Deşifreyi okuyun:
Podcast’lerimizin deşifresini bir yazılım programı kullanarak hazırlamayı deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru çalışmadığı için lütfen olası yazım hatalarını mazur görün.
Hannah Clark: Kabul etsek de etmesek de kişisel ve profesyonel hayatlarımız hiç olmadığı kadar iç içe geçmiş durumda. Sonuçta uzaktan çalışma, işinizi yanınızda taşımaktan çok onu hayatınızın daha geniş bağlamına dâhil etmekle ilgili. Bugünkü sohbetimiz, nadiren açıkça konuştuğumuz bir konuyu ele alıyor: Ebeveyn olmak, ürün liderliğine yaklaşımınızı temelden nasıl yeniden şekillendirir? Ben de bir ebeveyn olarak şunu söyleyebilirim ki yatma zamanı rutinini müzakere etmekle paydaş beklentilerini yönetmek birbirinden o kadar da farklı değil.
Bugünkü konuğum, Merge’de Ürün Direktörü olan Anuj Jhunjhunwala. Anuj, Lyft ve çeşitli girişimler de dâhil olmak üzere finans ve teknoloji alanlarında 15 yıl boyunca kariyer inşa etti. Ancak ona beklenmedik dersler veren en yeni rolü babalık: Yetki sahibi olmadan etkileme, filtrelemeden iletişim kurma ve kariyer gelişiminin bir merdiveni tırmanmaktan çok bir dağa giden yolu belirlemeye benzeyebileceği.
Ebeveyn olmanın sizi daha önce hiç olmadığı kadar zaman bloklamaya nasıl zorladığı ve küçük çocukları yönetmenin neden ürün yönetimi için en iyi eğitim alanı olabileceği hakkındaki samimi görüşlerini dinleyeceksiniz. Ayrıca deneyimli ürün yöneticilerini bile zorlayan modern ürün liderliğinin bazı paradokslarını ele alacağız. Haydi başlayalım.
Bu arada, her hafta böyle sohbetler gerçekleştiriyoruz. Bu konu size ilginç geliyorsa neden abone olmayasınız? Şimdi başlayalım.
Ürün Yöneticisi podcast’ine tekrar hoş geldiniz. Bugün Merge’de Ürün Direktörü olan Anuj Jhunjhunwala ile birlikteyim.
Anuj, bugün bana katıldığın için teşekkürler.
Anuj Jhunjhunwala: Beni davet ettiğin için teşekkürler. Burada olduğum için çok heyecanlıyım.
Hannah Clark: Bugün ebeveynliğin ürün liderliğine yaklaşımımızı gerçekten nasıl etkilediğine odaklanacağız. Ben bir ebeveynim, Anuj sen de bir ebeveynsin ve bu harika; ancak bizi dinleyen herkes ebeveyn olmayabilir ve bu da gayet normal.
Bence bugünkü amacımız bu içgörüleri herkes için uygulanabilir kılmak. Ebeveynlerden ebeveyn olmayanlara aktarılabilecek perde arkası bilgiler neler? Küçük insanlarla ilgilenmek, büyük insanları yönetmek konusunda size ne öğretebilir? Başlangıç olarak Anuj, ebeveynliğin ürün liderliğine yaklaşımın üzerindeki en büyük etkisi ne oldu?
Anuj Jhunjhunwala: Kesinlikle. Aklıma gelen birkaç şey var. Biri dört yaşında, diğeri altı aylık iki küçük çocuğum var. İlk çocuğum olmadan birkaç yıl önce, aramızda böyle bir bağlantı olabileceğini hiç düşünmezdim. Elbette ürün yöneticisi olmakla çocuk sahibi olmak arasında milyonlarca fark var.
Ama bence ebeveynlik sizi konfor alanınızın dışına çıkarıyor. Fiziksel olarak sürekli yorgunsunuz ve başka bir insan üzerindeki sorumluluğunuz, daha önce üstlendiğiniz her şeyden tamamen farklı bir seviyede. Bunun kişisel düzeyde bende bazı değişikliklere yol açtığını ve bunların işime de olumlu şekilde yansıdığını gördüm.
