldu. Financial Times’taki mühendislik direktörüm Alice, merhaba Alice, ile teslimata odaklanan bir ilişkimiz vardı. Sonuçlarımızı, neyi başarmaya çalıştığımızı ve başarılı olmak için bu kuruluşu nasıl yapılandırdığımızı konuşuyorduk.
En önemli üç önceliğimiz ve ortak hedeflerimiz vardı. Her buluştuğumuzda bu üç konuyu gözden geçirirdik. 120 kişilik bu grubu, ihtiyaç duyduğumuz büyük sonuçları elde etmek üzere nasıl yönlendirecektik?
Ürün Direktörü rolüne geçtiğimde Rebecca ile çok güçlü bir meslektaşlık ilişkisi kurdum. Merhaba Rebecca. İlginç olan şu ki Rebecca geçmişte yöneticimdi. Hayatın nasıl döndüğünü görmek komik, değil mi? Rebecca’yı zaten tanıyor ve bireyler olarak iyi anlaşıyor olmamız harika. Fakat etrafa baktığımda artık konuştuğumuz şeylerin oldukça farklı olduğunu görüyorum.
Belirli bir tedarikçiyle kimin ilgileneceğini, bu sorunu önemseyip önemsemediğimizi konuşuyoruz; sorunu nasıl çözeceğimizi değil. Farklı ürün gruplarının büyüklüğünü ve kapsamını, artık tek tek işleri değil, konuşuyoruz. Bu tamamen farklı değil ama incelikli bir şekilde farklı.
Bu dinamiğe alışmak ve ilişkinin artık her gün işleri tamamlama ihtiyacımıza değil, portföyümüzü ve bir dizi ürünü nasıl yönettiğimize dayandığını anlamak gerekiyor.
Tek bir dev ürün üzerinde çalışıyorsanız durum biraz farklı olabilir. Ancak FT’nin artık birbirinden oldukça ayrı portföy ürünleri var. Bunlar her gün mutlaka birbiriyle etkileşim kurmuyor. Bu nedenle aralarındaki alışveriş de çok belirgin değil.
Konuşmalarımız daha çok insanlarla, kuruluşun genel yapısıyla ve bunun geri kalan FT ile nasıl çalıştığıyla ilgili. İlginç biçimde işlerin kendisi hakkında çok daha az konuşuyoruz. Bu bazı açılardan harika, ancak önceki noktama geri dönüyor: Bir ürün çalışanı olarak çalışmanın içinde kendinizi temsil etmenin başka yollarını bulmanız gerekiyor.
Hannah Clark: Evet. Bunun üzerinde biraz daha durmak istiyorum. Bir rolden diğerine geçtiğinizde işin kapsamının ve doğasının bu kadar değişmesi gerçekten büyüleyici.
Bir ürün direktörü olarak bir teslimat birimini yönetmek ile Ürün Direktörü olarak kurumsal bir işleve liderlik etmek arasındaki farkı konuşalım. Liderlik yaklaşımındaki fark nedir ve gününüzün nasıl geçtiği açısından bazı taktiksel farklılıklar nelerdir?
Debbie McMahon: Çok ilginç. Dün ürün direktörlerimden biriyle tam da bunu konuşuyordum. Rolümden ne kadar keyif aldığımı sordu. Daha önce kuruluşta kıdemli bir lider olarak görev yaptığımı ve kapsamımın ne olduğunu bildiğimi söyledim. Her şey işi tamamlamakla ilgiliydi. Elbette iyi kararlar ve iyi sonuçlar almak önemliydi ama nihayetinde amaç işi tamamlamaktı.
Ürün Direktörü rolüne geçtiğimde beş teslimat birimim olduğunu düşündüm. Dört ürün grubumuz ve beş teslimat birimimiz vardı. Beş farklı alanda işi tamamlamakla ilgili olacağını, sadece daha büyük ve karmaşık olacağını sandım. Gerçekten böyle değil. Zamanımın çok daha büyük bir bölümü insanların yaşamları açısından son derece önemli konulara ayrılıyor.
Bu yıl maaş artışlarına ve terfilere ne kadar para harcayacağız? Eğitim bütçesini artıracak mıyız? İnsanları farklı yerlere taşıyıp bazı işleri bırakacak ve başka işleri başlatacak mıyız? Bunlar insanların işlerini değiştirecek konular. Ürün bakış açısıyla ele alınsa da bunlar çok insani ve liderliğin özüne ilişkin meseleler.
