Yapay Zekâ Odaklı Bir Dünyada Tutkuyu Fark Yaratan Unsurunuz Nasıl Hâline Getirirsiniz?

Transkripti okuyun:

Podcast’lerimizin dökümlerini bir yazılım programı kullanarak hazırlamayı deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru çalışmadığı için lütfen yazım hatalarını mazur görün.

Hannah Clark: Bana iki yıl önce “tutku” kelimesini tanımlamanı isteseydiniz, size harika bir yanıt verebileceğimden emin değilim. Bunun tam olarak heyecan olmadığını, tam olarak beceri olmadığını, ama o alanın içinde bir şey olduğunu söylemiş olabilirdim. Ancak bugünlerde, artık neredeyse her şeyi üretebildiğiniz için yapay zekâyla ortaya çıkaramayacağınız, benzersiz biçimde insana özgü olan şeyler hakkında çok düşünüyorum. Bunun merkezinde de insanlar arasındaki bağlantıları besleyen, elle tutulamayan unsurların olduğuna inanıyorum.

Bunu düşünerek, tutkunun gerçekten ne anlama geldiğini sonunda çözdüğümü düşünüyorum: Tutku yalnızca bir şeyle ilgilenmek ya da o konuda çok iyi olmak değildir. Bunun merkezindeki enerjidir. Sizi yalnızca beceri ve uzmanlık geliştirmeye motive etmekle kalmaz, çevrenizdeki ekibi de harekete geçirebilir.

Bugünkü konuğum Neat’te Strateji Başkan Yardımcısı olan Norma Løvhaugen. İkimiz de tutkunun iş birliği, inovasyon ve mükemmelliğin merkezindeki özel bileşen olduğuna inanıyoruz. Norma, tüm teknik yapı taşlarına sahip olmanın harika bir başlangıç olduğunu, ancak ekiplerin olağanüstü bir şey inşa etmek için tutkuya ihtiyaç duyduğunu belirtiyor. Neat ekibinin tutkuyu kültürüne nasıl kattığını, ürün teklifinizde öngörülebilirliğin hayati rolünü ve mümkün olanın sanatına yazılmış bir övgüyü birazdan duyacaksınız. Hadi başlayalım.

Bu arada, her hafta bunun gibi sohbetler gerçekleştiriyoruz. İlginizi çektiyse neden abone olmayasınız? Tamam, şimdi başlayalım.

The CPO Club podcast’ine tekrar hoş geldiniz. Bugün Norma Løvhaugen ile birlikteyiz. Kendisi Neat’te Strateji Başkan Yardımcısı.

Norma, bugün bizimle görüşmek için zaman ayırdığınız için teşekkür ederim.

Norma Løvhaugen: Beni davet ettiğiniz için ben teşekkür ederim. Bu konuya bayılıyorum.

Hannah Clark: Ben de. Bu konuya derinlemesine girmek için gerçekten heyecanlıyım. Ancak buna geçmeden önce bize biraz geçmişinizden ve bugün Neat’te bulunduğunuz noktaya nasıl geldiğinizden bahsedebilir misiniz?

Norma Løvhaugen: Teknoloji alanında yaklaşık 2020’de çalışmaya başladım ve 20 yıldır video konferans sektöründeyim. Teknolojinin güzel yanı, pek çok farklı yöne gidebilmeniz ve hem teknolojinin farklı bölümlerini hem de birçok insanla nasıl birlikte çalıştığını keşfedebilmeniz.

Daha çok liderlik rollerine geçtim; proje yöneticiliği yaptım ve proje ekiplerine liderlik ettim. Bunun son derece heyecan verici ve büyüleyici olduğunu düşünüyorum. Harika insanları bir araya getirdiğimizde ortaya güzel ürünler ve deneyimler çıkıyor. Şanslıydım.

Hannah Clark: Kesinlikle.

Şükran duymaya zaman ayırmayı seviyorum ve bu konu hakkında konuşacağımız için çok heyecanlıyım. Bugün bir kuruluş içindeki tutku ve iş birliğinin rollerine odaklanacağız. Bence şu anda üretken yapay zekânın ağırlıkta olduğu bir dönemde, makineler tarafından kolayca ikame edilemeyen bazı şeyleri gerçekten vurgulamak çok önemli.

Tutkulu ekipler bir araya geldiğinde ortaya çıkan sihirden biraz bahsedelim. Liderlik kariyeriniz boyunca bunun ortaya çıktığını hangi şekillerde gördünüz?

Norma Løvhaugen: Bunun gerçekten büyüleyici olduğunu düşünüyorum. Video konferans ürünleri geliştirirken, farklı mühendislik disiplinlerinin işlevler arasında birlikte çalışmasının gerçekten iyi bir birleşimine ihtiyaç duyuyoruz.

Gördüğüm şu: Birbirini anlayan, birbirinin güçlü yanlarından yararlanan ve yüksek düzeyde güvene sahip ekipler gerçekten kaliteli ürünler ortaya çıkarıyor. Bu noktaya ulaşmak için, fikirler ve zorluklar söz konusu olduğunda birbirine bağlı ve açık ekiplerinizin olması gerekiyor.

Bu açıklık yapıcı biçimde karşılandığında ve ciddiye alındığında, sürekli olarak hem birbirlerinin disiplinleri hakkında ortak bir anlayış hem de bu ürünleri ortaya çıkarmak için ne gerektiğine dair ortak bir anlayış geliştirirsiniz. Yalnızca olumlu olmanın, yeni fikirlerle gelmenin ve hiçbir zaman endişeleri dile getirmemenin kabul edildiği ekiplerde ise kalite sorunlarını yeterince erken göremezsiniz.