İlk olarak, küçük çocukların neredeyse hiç filtresi yok. Yaptıkları her şeye ham duygularla tepki veriyorlar. Tepkileri büyük ölçüde fiziksel ve duygularını gerçekten yönetemiyorlar. Bunu nasıl yapacaklarını bilmiyorlar. Hiçbir şekilde duygularını filtrelemeyen biriyle konuşurken nasıl davrandığımı gözlemlemek için ilginç bir fırsat sunuyorlar.
Şirketler radikal açıklık kültürü oluşturmak ve duygularımızı aşırı biçimde maskelememek için çok fazla zaman ve enerji harcıyor. Bu nedenle ebeveynlik beni birçok açıdan daha soğukkanlı yaptı. İçinde bulunduğumuz konuşmadan duyguyu nasıl çıkarabilir ve onu ulaşmasını istediğim noktaya nasıl yönlendirebilirim?
Bu da beni ikinci noktaya getiriyor: Çok kısa ve öz iletişim kurmanız gerekiyor. Küçük bir çocukla uzun açıklamalar işe yaramıyor. Oturup “Şimdi neden yatağa gitmen gerektiğini anlatayım” diyemezsiniz. Burada yazabileceğiniz bir makale ya da yapabileceğiniz uzun bir konuşma yok. Söylemeye çalıştığınız şeyi gerçekten yoğunlaştırmanız gerekiyor.
Mesele en iyi argümanı oluşturmak ya da en mantıklı açıklamayı yapmak değil. Söylemeye çalıştığım şeyi etkili olabilmek için özüne nasıl indirebilirim? Bu konuda hâlâ çalışıyorum. Birini uyutmanın yöntemini tamamen bilimsel bir kesinliğe kavuşturduğumu söyleyemem.
Bunu yapmak zor. Bu da belki üçüncü noktaya götürüyor: Sürekli deneme yapıyorsunuz. Ebeveynler olarak hiçbirimiz aslında ne yaptığımızı tam olarak bilmiyoruz; içgüdülerimize güveniyoruz. Ebeveynlik podcast’leri ve kitaplarının bir karışımını kullanıyoruz.
Bu noktada çok fazla ChatGPT de var. ChatGPT’ye belirli ebeveynlik uzmanlarının belirli konularda ne söyleyeceğini soruyorum. Yani hangi sonucu almak istediğimizi görmek için yaptıklarımızı sürekli olarak değiştiriyoruz.
Ebeveynlikte sonuçlar çok net oluyor. O gün işler sorunsuz mu geçti, yoksa saat 22.00’de hâlâ neden uyuman gerektiğini mi tartışıyoruz? Buradaki çıkarım şu: İlerledikçe bazı şeyleri çözmenizde hiçbir sakınca yok. Ürün yönetimi de mükemmeliyetçiliğin doğal olarak öne çıktığı alanlardan biri gibi geliyor.
Ne yaptığınızı bilmemeniz sorun değil. İlerledikçe öğrenmenizde sorun yok; çünkü gerçek şu ki, zaten ilerledikçe öğreneceksiniz. Daha önce düşünmediğiniz yeni zorluklar, yeni çalışma yöntemleri, yeni ekip üyeleri ve ekip içinde birlikte çalışmanız gereken yeni dinamikler ortaya çıkacak.
Bu, bir adım geri çekilip her şeyin cevabına sahip olmadığımı düşünmek açısından çok yenileyici bir deneyim oldu. Bunun tamamen normal olduğunu fark ettim.
Hannah Clark: Bunların hepsi bana çok tanıdık geliyor. Bir şeyleri özüne indirgemekten bahsederken aklıma şu geldi: Bunu, karşı tarafın anlayabileceği ve kendi çıkarlarına hizmet ediyor gibi görünecek şekilde çerçevelemeye de çalışıyorsunuz. Bunun yaptığınız işle de çok ilgili olduğunu düşünüyorum.