Yüz kişim var. Bu çok sayıda insan demek. FT’nin ürün ve teknoloji kuruluşunda 450 kadrolu çalışan ve yüz kadar da yüklenici bulunduğunu düşünüyorum. Bir grup olarak bu kadar insanı doğru şekilde desteklediğimizden emin olmamız gerekiyor.
Direktör olarak kapsamım nispeten geniş olsa da işe oldukça bağlı kalabiliyordum. Ayrıntılara dahil değildim ama gerekli olduğunda mesajları iletebiliyor, yardım edebiliyor, destek verebiliyor ve engelleri kaldırabiliyordum. Ürün Direktörü rolünde bu çok daha zor. Şimdi sanırım 28 ekip var ve bazıları birbirinden çok farklı.
Birbiriyle doğrudan bağlantılı olmayan alanlarda çalışıyorsunuz. Bu nedenle üzerine çekebileceğiniz ortak çizgileri bulmanız gerekiyor. Mobil öncelikli yaklaşım bu yüzden çok güçlü; her alanda işe yarayabilecek bir çizgi.
Ancak sonunda çok az sayıda konuda, direktörken olduğumdan daha fazla ayrıntıya girdiğimi fark ettim. Bu bana çok ilginç geliyor. Zamanımın çoğu işten oldukça uzakta, kuruluşu ve FT’nin geri kalanıyla nasıl çalıştığımızı düşünerek geçiyor. Fakat etki yaratabilmek için kendime her zaman üç şey belirlemem gerektiğini gördüm.
Beni tanıyan herkes, konuları üçlü gruplar halinde düşünmeye biraz takıntılı olduğumu bilir. Yılın başında üç şeyi belirledim, yazdım ve tüm ekibime, hatta ekip üyelerime rapor veren kişilere anlattım. Bunlar gerçekten önemsediğim ve dahil olacağım üç şeydi.
Şu anda içerik dönüşümü üzerinde çalışıyoruz. Tasarımlara bakıp “Bu beyaz renk gerçekten istediğimiz şey mi?” diye soruyordum. Sonra bunun altı ay önce yapmayacağım bir şey olduğunu fark ettim. O düzeyde bir ayrıntıya dahil olmazdım.
Bu ilginç, ancak yalnızca az sayıda konu için geçerli. Gerçekten üç konu. Bunu her yerde yapamazsınız. Bu, kendimi ürüne dahil etmenin ve nereye gittiğimizi, stratejimizi ve işletmemiz ile müşterilerimiz üzerinde nasıl bir etki yaratmak istediğimizi anlamanın yolu.
Zamanımın geri kalanını tamamen farklı konulara ayırıyorum.
Hannah Clark: Etki yaratabileceğiniz yerde mikro, zamanınızın dağılması gereken yerde makro düzeyde denge kurma içgörünüzü çok sevdim. Bu gerçekten iyi bir yaklaşım.
İlişkilerle bağlantılı olarak konuşmak istediğim başka bir konu da karşınızdaki paydaşın işini anlamanın önemi. Kiminle konuştuğunuza bağlı olarak bu kişi bir paydaş ya da kol olabilir. Bunun nasıl göründüğünü ve ürün lideri rolünüz açısından neden bu kadar kritik olduğunu anlatabilir misiniz?
Debbie McMahon: Elbette. Ürün çalışanlarının bir boşlukta yaşayabildiği günler geride kaldı. “Tek umursadığım müşterinin mutlu olması ve ihtiyaç duyduğu şeye sahip olması,” diyemezsiniz. Burada sunmak için bulunmamızın nedeni bu değil.
Ticari bir kuruluşta veya maliyet azaltma ya da gelir artışı gibi belirli hedeflere ulaşması gereken ticari olmayan bir kuruluşta çalışıyorsanız, yaptığınız her şeyi işletme bağlamına oturtabilmelisiniz.
FT’de olduğu gibi işletmenin çok ticari bölümleri olabilir: abonelik, satış ve reklam işletmeleri. Ya da gazetecilerimiz gibi farklı bölümler olabilir. Onlar da bizim için çok önemli paydaşlardır çünkü dünyaya ulaşan şey onlar sayesinde ortaya çıkar.