Bu nedenle birbirine karşı tamamen açık ekiplerin olması çok iyi. Mekanik, elektronik ve yazılım arasındaki potansiyel zorlukları çok erken dile getirir ve bu konularda açık bir diyalog kurarlar.

Bence bu gerçekten iyi bir düzen. Bir şeyi neden yaptığınıza dair ortak bir bağlam anlayışına sahip olmak başlangıç noktasıdır. Herkes şu soruları anladığında başlar: Bu ürünü neden yapıyoruz? Ürünün temel işi nedir? Hangi sorunu çözecek ve müşterilerimize hangi değeri sunacak?

Başlangıç noktası budur. Ardından, “Bunu en uygun şekilde nasıl çözeriz?” sorusu üzerinde çalışabilirler. Bence sihir, örneğin çözülmesi gereken bir problem olduğunda ve bunun daha önce piyasada bulunmayan yeni bir ürün türü olduğuna inandığımızda da ortaya çıkıyor.

Farklı disiplinlerden mühendisleri masanın etrafında bir araya getirip kamera teknolojisinden doğru esneklik türünün nasıl sağlanacağına kadar her şeyi tartışıyoruz. Örneğin Neat Center adında bir ürünümüz var. Neat Center, masanın karşı tarafında oturan kişileri görüntüler ve ana cihazımızla birlikte çalışır.

Ürünün, diğer ekranda gösterilen karşı uçtaki kişileri görüntülememesi önemli. Daha sonra bir araya gelip bunu nasıl çözeceğimizi hem tasarım açısından tartışıyoruz hem de video mühendisleri, “Aslında yapay zekâ ve makine öğrenimini kullanarak o ekranda insanların olup olmadığını tespit edebilir ve bu kişileri video akışında göstermeyebiliriz,” diyebiliyor.

Sorunları grup olarak birlikte tartışmak gerçekten yardımcı oluyor. Bunu erken yaptığınızda, başlangıçtan itibaren sağlam bir ürüne sahip olduğunuzdan emin olursunuz. Ayrıca insanlar bu tür zorlukları birlikte ele aldıklarında proje aşamasında ürünü nasıl ilerleteceklerini de bilirler; çünkü konuşmanın parçası olmuşlardır.

Bu, ürünün ayrıntılarını ortaya çıkarıyor.

Hannah Clark: Önce probleme odaklanmanın ve ardından çözüm aramanın, başlangıç geliştirme süreci için harika bir yöntem olduğunu düşünüyorum. Çünkü bazı kişiler ürünün özellikleri üzerinde, tek bir kişinin zihninde canlandırdığı biçimde herkesin birlikte çalışmasını sağlamaya çalışıyor. Oysa asıl mesele, hangi disiplinlerin bu sorunun çözümüne katkı sunabileceğini; başka bir disiplinin mümkün olduğunu düşünmemiş ya da hakkında içgörü sahibi olmadığı ne gibi şeyler getirebileceğini birlikte keşfetmek.

Bunun gerçekten harika bir yaklaşım olduğunu düşünüyorum. Yapılacak işlere ve tüm disiplinlerimizi birleştirerek bunlara en iyi nasıl yanıt verebileceğimize odaklanmak. Daha önce yaptığımız bir sohbette, sizin bakış açınıza göre tutkunun veri becerilerinden daha önemli olabileceğini söylemiştiniz. Bunun diğer türden teknik beceriler için de geçerli olduğunu düşünüyorum.

Bundan biraz daha bahsedebilir misiniz? Tutku sizin için ne anlama geliyor? Deneyimlerinizde bunun nasıl ortaya çıktığını görüyorsunuz?

Norma Løvhaugen: Buna inanıyorum. Örneğin işe alım yaparken, mülakat ortamında üç alan arıyorum: tutku, dürüstlük ve yetkinlik. Ancak en önemlisinin tutku olduğuna inanıyorum.

Çünkü iyi iş yapmak ve bizim durumumuzda Neat için en iyisini yapmak isteyen tutkulu insanlarınız olduğunda bir yol bulurlar. Bilmedikleri bir şey varsa doğru kişileri sürece dâhil ederler. Öğrenmeleri gereken bir şey varsa gidip öğrenirler. Bu kişiler genellikle yüksek dürüstlüğe de sahip olur.

Yüksek dürüstlüğe sahip insanlar ekip ortamında çok iyi çalışır; ekip, çalışma arkadaşları ve ürün için en iyisini yaparlar. Bu temel tutkunun gerçekten çok önemli olduğunu düşünüyorum. Birinin yaptığı işle motive olduğunu, ürüne ve deneyime inandığını gördüğünüzde, bu kişi diğer insanlarda da tutku uyandırır.

Çünkü biri yaptığı işe tutkuyla bağlı olduğunda bu neredeyse bulaşıcıdır. İşinden olumlu biçimde bahseder, işi tamamlamak için sabırsızlanır, insanları bir araya getirir. Kahve makinesinin başında ya da öğle yemeğinde bundan söz eder ve bir ürün ortaya çıkarmaya yönelik olumlu bir atmosfer oluşur.