Sadece fikrinizi anlatmaya çalışmıyorsunuz; karşı taraf için bunun içinde ne olduğunu da aktarmaya çalışıyorsunuz. Bu sürekli yaşanan bir mücadele. İçgüdüm kendi bakış açımdan tartışmak ve görüşümü savunmak. Ancak sonunda şu seçimi yapmam gerekiyor: Haklı mı olmak istiyorum, yoksa etkili mi? Etkili olabilmek için karşımdaki kişiyle bulunduğu noktada buluşmam gerekiyor.
Bu da bir sonraki soruya bağlanıyor. Ebeveynliği, yetki sahibi olmadan etkilemenin nihai sınavı olarak tanımladın. Bu bakış açısı yönetim tarzını ve paydaş ilişkilerini nasıl şekillendirdi?
Anuj Jhunjhunwala: Bence buradaki temel nokta, ister üç yaşında bir çocukla ister iş arkadaşlarınızla çalışıyor olun, birini gerçekten değiştiremeyeceğiniz. Elbette bu iki durum birbirinden çok farklı; ama birini nihai olarak yapmak istemediği bir şeyi yapmaya zorlayamazsınız.
Ebeveyn olmanız size otorite verse bile, dört yaşındaki bir çocuğu sebze yemeye veya belirli bir saatte yatağa girmeye zorlayamazsınız. Bunu kendisinin istemesi gerekir.
Bu da ikna ve hikâye anlatımına geri dönüyor. Ürün yöneticisi olarak yaptığınız işin büyük bölümü de bu. Paydaşlarınızın düşünce sürecinizi anlayacağı doğru ortamı nasıl yaratabilirsiniz? Bütün bunlar neden önemli? Tüm bunlar nasıl birbiriyle bağlantılı? Bu işin büyük bir kısmı, çocuk sahibi olmakla güçlü bir şekilde örtüşen hikâye anlatımı becerisine dayanıyor.
Daha önceki kısa ve öz iletişim noktamla çelişiyor gibi görünebilir; ama yine aynı yere dönüyor. Daha hızlı koşmak istiyorsanız sebzelerinizi yemelisiniz. Yarın sabah enerjinizin olmasını istiyorsanız daha erken uyumalısınız. Bugün yaptıklarınızın yarın gerçekleştirecekleriniz açısından neden önemli olduğunu kısa ve öz biçimde anlatıyor, sonra da kendinizi tekrar ediyorsunuz.
Bu işin büyük bir bölümü farklı kanallarda kendinizi sürekli tekrarlamakla ilgili. Bir belgede aynı şeyi söylüyorsunuz, sonra Slack’te tekrar ediyorsunuz, ardından tüm ekip toplantısında yine söylüyorsunuz. Başka bir kişide davranış değişikliği yaratmaya çalışmanın, ikna ve hikâye anlatma sanatıyla yapıldığını görmek oldukça ilginç.
Hannah Clark: Burada araya girmem gerekiyor çünkü ben de son zamanlarda benzer bir düşünce sürecindeyim. Kariyer yaklaşımınızın ebeveynlik tarzınızı ve ebeveynlik tarzınızın da kariyer yaklaşımınızı etkilemesi çok ilginç. Benim geçmişim pazarlama alanında. Yakın zamanda önemli bir farkındalık yaşadım: Yemek, çocuklarla sürekli bir mücadele konusu.
Her şey YouTube’da var. Çocuğuma hitap eden mecralar ve kanallar, kullanıcılara hitap eden pazarlama mecralarından çok farklı değil. O hâlde bu becerimi neden kendi avantajıma kullanmıyorum? Çocuğum, ona sözlü olarak bir şey söylememe iyi tepki vermiyor. Bu, soğuk bir satış aramasıyla çocuğun neden yapmasını istediğim şeyin doğru olduğunu anlayacağı bütünsel bir müşteri yolculuğu arasındaki farka benziyor.
Örneğin çocuğum şu anda yeni yiyeceklere karşı son derece dirençli ve seçici bir dönemden geçiyor. Ona yeni bir yiyecek olan spagetti ve köfte yapmak istedim. “Onu hazırlıksız yakalamayacağım; spagetti ve köfteyi ona pazarlayacağım” diye düşündüm. Spagetti ve köftenin ne kadar harika olduğunu anlatan YouTube videoları izledik. Başka çocukların bunları sevdiğini gördü ve çizgi filmde zıplayan spagetti ve köfteleri izledi. Sonunda tabağını tamamen bitirdi. Büyük bir atılım gerçekleştirdiğimi düşündüm. Çocuklarınıza bazen pazarlama yapmanız gerekiyor.