Ürünümüz gazeteciliğimizdir. Bu insanların işlerini nasıl yapmaları gerektiğini anlamıyorsanız büyük resmi kaçırıyorsunuz demektir. Yalnızca iç araçlar üzerinde çalışıyorsanız onların müşteriniz olduğunu söylemek kolaydır. Fakat iç araçlar üzerinde çalışmasanız bile ürününüzün müşterilere ulaştırılma biçimi budur.
Hikâyeleri gazeteciler yazar ve bu hikâyeleri siteye taşımaları gerekir. Ürününüz esas olarak böyle sunulur. Ya da pazarlama mesajlarıyla, satış görevlisinin hesap yöneticisiyle yaptığı görüşmeyle veya ürününüzü satın almak isteyen işletmeyle sunulur.
Bu kişilerin görüştükleri insanlarla nasıl iletişim kurduğunu, ürününüz hakkında ne söylediklerini, hangi geri bildirimleri aldıklarını ve işlerini nasıl yürüttüklerini anlamıyorsanız büyük bir yapboz parçası eksik demektir. Nasıl ölçüldüklerini, yönetildiklerini ve hangi raporlara ihtiyaç duyduklarını da bilmeniz gerekir.
2023’te işletmemizin elde tutma alanında yeni bir ürün yöneticisi işe başladı. Önceki birkaç yılda bu alana fazla yatırım yapmamıştık; işletmedeki çalışma arkadaşlarımızla görüşüp anlaşarak müşteri kazanımına yoğunlaşmıştık.
Şimdi elde tutma tarafına çok daha fazla yatırım yapacaktık. Bu nedenle ürün yöneticisinden işe alıştırma sürecinin bir parçası olarak o bölümdeki çalışma arkadaşlarıyla daha fazla zaman geçirmesini istedim. Yalnızca katıldığımız üst düzey ticari toplantılara değil, ayrıntılı haftalık toplantılarına ve yöneticileriyle yaptıkları görüşmelere de katılmasını söyledim.
Hangi sorularla karşılaştıklarını, nasıl raporlama yaptıklarını, paralarını ve pazarlama kampanyalarını nasıl harcama kararı aldıklarını anlaması gerekiyordu. Geri döndüğünde, bu ek veri düzeyi olmadan elde edemeyeceğimiz büyüleyici içgörüler getirdi.
Aynı şeyi tanımlamak için farklı sayılar kullandığımız ortaya çıktı. Daha önceki bazı görüşmelerde yaşadığımız karışıklığın nedeni buydu. Bunun iki farklı departmanın aynı konuya biraz farklı odaklanmasından kaynaklandığını gördük.
Bir grup ürün yöneticim, işe başladıktan kısa süre sonra bir bülteni düzenleyen bir kişiyi gözlemledi. İçerik bölümünde çalıştığı için birinin neredeyse iki saat boyunca çalışmasını, sona yaklaşmışken bulunduğu ortam tarafından ciddi biçimde bölünmesini ve işinin yaklaşık 20 dakika gerisine dönmek zorunda kalmasını izledi.
“Vay canına, bu işin gerektirdiği yoğunlaşma gerçekten farklı,” diye fark etti. Bizim yaşamadığımız bir dünyayı anlamak onun için inanılmaz derecede güçlüydü. Elbette bu hikâyeyi bana ve çalışma arkadaşlarına anlatarak onların da anlamasına yardımcı olabilir.
Bu insanların işlerini asla yapmayacağız. Belki bazen yaparız, kim bilir? Bazı ürün yöneticileri gerçekten iyi yazıyor ve gazeteci oluyor. Ancak hem empatiye hem de güvenilir biçimde konuşabilmek için gereken bilgiye sahip olmak çok önemli.
Hannah Clark: Empatiden söz etmenize sevindim çünkü dış ilişkiler hakkında da konuşmak istiyorum.
Ürün Direktörü seviyesinde rolün bir başka kritik yönü de tedarikçiler, ortaklar ve sektördeki meslektaşlar gibi dış paydaşlarla ilişkileri yönetmek. İç önceliklere odaklanmayı sürdürürken bu ilişkileri nasıl etkili biçimde yönetiyorsunuz?
Debbie McMahon: Vay canına. LinkedIn’inizi açmayın.
Bir iş güncellemesi paylaştığınızda veya yeni bir iş unvanı aldığınızda sizi tebrik eden harika insanların mesajları gelir. Aynı zamanda ihtiyacınız olduğunu kesinlikle bilmediğiniz bir şeyi satmak isteyen binlerce tedarikçiden mesaj alırsınız.