Bir keresinde gerçekten harika bir proje üzerinde çalışan bir ekibimiz vardı. Proje ekibindeki kişilerden biri, “Bunu yapmak için para aldığımıza inanamıyorum. Hem eğleniyoruz hem de para kazanıyoruz,” demişti. Bu aslında çok şey anlatıyor. Eğleniyorlar, tutkuyla çalışıyorlar ve bundan keyif alıyorlar.

Hannah Clark: Evet, bu tam olarak yaptığı işi kariyer olarak yapmasaydı hobi olarak yapacak birinin sahip olacağı türden bir tutum.

Katılıyorum. Bu podcast’i hazırlamayı düşündüğümüzde de bizim için en önemli şeylerden biri bu. İnsanlarla konuşurken onlara güncel bir konu ya da uzmanlık alanlarına giren bir şey hakkında soru sormak her zaman mümkün. Ancak bizim yaklaşımımız şu: “Şu anda neye tutkuyla bağlısınız?”

Çünkü bu enerji o kadar hissedilebilir ki karşı taraftan bile duyabilirsiniz. Şu anda bizi dinleyen herkes sizin tutku hakkındaki tutkunuzu duyacak. Bence bu, hayattaki pek çok şeye aktarılabiliyor.

Norma Løvhaugen: Evet. Liderlik açısından da tam olarak söylediğiniz şeyin önemli olduğunu düşünüyorum.

Podcast’te yaptığınız gibi, ürün ekibindeki tutkuyu nasıl harekete geçirebileceğinizi fark etmek ve bu tetikleyicilere dikkat etmek önemli. Örneğin sahiplenme bunlardan biri olabilir. İnsanların çözüme gerçekten sahip çıktıklarında ona tutkuyla bağlandıklarını biliyorum. Ürünü tanımlama, anlama ve gündemini belirleme sürecinin parçası olduklarını hissettiklerinde, çoğu zaman onu tutkuyla sahiplenirler.

Hannah Clark: Evet. Sanırım burada bir anlayış unsuru da var. Birinin probleme, ürüne ve misyonun amacına tutkuyla bağlı olduğu durumlar olabilir. Başka bazı insanlar ise kendi alanlarına, yaptıkları işe tutkuyla bağlıdır ve bu yetkinliklerini uygulayabilecekleri bir fırsat ya da zorluk ararlar.

Bu nedenle konuştuğum kişinin neyle daha çok ilgilendiğini anlamanın önemli olduğunu düşünüyorum. Bilgisini ve beceri setini uygulayabileceği bir zorluğa mı odaklanacak? Yoksa tamamen misyona ve bu ihtiyaca nasıl hizmet edebileceğimize, doğru çözümü nasıl bulacağımıza mı odaklanacak?

Norma Løvhaugen: İnsanlar farklı şeylerle motive oluyor. Bazıları teknolojiye, bazıları müşteriye ve ürün inovasyonuna, bazıları da bir ekibin parçası olmaya ve birlikte çalışmaya son derece tutkulu. Tüm bu karışım kesinlikle gerekli.

Farklı yetkinliklere ve farklı tutkulara sahip insanlara sahip olduğunuzda sihir ortaya çıkıyor.

Hannah Clark: Kesinlikle. Bir çözüm konusunda tutkulu biriyle kendi işi konusunda tutkulu birinin aynı odada olduğunu düşünelim. Çözüm konusunda tutkulu olan kişi, herkesi heyecanlandırıp sürece dâhil etmek için bu tutkuyu herkese aktarır. Kendi işine tutkuyla bağlı olan kişi ise bu uygulamanın nasıl gerçekleştirileceğine dair vizyonu için destek bulabilir.

Bence bu çok enerji verici. Yapay zekâya fikir üretme aracı olarak karşı değilim; oldukça faydalı olduğunu düşünüyorum. Ancak herkesin gerçekten heyecanlandığı ve fikirlerin doğal biçimde akla geldiği bir beyin fırtınasında ortaya çıkan enerjinin yerini hiçbir şey tutamaz.

Tüm bunların daha düzenli biçimde akmasını konuştuğumuzda, konu dışı fikirlerin ortaya çıkmasına izin veremeyiz. Bir Neat ürününü tanımlayan ve herkesin uyması gereken ürün ilkeleri neler? Bu ilkelerden ve ürün geliştirme sürecinizi nasıl etkilediklerinden biraz bahsedebilir misiniz?

Norma Løvhaugen: Güzel bir nokta. Neat’in başlangıcından beri, ismimiz bile ürünümüzün kişiliği ve neyi temsil ettiğimiz hakkında bir şeyler anlatıyor. Bunu sürekli olarak geliştiriyoruz. İlkelerimiz büyük ölçüde sabit kaldı, ancak onlar hakkında sürekli konuşuyor ve kendimize hatırlatıyoruz. Böylece ilkeler DNA’mızın bir parçası hâline geliyor ve ürünümüzün her yerine işliyor.

Ürünümüzün kişiliğinin de bir parçası oluyor. Müşteriler bir Neat ürünü satın aldıklarında ne bekleyeceklerini biliyor. Elbette ürünler ve deneyimler sürekli gelişiyor. Örneğin her şeyin basit ve kullanımı kolay olmasını sağlamak için çok çaba harcıyoruz. Bunu başaramazsak tekrar deniyoruz.