Anuj Jhunjhunwala: Kesinlikle. Bir bakıma, küçük bir çocukla bunu zor seviyede oynuyorsunuz. Duyguları çok ham ve filtresiz. İş yerinde bunu görmüyorsunuz. Yeni bir şirkete katıldığınızda ve kültür çok farklı olduğunda, beklediğinizden çok daha doğrudan bir yanıt alabilirsiniz. Bu biraz şaşırtıcı olabilir.
Ancak küçük bir çocukla bu durum günün dört saati, hatta daha fazlası boyunca devam ediyor. Kendilerini filtrelemeyi bilmiyorlar. Sizin de buna nasıl tepki vereceğinizi, bununla nasıl çalışacağınızı ve onları zaman içinde nasıl şekillendireceğinizi öğrenmeniz gerekiyor.
Hannah Clark: Kesinlikle. Yaşlandıkça aynı duyguları hâlâ hissettiğimizi, yalnızca onları yönetme ve maskeleme konusunda daha iyi olduğumuzu fark ediyorsunuz. Evde olayları özüne indirgemeye ve insanlarla bulundukları noktada buluşmaya alışmanız, genel olarak sizi daha etkili bir iletişimci hâline getiriyor.
Ancak bu özel konu hakkında muhtemelen bütün bir bölüm boyunca konuşabiliriz. İlerleyelim.
Ürün yönetimindeki bazı içsel çelişkilerden bahsedelim. Bir anlığına ebeveynlikten uzaklaşalım. Kariyerin boyunca karşılaştığın bazı paradokslar nelerdi?
Anuj Jhunjhunwala: Aklıma birkaç tane geliyor. Kariyerimde ilerledikçe daha fazla karşılaştığım ilk şey şu: Şirketinizde hem içeride hem dışarıda insanlar belirli konularda evet demenizi ister. Ancak aslında hayır demenize düşündüğünüzden çok daha fazla hoşgörü gösterirler.
İkincisi, yazma biçiminizin son derece önemli olduğunu düşünüyorum; ancak hiç kimse hiçbir şeyi okumuyor. İnsanların çok fazla işi var ve herkesin dikkati hiç olmadığı kadar değerli.
Üçüncüsü, kariyer gelişimi doğrusal görünür; ancak kesinlikle doğrusal değildir. Kariyerinizin başında her şey çok düz bir çizgi gibi görünür. Zaman içinde bunun kesinlikle böyle olmadığını fark edersiniz.
Hannah Clark: Doğrusal olmayan kariyer konusunu biraz merak ediyorum. Bir iş unvanından diğerine ya da ebeveyn olmayan bir kişiden ebeveyne dönüşürken, zaman içinde edindiğiniz birçok becerinin beklediğinizden çok daha fazla işe yaradığını fark ediyorsunuz.
Anuj Jhunjhunwala: Kariyerimin başlarında bazı yöneticilerin veya ünlü kişilerin Vikipedi sayfalarını okurdum. Her şey çok özlü görünürdü: Üniversiteden şu yıl mezun olmuş, şu şirkette çalışmaya başlamış, birkaç yıl sonra Kuzey Amerika başkanı olmuş, ardından küresel başkan ve sonunda CEO olmuş. Çok doğrusal görünüyordu.
Oysa o yazıda, onları başlangıç noktasından Kuzey Amerika başkanlığına taşıyan karar alma sürecinin ayrıntılarını görmüyorsunuz. O birkaç yılın içinde okunmayan çok şey var. Ayrıca bir seçilim yanlılığı da söz konusu; başarılı insanların bulundukları yere nasıl geldiğini görüyorsunuz ve siz de oraya nasıl ulaşacağınızı düşünüyorsunuz.