Bunu her seviyede yaşıyoruz ama iş değiştirdiğimde veya daha kıdemli hale geldiğimde durum giderek daha uç bir hâl aldı. Bir şey satmaya çalışan herkese şunu söyleyebilirim: İhtiyacım olursa size haber veririm. Bunu yönetmenin tek yolu bu.
FT’deki teknoloji direktörü ile zamanımızın önemli bir kısmını buna ayırıyoruz. Kimin kiminle konuştuğunu belirliyoruz. Öncelikle aynı şeyi iki kez yapmadığımızdan emin olmalıyız çünkü sahip olduğumuz az miktardaki zamanı boşa harcamak istemiyoruz.
Ayrıca bu görüşmeleri kimin yapmasının en doğru olduğunu belirliyoruz. Böylece öğrenmemiz gerekenleri öğreniyor, sırf daha rahat hissettirdiği için ikimizin de aynı görüşmelere katılmasını önlüyoruz.
Birbirimize büyük ölçüde güvenmemiz ve “Sorularımı sen sor, onlarla sen konuş,” diyebilmemiz gerekiyor. Çoğu zaman Rebecca’ya “Önemsediğimiz ilk şey bu teknolojinin iyi olup olmadığı. Müşteri sonucunun ne olması gerektiği konusunda genellikle netiz,” diyorum.
Kuruluş içinde de durum aynı. Ancak teknoloji, ürün ve çoğu zaman veri ilişkilerinin aynı anda temsil edilmesini çok daha güçlü buluyorum. Aksi hâlde işletmenin bir bölümüyle bir kişinin, başka bir bölümüyle başka bir kişinin konuştuğu döngüsel görüşmeler ortaya çıkabiliyor.
Birleşik bir görüş sunabilmek güçlü. Bu, kuruluşa karşı birleşmiş bir cephe olduğumuz anlamına gelmiyor. Konuşup tartıştığımız konuların birleşik görüşünü, bilgimizi ve sorularımızı sunuyoruz. Daha teknik bir soru sorulduğunda tekrar toplantı yapmak zorunda kalmıyoruz.
FT’de bu kişileri ve önemli paydaşları bir araya getiren “sütun kurulları” adını verdiğimiz yapılar var. Aynı sorunun editoryal ekiple, ardından reklam ekibiyle ayrı ayrı görüşülmesini istemiyoruz.
İnsanların bilgi dinleyebileceği, soru sorabileceği ve birbirini duyabileceği ortamlar oluşturuyoruz. Bu yalnızca bizim bilgi verip bilgi toplamamız değil. Bazen bir tutarsızlık fark ediyoruz: Sizin tercihiniz bir yönde, işletmenin başka bir bölümünün tercihi başka yönde olabilir. Belki de bu konuda arabuluculuk yapması gereken kişiler biz değiliz; belki de iki tarafın birbirleriyle konuşması gerekiyor.
Bunu yaparken işin ve ekiplerinizin ilerlemesini nasıl sağlayacağınızı da düşünmelisiniz. Bunun büyük bölümü ihtiyacınız olan bilgiyi toplamak ve bunu aktarmak için zaman bulmakla ilgili.
Her hafta yeniden şunu öğreniyorum: Bir şeyleri tekrarlamanız gerekiyor. Tekrar edin, daha çok tekrar edin, yine tekrar edin. Ne kadar sık söylediğinizi düşünürseniz düşünün, yeterince söylemiş olmazsınız.
Bazen bir şey öğreniyor ve “Bu önemli bilgiyi dosyalayayım,” diyordum. Artık kendime “Bunu birine aktarmam gerekiyor. Belki tüm ekibime, belki belirli bir kişiye. Bunu kimin bilmesi gerekiyor?” diye soruyorum. Her görüşmeden sonra bunu düşünüyorum çünkü yalnızca benim bilmem yeterli olamaz.
İç odağımı böyle koruyorum: Öğrendiğimi aktarıyorum. Artık bu bilgiyle bir şeyler yapabilirsiniz çünkü genellikle işi gerçekleştirebilecek kişi sizsiniz.
Hannah Clark: Sizi dinlerken iletişim becerilerinizde ne kadar ustalaşmanız gerektiğini ve farklı tarafları yönetmek için ne kadar empati gerektiğini daha iyi anlıyorum. Her bir tarafın ihtiyaç duyduğu bilgi düzeyini anlamalı ve sorumluluk devri yapabilmelisiniz.