Kutudan çıkarma deneyimimizi de sürekli geliştiriyoruz. Bunun hiçbir zaman tamamlandığını söylemeyeceğimiz bir deneyim olduğunu düşünüyoruz. Büyük ya da küçük şeyleri sürekli iyileştirmek istiyoruz. Örneğin kurulumun hangi saat diliminde yapıldığını otomatik olarak algılıyoruz.

Bu, sürtünmeyi ortadan kaldırıyor. Bir listeyi tarayıp doğru seçeneği bulmanız gerekmiyor; yalnızca tıklıyorsunuz. Kutudaki QR kodunun doğru olmasını, her şeyin kutuda bulunmasını ve kurulumdaki sürtünme noktalarının neler olduğunu sürekli olarak belirleyip geliştirmeyi amaçlıyoruz. Bunu mevcut ürün için de yapıyoruz.

Ürünümüzü geliştirirken, ürünün kurulmasının ne kadar kolay olması gerektiği en başta tanımladığımız temel konulardan biri. Örneğin montaj parçaları. Montaj parçaları bizim için önemli bir konu. Bir diğer konu da ürünlerimizin temel işine odaklanmak.

Ürünümüzün amacı nedir? Bir müşteri bizden satın aldığında ürünün ne olmasını ve kendisine nasıl yardımcı olmasını istiyor? Farklı gereksinimlerin içinde kaybolmak çok kolay. Örneğin farklı ağ gereksinimlerini çözmemiz gerektiğini biliyoruz.

Bunlar çok önemli. Olası kurulum engelleri ve hatalar var; bunları düzeltmemiz gerekiyor. Ancak temel işi kendimize hatırlatmalıyız. Bizim için temel iş insani bağlantıdır. İnsanlar fiziksel olarak nerede olurlarsa olsunlar birbirlerini net biçimde görebilir ve duyabilir, sözsüz iletişimi görebilir, birbirlerinin gözlerine bakabilir, kimin başını salladığını, kimin gülümsediğini, kimin dikkat ettiğini ve kimin kime baktığını görebilirse bir bağlantı kurabilirler.

Ses açısından da herkesin birbirinin sözünü bastırmadan konuşabilmesi gerekir. Böylece “evet” diyebildiğiniz doğal bir akış oluşur. Bu, güveni artıran iyi bir insani bağlantı yaratır.

Bu da iyi ekipler ortaya çıkarır. Birbirine güvenen ve iyi iletişim kuran ekipler birlikte çok iyi çalışır. Ürünlerimizin temeli budur. Ses ve video deneyimlerini nasıl geliştirdiğimizin yönünü de bu belirler.

Bir diğer temel ilke, ürünümüzün çok esnek olması. Ürünlerimizin kullanım alanlarını sürekli geliştirip genişletiyoruz; böylece müşteriler onları daha fazla amaçla kullanabiliyor. Bir müşteri bizden ürün satın aldığında, ürün kullanım ömrü boyunca yazılım güncellemeleriyle sürekli gelişiyor.

Ürünü belirli bir değerle satın alıyorlar, ancak biz bu değeri sürekli artırmayı sorumluluğumuz olarak görüyoruz. Farklı kullanım alanları ve üzerinde çalışabilecek farklı uygulamalarla ürünün geleceğe hazır olmasını sağlıyoruz. Bunlar ilkelerimizden bazıları. Elbette ürünün çok düzenli, temiz ve derli toplu olması da gerekiyor; özümüz bu.

Bir şeyin çok karmaşık ya da düzensiz olduğunu düşünürsek tasarım masasına geri dönüyoruz. “Tamam, bunu bir kez daha düşünelim,” diyoruz.

Hannah Clark: Bu ilkeleri ya da marka değerlerini karar alma süreçlerine aktarmanızı gerçekten seviyorum. Ürün ekiplerinin, bu ilkelerin karar alma sürecine yön verme gücünü her zaman takdir etmediğini düşünüyorum.

Bir süre önce Veronica Debt ile yaptığımız ve bunu düşündüğüm bir bölüm vardı. Ürün vizyonundan ve ürünün nasıl olması gerektiğine, misyonun ne olduğuna ya da bir kuruluş olarak size yön veren değerlerin neler olduğuna dair çok net bir vizyona sahip olmanın pazarlama söyleminden ibaret olmadığından bahsetmiştik.

Bunlar gerçekten karar alma sürecinde yol gösterici olabilir. Bir ekip olarak karar alma yaklaşımınız nedir? Kim olduğunuzla ve bir ürün olarak kim olduğunuzla gerçekten örtüşüyor mu diye değerlendirmek için hangi tarafsız karar alma çerçevesini kullanabilirsiniz? Bu ilkeler ile geliştirme sürecini nasıl etkiledikleri arasındaki bağlantıyı kurmanız, bizim için gerçekten faydalı.

Mümkün olanın sanatından da bahsetmek istiyorum. Genel olarak çok güzel bir ifade olduğunu düşünüyorum. Mühendislik tarafı ile tasarım açısından sınırları zorlama arzusu arasındaki dengeye yaklaşırken bunları nasıl uyumlu hâlde tutuyor ve gerçekten olağanüstü bir kullanıcı deneyimine dönüştürüyorsunuz?

Norma Løvhaugen: Bu konu beni çok heyecanlandırıyor. Tasarım ekibi genellikle bir vizyonu ve farklı hikâye türlerini ortaya koyma konusunda harikadır. Elbette genel bir vizyonumuz var, ancak yaptığımız işin farklı bölümlerinde de vizyonlarımız bulunuyor. Bence bazen gerçekten sihirli olan şey, tasarım ekibimizin mühendislik ekibiyle çok yakın çalışması.