Gerçek şu ki kariyerinizi ilerletmeye çalışırken bu bir kontrol listesi değil. Farklı basamaklardan oluşan doğrusal bir merdiven de değil. Daha çok bir tepeye çıkacağınız yolu belirlemeye benziyor ve oraya ulaşabileceğiniz birden fazla yol var. Bazen biraz ormandan geçmeniz gerekiyor.
Sizi terfi ettiren beceriler, bir sonraki rolde başarılı olmanızı sağlayan becerilerle aynı olmayabilir. Bir sonraki role geldiğinizde karşılaştırıldığınız farklı kriterler, farklı kurallar ve farklı bir değerlendirme çerçevesi vardır.
Zaman içinde fark ettiğim şeylerden biri şu: Kariyeriniz başlı başına bir üründür ve siz de onun kullanıcısısınız. Herhangi bir ürünü düşünür gibi kariyerinizi düşünmelisiniz. Özel ihtiyaçlarınız neler? Başkalarının yapamadığı hangi şeyleri çok iyi yapıyorsunuz? Hangi alanlarda eksikleriniz var?
Kendinizi gerçekten değerlendirin. Hangi işleri, rolleri veya görevleri üstlenmek istiyorsunuz? Hangi alanlarda kendinizi zorlayıp geliştirebilirsiniz? Böylece bir sonraki seviyeye ulaşabilir ve başka alanlarda da kendinizi geliştirebilirsiniz.
Kariyerimin başında insanları yönetmenin sahip olmam gereken bir dönüm noktası olduğunu düşünüyordum. Oysa bu herkes için değil. Bazı ürün yöneticileri bireysel katkı sağlayan kişiler olarak çok daha başarılıdır ve bu yolu tercih eder. Bu nedenle bundan ne elde etmek istediğinizi gerçekten düşünün. Mesele bir kutuyu işaretlemek değil; tepeye çıkan kişisel ve bazen de rastlantısal bir yol haritası oluşturmaktır.
Hannah Clark: Buna katılıyorum. Kariyerimin başlarında öğrendiğim ve her zaman önem verdiğim şeylerden biri, güçlü bireysel katkıcıların mutlaka güçlü liderler olmadığıdır.
Liderlik ve yönetim başlı başına bir beceri setidir. Harika bir lider olup çok iyi bir bireysel katkıcı olmayabilirsiniz. Bu ikisini eş değer görüyoruz; ancak her biri çok özel yetkinlikler gerektiriyor. Özellikle liderlik ilginç bir alan çünkü bu kapasitede çalışmaya başlamadan önce onda nasıl başarılı olacağınızı gerçekten öğrenemiyorsunuz.
Anuj Jhunjhunwala: Bu gerçekten ilginç. Bir bakıma sonsuza kadar stajyer kalan bir stajyer gibi. Modeller zamanla gelişiyor; ancak bir kişinin kariyer gelişimini yönetmek zorunda kalmadan birçok açıdan nasıl yetki devredeceğinizi öğreniyorsunuz.
Hepimiz yapay zekânın nereye gittiğini ve birkaç yıl içinde kariyerlerimize nasıl yardımcı olacağını anlamaya çalışıyoruz.
Hannah Clark: Bu konu üzerine daha fazla düşünmek istiyorum. Araçları daha etkili kullanacağız ve yapay zekânın temel yetenekleri bizimle birlikte gelişecek. Belki de sonsuza kadar stajyer olarak kalacak. Bu da stajyerlerin geleceği hakkında şu soruyu doğuruyor: Konu uzmanı olma yolculuğu nasıl olacak? Belki çok erken yaşta gerçekten iyi bir yönetici olursunuz.
Kimsenin hiçbir şey okumadığı yönündeki diğer iddianı da biraz konuşmak istiyorum. Bir yayın editörü olarak bunu biraz kişisel algılıyorum. Şaka yapıyorum. Aslında kesinlikle haklı olduğunu düşünüyorum. İnsanların dikkat süreleri kısaldıkça ve dikkatimiz için yarışan çok fazla şey oldukça, bu tür mecraların büyümesinin nedeni de bu.
Anuj Jhunjhunwala: Bir şeyler yazarken her kelimeye takılan insanlardan biriyim. Üniversitede ilk taslağı yazmaya harcadığımdan daha fazla zamanı düzenlemeye harcardım. Kelimeleri sürekli olarak geliştirirdim.