Bu çok ilginç. İletişimden, hatta duygusal ustalıktan biraz daha bahsetmek istiyorum. Ekibiniz için nasıl bir lider olarak ortaya çıkıyorsunuz? Örneğin, kendinizi işe olduğu gibi getirmeniz gerektiğine dair popüler bir anlatı var.
Debbie McMahon: Bu konuda görüşlerim var. Bu konuda gerçekten görüşlerim var.
Hannah Clark: Duymak istediğim tam olarak bu. Kendinizi işe olduğunuz gibi getirmeniz hakkındaki düşünceleriniz neler?
Debbie McMahon: Açıkçası hiç kimse sizin kendinizi tamamen olduğunuz gibi işe getirmenizi istemez. Benim iddialı görüşüm bu. Elbette istisnalar vardır. Milyonda bir kişi “Kusurlarınızla birlikte kendinizi gösterin; bundan ilham alırım,” diyebilir.
Ancak insanların yüzde 99,9’u bunu istemez. Başınızın ağrıdığını, eşinizle tartıştığınızı veya arabanızın lastiğinin patladığını bilmek istemezler. Onların da aynı sorunları var. Siz onların yöneticisisiniz. Bu nedenle akran ilişkileri, destek alma yolları ve üst düzeyde yalnızlık konusu çok önemlidir.
Sorunlarınızı ekibinize yüklemeye başlarsanız “Sen sorumlu kişisin ve bunu çözemiyorsun. Benim ne şansım var?” diye düşünürler. Ancak kusursuz olmanızı da istemezler. Sürekli “İyiyim, her şey harika, teşekkürler, hoşça kalın,” diyen bir robot gibi olmanızı da istemezler.
Her şeyde olduğu gibi burada da harika bir denge kurmanız gerekir. Yaptığım karmaşalardan, hatalardan ve kötü kararlardan söz ederim. İnsanlar bunları duymak ister ama genellikle olaydan sonra. O sırada duymak istemezler.
Bazen verdiğim en kötü kararlardan bahsederim. Ben de insanım ve çok sayıda kötü karar verdim. Ancak bunlar önceki veya ondan önceki işimde yaşanmıştır. Bu, insanlara “Bu sefer o kadar kötü olmayacak. Aynı hataları bizimle yapmayacak. Güvendeyiz,” hissini verir.
Universal Credit’te çalıştığım dönemde büyük baskı altındaydık. Birkaç şey ciddi biçimde yanlış gitmişti. Bunlardan biri beklenmedik bir şekilde gerçekleşmişti ve çok hızlı biçimde düzeltilmesi gerekiyordu.
Herkesin ofiste olduğu günlerdi. Ekibim iki sıra masa halinde oturuyordu. Ekipteki kadınlardan biri bana dönüp “Ne yapacağız Debbie?” diye sordu. Ben de “Bilmiyorum,” dedim.
O anda yapılabilecek en yanlış şey buydu. Omuzların yükseldiğini, bedenlerin gerildiğini, insanların daha korkmuş ve kafası karışmış göründüğünü hissedebiliyordum. Kimse benden yalan söylememi ve rastgele bir şey önermemi beklemiyordu. Ancak o anda ihtiyaç duydukları şey güvenceydi.
Durumu atlattıktan ve sonunda ne yapacağımızı bulduktan sonra ekipten birkaç kişi yanıma gelip “Bunu yapmandan nefret ettik. Bir daha yapma. Çok kötüydü. Sen ne yapacağını bilmiyorsan bizim ne şansımız var? Her şeyin felaket olacağını ve düzeltilemeyeceğini düşündük,” dedi.
Bu, insanların o anda sizden neye ihtiyaç duyduğunu anlamakla ilgili ilginç bir dersti. Gerçek bir insan olmaya, yalan söylememeye ve durumu olduğundan iyi göstermemeye devam ederken, daha fazla sorumluluk taşıdığınızı ve onları desteklemenin sizin işiniz olduğunu hatırlamanız gerekir.
Desteğe ihtiyacınız olduğunda bunu başka bir yerde aramalı, ekibinizden sizi desteklemesini beklememelisiniz. Bazen hayatın doğal akışı içinde sizi desteklerler. Bir keresinde bir görüşmede “Ekibiniz sizin hakkınızda ne söylerdi?” sorusuyla karşılaştım. Doğrudan sormamıştım, bu yüzden ekibime gidip onlara sordum.