Hatta bazen tasarım ekibini zorlayan mühendislik ekibi oluyor. Tasarım ekibinin bir vizyonu olabilir, ancak bu çoğu zaman mevcut teknolojiye dayanır. Mühendislik ekibi ise mühendislik açısından mümkün olanın sanatı hakkında daha fazla şey biliyor olabilir.

Bunu ürünlerimizde makine öğrenimi ya da yapay zekâ söz konusu olduğunda görüyoruz. Video ekibi, cihazın önünde olup biten her şeyi bilen dijital kameramız sayesinde neler olduğunu anlayabildiğini söyleyebiliyor. Bu da örneğin farklı görüntüleri sunma konusunda neredeyse sınırsız bir potansiyel sağlıyor.

Video ekibi ile ses ekibinin Neat’te çok yakın çalışması da önemli. Ses ekibi bazen video ekibinin sahip olduğu bilgiden yararlanıyor. Video, ses ve tasarım ekipleriyle diğer mühendislik ekipleri arasındaki bu sihir sayesinde mümkün olanın sanatını geliştirebiliyoruz.

Tasarım ekibi, “Bunun güçlü bir vizyon olabileceğine inanıyoruz,” diyebilir. Video ekibi ya da diğer ekipler buna katkı sunabilir veya biraz farklı bir yöne çevirebilir. Sonra bu gelişir ve “Bu mümkün mü?” diye düşünürsünüz. “Bunun yalnızca 16’ya 9 olacağını sanıyorduk.” Hayır, herhangi bir boyut olabilir. Böylece süreç hareketlenir.

İnsanlar bir araya geldiğinde, insani bir bağlantı kurduğunda ve birbirlerine güvendiğinde, bir kelimenin diğerini doğurduğu ve birlikte yeni, daha yenilikçi deneyimler tasarlamaya başladıkları o sihir ortaya çıkıyor.

Bununla bağlantılı bir konu da çözülmesi gereken problemi anlamak. İşleri yapma biçimimizin temel bir parçası bu. Zaman ayırıyoruz ve tasarım ekibinin bu konuda olağanüstü iyi olduğunu düşünüyorum.

Kullanıcı ya da müşteri için çözmeye çalıştığımız asıl sorun nedir? Bunun özüne inmeye çalışıyoruz. Müşteriler çoğu zaman bize gelip “Bunu yapabilir misiniz?” diyor. Tasarım ekibimiz ise “Ne demek istiyorsunuz? Asıl sorun nedir?” diye soruyor.

Bunu, on yıl önce böyle satıldığı için mi istiyorlar? Daha sonra derinlemesine baktığımızda teknolojinin, makine öğreniminin, yapay zekânın ve donanım bileşenlerinin önemli ölçüde geliştiğini görüyoruz. Bunları birleştirdiğimizde eski sorunları çözmek için yeni fırsatlar ve yöntemler ortaya çıkıyor.

Bu, bariz olanı yapmakla ilgili. Yirmi yıldır video konferans sektöründeyim ve bazı konuları sürekli tartışıyoruz. İyi göz teması için kamera ne kadar yüksekte olmalı? Ekran toplantı odası masasıyla aynı hizada mı olmalı, biraz daha mı yukarıda durmalı? Kamera ekranın altında mı olmalı?

Bunları her zaman tartıştık. Tasarım ekibi son ürünümüzde bariz olanı yaptı. Bir kaldırma mekanizması oluşturdular ve müşteriye seçim yapma imkânı verdiler; çünkü doğru ya da yanlış yok, farklı kullanım alanları ve oda türleri var. Böylece bu esnekliği sunduk. Aslında basit bir şey. Sektörde bunun daha önce yapılmamış olması garip.

Hannah Clark: Bence çoğu zaman en zarif çözüm en basit ve neredeyse apaçık görünen çözümdür. “Hepsi bu mu? Bu daha önce yapılmadı mı?” diye düşündürür. Kullanıcı ihtiyaçlarının ve kullanım alanlarının gerçekten zarif çözümlere nasıl dönüştüğünü merak ediyorum. Etkili bir insani bağlantı kurmaya çalışırken doğru yapılması kritik olan diğer kullanıcı deneyimi unsurları neler?

Norma Løvhaugen: Örneğin video üzerinden mi?

Şu anda bizim için önemli olan, bir toplantıda gerçekte ne olduğunu anlamaya çalışmak. Bir odada oturduğunuzda insanlara neden daha yakın hissettiğinizi araştırıyoruz. Bunun odadaki tüm bağlamı anlamakla ilgili olduğuna inanıyoruz. Yalnızca her kişinin sözsüz iletişimini değil, odadaki insanların birbirleriyle nasıl etkileşim kurduğunu ve kimin kime baktığını da görmek gerekiyor.

Bazı şeyleri taklit etmek zor. Bu nedenle bunları araştırmak çok ilginç. Her katılımcının iyi bir görüntüsünü sağlayabildiğimiz, farklı yüz ifadelerini ve beden dilini görebildiğiniz toplantıların daha iyi olduğunu görüyoruz.

Elbette ses tonu da çok şey anlatır. Bir şeyin nasıl söylendiği son derece önemlidir. Neat Symmetry ile yaptığımız şey, her kişiye odaklanmak, onları kırpmak ve daha yakına getirmek. Böylece karşı uçtaki kişi odadaki herkesi yakın planda görebiliyor.