İyi yazmanın kesinlikle fark yarattığını düşünüyorum. Yine hikâye anlatımı devreye giriyor: Neden bunu inşa etmeliyiz? Bu deneyden ne öğrendik? Ürün veya şirket için vizyonumuz ne? Bunların hepsinin ifade edilmesi gerekiyor.
Yazmak, düşüncelerinizi geliştirmek ve argümanları nasıl yapılandıracağınızı düşünmek için zaman ayırdığınız bir alıştırmadır. Düşüncelerinizi kâğıda dökmek başlı başına çok değerlidir. Ancak insanların her şeyi okumaya zamanı yok. Herkes meşgul; milyonlarca Slack mesajı, e-posta ve yapılacak iş var.
Bu nedenle asıl mesele kendinizi görmezden gelinmesi imkânsız hâle getirmek. Madde işaretleri kullanın, önemli yerleri kalınlaştırın ve doğru noktaları vurgulayın. Belgelerin başına “Kısaca” bölümü ekleyin ki insanlar temel olarak hatırlamaları gereken üç şeyi hemen görebilsin.
Ayrıca kendinizi birden fazla kanalda tekrar edin: Belgenin içinde, Slack’te, toplantıda ve tüm ekip görüşmesinde. Söylemeye çalıştığınız şey için hedef kitlenizi bulun, onlarla bulundukları yerde buluşun ve onlar için en uygun forumu veya mecrayı kullanın.
Hannah Clark: Şimdi yine ebeveynlikle örtüşen noktaya dönüyoruz. Kendinizi pek çok bağlamda defalarca tekrar etmeniz gerekiyor. Bu çileden çıkarıcı olabiliyor; ancak insanların yeni bilgileri ilk seferde kolayca özümsemediğini, özellikle de bir davranışı benimsemelerini istediğinizde bunun daha da zor olduğunu fark ediyorsunuz.
Tekrar çok önemli. Etkili iletişim “Sana söylemiştim, dolayısıyla bilmelisin” demek değildir. Mesajın, söylediğin gibi, hedef kitlene ulaştığından emin olmakla ilgilidir.
Şimdi sonuçlardan ve doğal olarak verimlilikten bahsedelim. Ebeveyn olduktan ve gün içindeki zamanınız daha değerli hâle geldikten sonra verimlilik ve sonuçlar hakkındaki düşünceleriniz nasıl değişti?
Anuj Jhunjhunwala: Bu durum beni, işleri daha önce yapmadığım kadar zaman bloklarına ayırmaya zorluyor. Bazı insanlar çalışma zamanında ellerinden geleni yapma, sonra da işten tamamen kopma konusunda çok iyidir. Ben bu ayrımı yapmakta hiçbir zaman çok iyi değildim.
Çocuklarınız olduğunda başka seçeneğiniz kalmıyor. Ofiste belirli bir zamanınız var ve eve döndüğünüzde çocuklarınızın önünde dizüstü bilgisayarınızı açmanın ilişkiniz için iyi olmayacağını biliyorsunuz. Ayrıca oğlum dizüstü bilgisayarımla oynamak istiyor; yanlarında otururken fiziksel olarak çalışamıyorum.
Bu nedenle gün içinde mümkün olduğunca üretken olmam gerekiyor. Yapmam gereken toplam iş miktarı değişmiyor. Beklentiler ve tamamlamam gereken işler hâlâ var. Çocuk sahibi olmak, işimi bölümlere ayırmam ve ofisteyken mümkün olduğunca üretken olmam için güçlü bir zorlayıcı işlev gördü.
Hannah Clark: Ben de aynı şeyi yaşıyorum. Özellikle büyük bir değişiklik olduğunda rutinime oturup yeniden bakmam gerekiyor. Yeni bir okul dönemi başladığında, yeni bir proje geldiğinde veya zamanı kullanma biçimimi etkileyen başka bir şey olduğunda haftamı, iki haftalık düzenimi ya da ayımı yeniden planlıyorum.