“Bütün bisküvileri yiyen ama hiç satın almayan kişi olduğunu söylerdik,” dediler. Şaka yaparak söylüyorlardı ama doğruydu. Bu, onların da beni destekleyebileceği bir yoldu. Bisküvileri siz alabilirsiniz, sorun değil. Benim almam gerekmiyor.
Herkesin hayatında sorunlar olduğunu kabul etmelisiniz. Siz kendi sorunlarınızı kendinize saklarsınız ama ekibinizin bazı yüklerini onlardan almanız gerekir çünkü işiniz budur.
Hannah Clark: Bu içgörüyü ve bunun pratikte nasıl göründüğünü açıklayan anekdotları çok sevdim.
Düşüncelerinizin tamamını ekibinizle paylaşmıyorsunuz ama bazılarını paylaşıyorsunuz. Örneğin tasarım hakkındaki düşünceleriniz ve odaklandığınız konular. Görev devrinden farklı olarak düşüncelerinizi ve tercihlerinizi diğer liderlere nasıl devrediyorsunuz?
Debbie McMahon: Benim için denge, aracın kaza yapabileceği yer ile yalnızca biraz sapabileceği ya da sallantılı bir yol izleyebileceği yer arasındaki farkı anlamakla ilgili. Bu seçimin sonucu ne olacak? Burada ne olabilir? Araç kaza yapabilecekse daha fazla dahil olurum.
Bu durumda yalnızca bir görevi devretmem; aktif destekle devir yaparım. “Evet, bu zor ve önemli. Benden neye ihtiyacınız var?” derim. Diğer zamanlarda ise bazen dişinizi sıkıp “Ben böyle yapmazdım ama sorun değil,” demeniz gerekir.
Aynı anda 28 yerde bulunamazsınız. 28 yerde birden olmaya çalışırsanız hiçbir yerde gerçekten bulunamazsınız. Bu da yardımcı olmaz. Ekibinizin güçlü yönlerini tanımak da önemlidir.
Bir kişinin gerçekten iyi olduğu bir konu varsa, konu önemli olsa bile geri çekilip onun ilerlemesine izin verebilirsiniz. Başka bir kişi ise daha önce hiç yapmadığı bir şeyle karşı karşıya olabilir. Bu durumda ona yeterli desteği ve doğru araçları vererek hem öğrenmesini hem de kendini desteklenmiş hissetmesini sağlamalısınız.
Bu sürekli ayarlanan zor bir dengedir. “Buna fazla mı dahil oldum? Belki de yeterince değil. Biraz daha dahil olmalıyım,” diye düşünürsünüz. Dün ürün direktörümle konuşurken ona doğrudan “Bu dengeyi senin için doğru kuruyor muyum? Yeterince dahil olduğumu ve yeterince destek verdiğimi düşünüyor musun?” diye sordum.
İnsanların görmezden gelindiklerini veya “Sen kıdemli birisin, ne yaptığını biliyorsun; devam et,” denilerek yalnız bırakıldıklarını hissetme riski vardır. Cevap çoğunlukla olumluydu ancak kolay bir yanıt yok.
Daha kıdemli hâle geldikçe kendimiz için yöneticilerimizden istediğimiz şeylerin, ekiplerimizin bizden istediği şeyler olmadığını hatırlamalıyız. Ben “Beni yalnız bırakın, bunu hallederim,” diyen biriyim. Ancak herkes böyle değildir.
Kendi tarzınızı başkalarına sorgulamadan yansıtırsanız, bazı insanlar “Beni tamamen yalnız bıraktınız,” derken bazıları “Evet, tam olarak bunu istiyordum,” diyebilir. Dengeyi bulmanız gerekir.
“Ben bir lider olarak böyleyim ve doğal olarak böyle davranırım. Bu sizin için nasıl işliyor?” diye dürüstçe konuşmalısınız. Herkes için her şey olamayız. Ekibinizin birbirinden yararlanmasına da yardımcı olmalısınız. İyi olmadığınız bir konuda muhtemelen akran grubunuzda iyi olan biri vardır. Onları eşleştirip “Her şeyi benimle yapmanız gerekmiyor; bunun için bu kişiyle çalışabilirsiniz,” diyebilirsiniz.
Hannah Clark: Bunun her seviyede bize büyük fayda sağlayabilecek önemli bir nokta olduğunu düşünüyorum. Nasıl olduğumuzun farkında olmak ve varsayılan davranış biçimlerimizi anlamak birçok yanlış anlaşılmayı ve sürtüşmeyi önleyebilir.