Ancak bazen karşı uçtaki kişinin odadaki dinamiği görmesi gerekiyor. Bir bakıma odayı okuması gerekiyor. Ürünlerimizdeki zekâ aracılığıyla ne zaman ne yapılması gerektiğini nasıl anlayabiliriz? Bu tür problemler bence son derece büyüleyici. Amacımız, karşı uçtaki kişinin toplantı odasına gerçekten dâhil olduğunu hissetmesini sağlamak.

Neat Center’ı geliştirmemizin nedenlerinden biri de bu. Karşı uçtaki kişiyi konuşmanın merkezine daha fazla dâhil edebiliyoruz. Center, masanın üzerine ses ve video özelliğiyle yerleştiriliyor. Böylece insanlar video sistemine doğru değil de masanın karşısına konuştuğunda, karşı uçtaki kişi görüntüyü doğrudan masadan alabiliyor.

Bu tür şeyler karşı uçtaki deneyimi gerçekten geliştiriyor. Tüm bu insani bağlantı biçimlerini ne kadar iyi sağlayabilirsek insanların birbirlerine doğal olarak o kadar çok güveneceğini düşünüyorum. Şu anda bir toplantı yapıyor olsak ve biri kamerasını açmasa, kendinizi kör gibi hissedersiniz.

Hannah Clark: Evet. Video konferansın yaygınlaşmaya ve uzaktan çalışmanın daha sıradan hâle gelmeye başladığı ilk dönemlerde insanların kameralarını açmaya biraz isteksiz olması komik.

Biraz müdahaleci görünüyordu. Artık kullanıcı davranışları gerçekten değişti. Bir toplantıya katıldığınızda insanların kameraları kapalıysa herkesin gerçekten orada olmadığı ya da yalnızca kısmen katıldığı hissine kapılıyorsunuz. Herkesin birlikte orada olmasının elle tutulamayan bir yönü var.

Sizin bunu yakalamaya ve dijital alana taşımaya çalışmanız gerçekten büyüleyici. Analog dünyada içgüdüsel olarak bildiğimiz deneyimleri uzaktan çalışmaya uygun bir araca dönüştürmek için ne kadar çok düşünmek gerektiğini görmek harika.

İnovasyon ve bazı şeyleri çözümlere nasıl dönüştürdüğümüz konusuna gelmişken, daha önce programda inovasyonun yalnızca bir fiilden daha karmaşık olduğunu konuşmuştuk. İnovasyon koşullarını oluşturmak için pek çok şey gerekiyor.

Neat’te süreç nasıl işliyor? Odadaki insanların içinden inovasyonun ortaya çıkabileceği ortamları nasıl yaratıyorsunuz?

Norma Løvhaugen: Bu da çok ilginç. On mühendisi bir odaya koyup “Haydi inovatif olalım,” diyemezsiniz. O zaman herkes “Ne yapacağız?” diye düşünür.

Önce temel çalışmayı yapmak gerekiyor. Gerçekten çılgın ve yeni bir şey bulmanız gerektiğini düşünürsünüz. Ancak inovasyon bazen yalnızca bir araya gelerek iyi bir kullanıcı deneyimi oluşturan küçük şeyler ve parçalardır.

Bizim için daha çok, bir problemi çözmek üzere hangi problemlerin ve bağlamın sunulduğuyla ilgili. Bir keresinde birlikte çalıştığım bir tasarımcı, bir tasarım atölyesinde kolaylaştırıcının herkese “Şimdi beş tencere tasarlayın,” dediğini anlattı. Mutfak için beş tencere. Beş alternatif bulmak gerçekten zor. Bir kulp ve bir kapak var; fark ne olacak?

On beş ya da yirmi dakika bunun üzerinde düşündüler. Sonra görev aynı kaldı ama bu kez otomotiv sektöründen ilham almaları istendi. Birdenbire inovasyon ortaya çıktı. Her türden tencere çizdiler ve her biri beşten çok daha fazla fikir üretti. Pencereler, hız göstergesi ya da sıcaklık göstergesi eklediler. Çok daha yenilikçi tencereler ortaya çıktı.

Bu yüzden bizim için inovasyon, hangi problemleri çözeceğimizle ilgili. Bunu bildiğinizde herkesin katkısını almak ve fikirlerini dinlemek önem kazanıyor. Herkesin katkıda bulunmasını sağlamak da bunun temel bir parçası.

Sihri yine güven yaratıyor. İnsanların fikirlerinin ve endişelerinin değerli olduğunu hissetmesi gerekiyor. Herkesin paylaştığı, katkı sunduğu ve birbirini dinlediği bir ekip dinamiğine ulaşmak sağlıklı bir inovasyon temeli oluşturuyor.

İnovasyonun mutlaka büyük şeyler olmadığını da akılda tutmalıyız. Bazen basit değişiklikler bir araya gelir. Örneğin geliştirdiğimiz kaldırma mekanizması gibi.

Ürünümüz tekerlekler üzerinde hareket ettirilebiliyor ve bir tasarım öğesi gibi görünüyor. Ancak aslında bir kapının üzerinden geçirmeniz gerektiğinde, kapı eşiği bir tutamaç görevi görüyor. Onu kaldırıp eşikten daha kolay geçirebiliyorsunuz.