Gün içinde neyin vazgeçilmez olduğunu çok bilinçli şekilde düşünmeniz gerekiyor. Bu, hayatımı bir açıdan sadeleştirdi. Önceden aynı sınırlamalara sahip değildim ve zamanımı gelişigüzel kullanabiliyordum. Bu da bazen düşük etkili, kolay işlere yönelmem anlamına geliyordu. Üretken hissettiriyordu; ancak büyük işler ilerlemiyordu.
Anuj Jhunjhunwala: Düşük etkili işler, yapay zekâ kullanarak daha hızlı ilerlemenin yollarını bulabileceğiniz alanlar. Otuz dakikayı bu işi yapmaya ayırabilir veya bunu sizin için yapacak bir betik yazabilirsiniz. Zamanınız kısıtlı olduğunda bunu yapmak zorunda kalıyorsunuz. Böylece önceliği yüksek işlere odaklanabiliyorsunuz.
Hannah Clark: Gün içindeki küçük şeylerin odağınızı ve zihinsel enerjinizi ne kadar tükettiğini fark ediyorsunuz. Büyük görünen bir işi yapmayı sürekli ertelemek, sonunda onu aşılmaz hâle getirebiliyor. Bu nedenle zamanı korumanın, onu bloklamanın ve mümkün olan her şeyi otomatikleştirmenin yollarını bulmak önemli.
Yalnızca bir ebeveyn olarak değil, çalışan bir insan ve bir ekibin üyesi olarak da kendi eksikliklerinizin farkında olmalısınız. Bir işin tam bir gün boyunca tamamen odaklanmanızı gerektirdiğini biliyorsanız, bağlam değiştirmeye çalışmamalısınız; aksi hâlde tüm gününüz raydan çıkabilir.
Anuj Jhunjhunwala: Bu hassas bir denge.
Hannah Clark: Bir bakıma teorik bir konuşma gibi görünse de gerçekten karşılık buluyor.
Anuj Jhunjhunwala: Evet.
Hannah Clark: Bir süre daha ebeveynlikten uzaklaşalım. Lyft’te çalıştın ve daha hızlı, daha küçük bir ortama dönmek istediğini söyledin. Küçük şirketlerin, tıpkı kurumsal şirketler gibi, avantajları ve dezavantajları var. Sonuçlar ve teslimatlar açısından küçük şirketlerde hangi özel avantajları gördün? Kararından memnun musun?
Anuj Jhunjhunwala: Kesinlikle. Küçük şirketlerin daha hızlı teslimat yapmasını sağlayan birkaç şey var. İlki, ekip genelinde daha güçlü bir bağlam bulunması. Bir şey inşa edeceğimizi veya çözmemiz gereken bir sorun olduğunu söylediğimizde, bunu başkasına kanıtlamak için harcamamız gereken emek çok daha az oluyor; çünkü herkes müşteriye ve probleme doğal olarak daha yakın.
İkinci olarak, taktik açıdan daha az onay katmanı bulunuyor. Bir işin onaylanması için beş kademelik bir hiyerarşi boyunca ilerlemeniz gerekmiyor. Şirket daha düz, daha küçük ve daha az insan var.
Üçüncü nokta, özellikle yazılım gibi hızlı hareket etmeniz gereken bir sektördeki küçük şirketlerde başka seçeneğinizin olmaması. Herkesten daha iyi uygulama yapmanız gerekiyor. Burada çalışmak isteyen kişiler genellikle çok çalışmaya hazır oluyor. Dinlenmek için değil, bir şey inşa etmek ve üzerinde büyük etkiye sahip olduğunuz ürünün sonuçlarını doğrudan görmek için geliyorsunuz.
Bu üç unsur bir araya geliyor: Ne yaptıklarına çok yakın bir ekip, problemi içsel olarak anlayan insanlar ve çok çalışmak isteyen bir grup. Böylece insanlar gördükleri bir sorunu yüksek sahiplenmeyle çözebiliyor.
Hannah Clark: Bu, kendinizi tanıma konusuna geri dönüyor. Hangi ortamın size iş konusunda enerji verecek sonucu sunduğunu bilmeniz gerekiyor. Kariyerinizde sizi neyin motive ettiğini ve rolde tatmini nerede bulacağınızı anlamalısınız.