Yalnız bırakılmaktan söz ettiniz. Üst düzeyde yalnızlık konusunu ele alalım. “Zirvede yalnızdır” sözü gerçekte nasıl bir duygu? Yönetici rolüne geçmeden önce bunun nasıl görüneceğine dair bir fikrimiz oluyor ama pratikte beklediğinizden çok farklı görünüyor.
Bu tür bir yalnızlığı yönetmek için hangi stratejileri etkili buldunuz ve bu duygu gerçekten nasıl?
Debbie McMahon: Bunun kaçınılmaz olduğunu düşünüyorum. Bu söz doğru. Ancak her şeyin kötü olması gerekmiyor. Benim için üç şey var.
Birincisi, akran grubunuz kim? Akran grubunuza dahil olun. Bu, ürün direktörlerinden oluşan bir grup, mühendislik direktörünüz veya teknoloji ve veri direktörleri olabilir. FT’de siber güvenlik başkan yardımcısını ve portföyler ile programlar başkan yardımcısını da içeren bir akran grubumuz var.
Hepimiz çok farklıyız. Onlara yaslanıp “Finans hakkında benden daha çok şey biliyorsun,” veya “Rebecca, tedarikçilerle konuşma konusunda kesinlikle benden daha iyisin,” diyebilmek ve yükü paylaşmak çok önemli.
İkincisi, bir insan olarak dayanıklılığınızın nereden geldiğini anlamak. Bazılarımız gücü kendi içinden alır, bazıları başkalarından, bazıları ise araçlardan ve tekniklerden. Dayanıklılığınızın nereden geldiğini ve onu nasıl koruyacağınızı belirleyin.
Bazı insanlar için bu, çalışma biçimi ve mola verme düzeniyle ilgilidir. Farklı yollar olabilir. Ancak gücünüzü nereden aldığınızı düşünün ve onu koruyun.
Üçüncüsü, iş dışında sizi rahatlatan alanlarınız olduğundan emin olun. Gizli konulardan bahsetmeden arkadaşlarınıza yakınabilirsiniz. Sizi bir insan olarak tanıyan, ayaklarınızı yere bastıran ve “Harika iş çıkarıyorsun,” diyebilen birinin olması gerekir.
Bazıları için bu çocukları veya partneridir. Bazıları egzersiz yaparak ve iyi iş çıkardığının söylenmesiyle güç kazanır. İş ortamından biraz uzaklaşmanızı, insan olduğunuzu ve elinizden geleni yaptığınızı hatırlamanızı sağlayan bir şeye ihtiyacınız vardır.
Kusursuz olmayacaksınız ama harika işler çıkaracaksınız. Elinizden gelenin en iyisini yaptığınız sürece yapabileceğiniz başka bir şey yok.
Hannah Clark: Bu çok büyüleyici bir sohbetti. Debbie, bugün bizimle paylaştığınız empatik yaklaşımı gerçekten takdir ediyorum. Taktikleriniz, içgörüleriniz ve anekdotlarınız için çok teşekkür ederim. Dinleyiciler sizi çevrim içi olarak nereden takip edebilir?
Debbie McMahon: Bana LinkedIn’den mesaj gönderebilirsiniz. Gerçekten sorun değil; yeter ki bana bir şey satmaya çalışmayın. Beni LinkedIn’de bulabilirsiniz. Çok yazan biri değilim ama FT’deki işlerimiz ve yaptığımız çalışmalar hakkında zaman zaman paylaşım yapıyorum. Ayrıca kadınların eşitliği ve benzeri konularda ara sıra yakınmalarımı da paylaşıyorum.
İnsanlar bunları genellikle ilginç buluyor. Beni takip edin ve size yardımcı olabileceğim bir konu varsa iletişime geçin.
Hannah Clark: Harika. Bize katıldığınız için teşekkürler.
Debbie McMahon: Ben teşekkür ederim.
Hannah Clark: Dinlediğiniz için teşekkürler. Daha fazla harika içgörü, nasıl yapılır rehberi ve araç incelemesi için bültenimize theproductmanager.com/subscribe adresinden abone olun. Bunun gibi daha fazla sohbeti, podcast’lerinizi dinlediğiniz her yerde Ürün Yöneticisi’ne abone olarak dinleyebilirsiniz.