Düşünülmüş bu küçük şeyler de inovasyonun bir parçası. Prototipleri çok erken oluşturuyoruz. Tasarım ekibi ve mekanik ekip birlikte çalışıyor. Önce kartondan modeller yapıyor, cihazı ve farklı parçalarını test ediyorlar. Tüm kullanım alanlarını erken test etmek, kullanıcının ve müşterinin üründen neye ihtiyaç duyduğunu görmenizi sağlıyor. Bu da inovasyonu ve sadeliği ilerletiyor.

Hannah Clark: Kullanıcının bunu nasıl kullanacağını gözlemleyebilme fikrini seviyorum. Prototipe nasıl uyum sağlayacaklarını ve sizin prototipi onlara göre nasıl uyarlayacağınızı görmek önemli.

Tencere örneğiniz bana kariyerimin başlarında katıldığım bir inovasyon atölyesini hatırlattı. Çok benzer bir görev yapmıştık. Bir çocuk oyun alanı için araçlar tasarlamamız gerekiyordu.

Hiçbirimizin tasarım ya da çocuklara yönelik eğlence yapıları mühendisliği geçmişi yoktu. Bu yüzden fikir üretmekte zorlandık. İkinci yönerge ise bir meyve kâsesinden ilham almamızdı. Birdenbire insanların fikirleri akmaya başladı.

Bu deneyim, kısıtların yaratıcılık ve inovasyon için bir araç olarak nasıl kullanılabileceğine bakışımı değiştirdi. Beklenmedik unsurlar eklediğinizde, beklenmedik şeyleri yan yana getirdiğinizde, zorlu bir kısıt yaratmasına rağmen tüm süreci bir oyuna dönüştürebiliyor.

Bundan doğan enerji gerçekten sihirli. Dinleyiciler, fikir üretirken tamamen beklenmedik bir şey ekleyip ne olduğunu gözlemlemeyi bir egzersiz olarak denemeli.

Ürün öngörülebilirliği ve tutarlılığı hakkında konuşmak istiyorum. Geliştirme sürecinde erken prototiplemeden ve fikirleri iş birliği içinde geliştirmekten bahsettiniz. Aynı anda birçok ürün geliştirildiğinde bu tutarlılığı korumak oldukça zor olmalı.

Her şeyin Neat ürünü gibi hissettirmesini nasıl sağlıyorsunuz?

Norma Løvhaugen: Bu, sahip olduğumuz temel ilkelerle yakından bağlantılı. Sadelik, kolay kurulum, ürünün temel işine odaklanmak ve Neat’in ürünlerimize kattığı karakter.

Bunlara odaklandığımızda öngörülebilirliği sağlayabiliyoruz. Genel tasarım dilinin de tutarlı olmasını sağlıyoruz. Tasarım ekibi bunun üzerinde sürekli çalışıyor. Bazen ne kadar titiz olabildiklerine hayran kalıyorum.

Bir keresinde endüstriyel tasarımcılarımızdan biri bir levhanın üzerine üç parça gri kumaş koydu ve “Bu gri kumaşlar arasındaki fark hakkında ne düşünüyorsunuz?” diye sordu. Bana göre tamamen aynıydılar. Hiçbir fark göremiyordum. O ise aralarında fark olduğunu ve tedarikçilerimiz açısından bunun kabul edilebilir bir fark olup olmadığını anlamaya çalıştıklarını söyledi.

Müşteri bizden üç ürün satın aldığında kumaşlardaki gri tonunun aynı olmasını istiyorlar. Bu gerçekten ilginçti. Daha sonra farkı açıkladı. Bir tanesi biraz daha sarıydı, bir diğerinin dokusu biraz farklıydı. Hepsi bana aynı görünüyordu, ama dikkatli bakınca belki bazı farkları görebilirdim. İşte bu kadar titiz çalışıyorlar.

Sistemin kenarları ve köşeleri gibi farklı ayrıntılarda da aynı titizlik var. Tam doğru değilse kumaş doğru şekilde kıvrılmıyor ve ürünü yeniden prototipliyorlar. Bu, ürünün dış kısmı açısından böyle.

Yazılım söz konusu olduğunda da tüm ürünlerimizde aynı yazılım çalışıyor. Bu da öngörülebilir olmamıza yardımcı oluyor. Donanım yeteneklerine bağlı olarak bazı farklılıklar var, ancak ürünleri kullanma biçimi büyük ölçüde aynı.

Müşterilerimiz Neat’ten bir şey satın aldıklarında ne bekleyeceklerini biliyor: Kurulumu çok kolay, tasarımı sağlam ve iyi, kalitesi yüksek ve bozulmuyor.

Bu yalnızca ürünlerle sınırlı değil. Müşterilerimizle konuşma ve iletişim kurma biçimimizde de düzenliyiz. Ulaşılabiliriz, hizmet vermeye hazırız ve müşterilerimize açığız. Onlardan haber almayı seviyoruz ve onlardan saklanmıyoruz. Neat’in ürünlerimizin ötesine geçen birçok yönü var.

Hannah Clark: Gri kumaşlardan söz etmişken şunu düşünüyorum: Karar alma konumunda olan biri için bir levha üzerindeki üç kumaşa bakmak önemsiz bir karar gibi görünebilir. Ancak müşterilerin fark ettiği şeyler bunlar.