Bazı insanlar küçük şirketlerin çevik, hızlı tepki veren ve birbirine sıkı bağlı ekip yapısına çekiliyor. Bazıları şirketin ölçeklenme aşamasındaki sorunları çözmekte başarılı oluyor. Bazıları ise kurumsal ortamın karmaşıklıklarından hoşlanıyor.
Bir şirket olgunlaştıkça ekibin çalışma biçimi de temelden değişebiliyor. Başta sizi heyecanlandıran enerjiyi kaybedebilirsiniz. Bu durumu kişisel algılamamak, ortamın sizi devam ettiren şeylerle artık uyumlu olmayabileceğini fark etmek önemli.
Anuj Jhunjhunwala: İhtiyaçlarınızın zaman içinde değişeceğini ve şirketin de zamanla değişeceğini kabul etmelisiniz. Kariyerinin başındaki biri için girişim veya büyük bir şirket daha uygun olabilir. Belirsiz alanlarda başarılı oluyor ve net bir cevap olmadan işleri ileriye taşıyabiliyorsanız girişim size daha uygun olabilir.
Büyük bir şirketin kaynaklarını istiyorsanız büyük şirket daha mantıklı olabilir. Bu herkes için aynı cevap değildir ve bu tamamen normaldir.
Hannah Clark: Bunun ebeveynlikle de bağlantısı var. Çocuğunuzu tanıdıkça, belki de hoş olmayan bir davranışın mutlaka kötü bir şey olmadığını fark ediyorsunuz. Bu bir göstergedir. Çocuğunuz çok inatçı ve kendi doğrularına çok bağlıysa, bu o anda sizi zorlayabilir; ancak aynı zamanda onun karakteri hakkında bir şey söylüyordur.
Anuj Jhunjhunwala: Durum neyse odur.
Hannah Clark: Durum neyse odur ve onunla birlikte ilerlemeniz gerekir.
Anuj Jhunjhunwala: Kesinlikle.
Hannah Clark: Bu, genellikle yaptığımız sohbetlerden çok farklı. Çünkü burada işten daha büyük bir şey var. Ebeveynliğin dünyayı görme biçiminizi nasıl değiştirdiğinden bahsediyoruz.
Anuj Jhunjhunwala: Kesinlikle. Kariyer değiştirirken her işinizden bir şey alırsınız ve bu, sonraki işinize katkıda bulunur. Ebeveynlikte de durum farklı değil. Yaptığınız başka bir şey ve ondan bir şeyler öğreniyorsunuz.
Hepimiz ilerledikçe çözmeye çalışıyoruz. Öğrendiklerinizi alıp uygulamak, kendinizi zorlamak, nereye gitmek istediğinizi düşünmek ve denemeler yapmak bunun eğlenceli kısmı.
Hannah Clark: Gerçekten de eğlenceli. Anuj, bana katıldığın için çok teşekkürler. Bu sohbetten büyük keyif aldım. İş dışındaki deneyimlerimiz hakkında konuşabilmek çok güzel.
İnsanlar çalışmalarını çevrim içi olarak nereden takip edebilir?
Anuj Jhunjhunwala: Beni davet ettiğin için teşekkürler. Sohbetten gerçekten keyif aldım. Muhtemelen en iyi yer LinkedIn.
Orada biraz daha fazla paylaşım yapmaya çalışıyorum. Beni aratmanız yeterli; bağlantı kurmayı sabırsızlıkla bekliyorum.
Hannah Clark: Ben de aynı şekilde. Bize katıldığın için çok teşekkürler.
Anuj Jhunjhunwala: Teşekkürler. Kendine iyi bak.
Hannah Clark: Bizi dinlediğiniz için teşekkürler. Daha fazla içgörü, nasıl yapılır rehberi ve araç incelemesi için bültenimize theproductmanager.com/subscribe adresinden abone olun. Bunun gibi daha fazla sohbeti, podcast’lerinizi dinlediğiniz her yerde Ürün Yöneticisi’ne abone olarak dinleyebilirsiniz.