Bir ürünü elime alıp rengindeki ya da dokusundaki tutarsızlığı fark ettiğim zamanları düşünebiliyorum. Bunlar insanlarda ilk izlenim oluşturan şeyler. Bir levha üzerinde yan yana durduğunda önemsiz görünebilir, ancak kullanıcı gerçekten dikkat ediyor.

Aynı durum yazılım deneyimindeki öngörülebilirlik için de geçerli. Kullanıcı olarak iş akışınızı bozan bir güncellemeyle karşılaşmaktan daha sarsıcı çok az şey var. Ürünü tanıdığınızı düşündüğünüz için sezgisel hâle gelen şeyler birden sezgisel olmaktan çıkıyor.

Tekrar bir öğrenme eğrisiyle karşılaşmak oldukça rahatsız edici. Öngörülebilirliği koruyarak kullanıcıya duyduğunuz saygıyı takdir ediyorum. Tanıdık olanın üzerine kurulduğu için heyecan verici bir deneyim sunuyorsunuz. Kullanıcı olarak bunu onaylıyorum.

Norma Løvhaugen: Güzel. Bu bana önemli olduğunu düşündüğüm başka bir şeyi hatırlattı. Kararı bir anlamda o disiplinin sahibi olan kişi vermeli.

Örneğin üç gri kumaş söz konusu olduğunda kararı tasarımcı vermeli. Ancak sağlıklı olan şey, tasarımcının etrafta dolaşıp görüş toplaması. Birçok kişiye soruyor ve aldığı geri bildirimlere dayanarak kararını veriyor.

İnsanlar kendi alanlarında alınan kararlardan sorumlu olduğunda bu önemli. Ses ekibi sesten sorumlu. Hangi mikrofon alanına ya da hoparlöre sahip olmamız gerektiğine ve algoritmaların nasıl çalışacağına onlar karar veriyor. Bu hem gurur yaratıyor hem de işi mümkün olduğunca iyi yapma isteği doğuruyor.

Yetkinliklerini ve tutkularını işe katıyorlar.

Hannah Clark: Tutkuya geri dönüyoruz. Son zamanlarda Sam Altman ile Jony Ive arasındaki yeni ortaklık hakkında çok şey okudum. Görünen o ki burada öne çıkan şey, Jony Ive’ın sürece getirdiği takıntılı bağlılık.

Bu, tutkunun süreç içindeki değerini gerçekten gösteriyor. Büyük ölçekte de olsa bunu anlatıyor. Pek çok konuyu ele aldık. Dinleyicilerimize tasarım ve mühendislik arasındaki iş birliğini kolaylaştırma konusunda öğrendiğiniz en önemli tek şeyi bırakacak olsaydık, ekiplerle çalışırken öğrendiğiniz en önemli şey nedir?

Norma Løvhaugen: Bence sahiplenme. Benim ya da başka birinin ekibe gelip “Şunu yapacağız. Yapacağımız ürün bu,” demesi sahiplenme duygusu yaratmaz. Muhtemelen iyi bir ürün de ortaya çıkmaz.

Bunun yerine, “Müşterilerimizin bu tür alanlarda ya da bu tür çözümlerde bir sorunu var. Neat bir şeye ihtiyaçları var,” diyerek ekibe gitmelisiniz.

Ardından ürünü yapacak ekip devreye girer. Şunu tartışmaya başlarlar: “Bu problemi çözmek için mümkün olan en iyi Neat ürününü nasıl sunabiliriz?” Disiplinler arasındaki sihir böyle ortaya çıkıyor ve ürünü birlikte tanımlıyoruz.

Herkes bu sürecin parçası olduğunda ürünü sunmak için ne yapması gerektiğini biliyor. Süreç boyunca kararları kendileri alıyor ve bunu yapmaları için tam yetkiye sahip oluyorlar. Bence belki bir numaralı konu bu.

Bir de yapabiliriz tutumu var. İnsanların işlerin mümkün olduğuna inanması gerekiyor. “Evet, elbette bunu yapabiliriz,” dediklerinde ekip bunu gerçekleştirmek için sihirli biçimde birlikte çalışıyor.

Hannah Clark: Her şey doğru insanların odada olmasıyla ilgili. Bu harika sohbet için teşekkür ederim Norma. Bu işe olan tutkunuzun gerçekten parladığını görebiliyorum. Bizi enerjilendiren şeyler hakkında konuşmak her zaman en güzel deneyim.

İnsanlar çalışmalarınızı çevrim içi olarak nereden takip edebilir?

Norma Løvhaugen: Bizi Neat.no üzerinden takip edebilirsiniz. Tüm ürünlerimiz ve deneyimlerimiz hakkında bilgi burada. Ayrıca LinkedIn’de Neat meetings hesabını takip edebilirsiniz. Ben de LinkedIn’deyim. Şanslıyım; LinkedIn kullanıcı adım linkedin.com/norma.

Bunun nasıl olduğunu bilmiyorum, sanırım bazen şanslı oluyorsunuz.

Hannah Clark: Bazen en zarif çözüm en basit olanıdır. Bize katıldığınız için çok teşekkürler Norma.

Norma Løvhaugen: Ben teşekkür ederim.

Hannah Clark: Bizi dinlediğiniz için teşekkürler. Daha fazla içgörü, nasıl yapılır rehberi ve araç incelemesi için theproductmanager.com/subscribe adresinden bültenimize abone olun. Bunun gibi daha fazla sohbeti, podcast’lerinizi dinlediğiniz her yerde The CPO Club’a abone olarak dinleyebilirsiniz.