Kullanıcılarınızı Memnun Etmek İçin UX Araştırması Nasıl Kullanılır?

Deşifreyi Okuyun:

Podcast’lerimizin deşifresini bir yazılım programı kullanarak oluşturmayı deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru çalışmadığı için lütfen olası yazım hatalarını hoş görün.

Hannah Clark: Size ayrıcalıklı araştırmacı gibi davranmak istemem ama kuruluşunuzun kurum içinde bir araştırma ekibi varsa, bir araştırma şirketiyle çalışıyorsa veya kadrosunda yalnızca bir UXR bile bulunuyorsa kendinizi şanslı saymalısınız. User Interviews’ın 2024 Araştırmanın Durumu Raporu’na göre, her bir görevli araştırmacıya karşılık beş PWDR bulunuyor; bu kısaltma “araştırma yapan kişiler” anlamına geliyor. Benim hesabıma göre bu, o PWDR’lerden birinin siz olma ihtimalinin 6’da 1 olduğu anlamına geliyor. Dolayısıyla kendinizi bir PWDR olarak tanımlıyorsanız, muhtemelen masanızın kenarında UXR yaparak elinizden gelenin en iyisini yaptığınız ve bunu daha iyi nasıl yapacağınız konusunda bilmediğiniz şeyleri bilmediğinizin acı verici biçimde farkında olduğunuz bir durumdasınız.

Aramızdan 6’da 1’inin tam olarak bu durumda olması nedeniyle, konuyu gerçekten anlayan ve yardımcı olmak isteyen üç tanınmış kullanıcı araştırması uzmanıyla olağanüstü bir panel etkinliği düzenledik. Bu kayıtta iyi, yeterli ve harika kullanıcı araştırmasının nasıl göründüğünü, iyi, yeterli ve harika UX tasarımını birbirinden ayıran özellikleri ve UX içgörülerini ürününüzün benzersiz satış önerisine bağlamak için kullanabileceğiniz yararlı stratejileri öğreneceksiniz. Hemen başlayalım.

Bugün karşımızda üç harika konuğumuz var. Onları size tanıtmaktan büyük heyecan duyuyorum. Build Better Products kitabının yazarı Laura Klein bizimle. Laura deneyimli bir UX uzmanı. Araştırma ile uygulanabilir tasarım arasındaki boşluğu kapatma becerisiyle tanınıyor. Herkese küçük bir bilgi yarışması sorusuyla başlamak istiyorum.

Laura, ilk soruyu sana yönelteyim. Dağın tepesinde mi yoksa eteğinde mi yaşamanız gerektiğine karar veren herkes için oldukça yararlı bazı içgörülerin var. Sence yaşanacak en iyi yer neresi?

Laura Klein: Benim için zor bir soru değil, çünkü çok kısa bir dağın tepesinde yaşıyorum ve bunu gerçekten seviyorum. Ancak bence en önemli şey, dağın tepesinde ya da eteğinde yaşıyor olmanız fark etmeksizin, her zaman bir fünikülerinizin olması.

Füniküler, evinize gidip gelmenin doğru yoludur. En önemli şey bu. Tepe ya da etek, evet.

Hannah Clark: Bir apartmanda yaşıyorum ve sanırım benim de bir fünikülerim olmalı. Kulağa şöyle geliyor…

Laura Klein: …daha çok bir zipline ya da itfaiyeci direği gibi.

Hannah Clark: Merdivenlerden çıkmaktansa bunu kesinlikle tercih ederdim.

Laura Klein: Apartmanın en popüler kişisi olurdun.

Hannah Clark: Ben de öyle düşünüyorum.

Bugün Interviewing Users: How to Uncover Compelling Insights kitabının yazarı Steve Portigal da bize katılıyor. Çalışmalarına aşina değilseniz mutlaka göz atmanız gereken bir kitap. Steve, kullanıcı araştırması konusunda bir usta. Kitabın başlığının da işaret ettiği gibi, anlamlı tasarım kararlarını yönlendiren içgörüleri ortaya çıkarmadaki çalışmalarıyla tanınıyor.

Steve, bugünkü bilgi yarışması sorumuz şu: Oregon çevresinde bir Airbnb’de kamp yapmak için bir hafta izin aldın. Bir dahaki sefere bölgede olduğumuzda nereleri ziyaret etmeliyiz?

Steve Portigal: İkisini de söylemem gerek; ikisi birbiriyle bağlantılı, çünkü bilmiyorum, her neyse.

Oregon, Gold Beach’teki Barnacle Bistro’nun gerçekten harika bir tabelası var. Herkesi Google’da aramaya teşvik ediyorum. Banjo çalan çok tuhaf bir karaktere benziyor. Orada yemek yiyebilirsiniz ama aynı zamanda gerçekten çılgın bir tabelaları da var. Aynı doğrultuda, Oregon, Medford’da Blackbird adında bir yer var. Bu, otoparkında devasa, heykelsi bir kara kuş bulunan bir hırdavatçı.

Burası iyi bir yol kenarı turistik noktası. Yaklaşık 20 yıl önce orada bulunmuşken Blackbird’e gittik. Kuşun nasıl olduğunu görmeye gittik ve kuş iyi durumdaydı.

Hannah Clark: Bugün bize Drill Bit Labs’te UX araştırması ve dijital strateji sorumlusu Thomas Stokes da katılıyor.

Thomas, ürün stratejisi konusunda bir lider ve iş hedefleriyle sıkı biçimde uyumlu, etkileyici kullanıcı deneyimleri oluşturma konusunda uzmanlaşıyor. Bu da elbette bugün konuştuğumuz konuyla son derece ilgili. Thomas, Appalachian Trail’in bir bölümünde yürüyüş yapmak için kısa süre önce bir hafta izin aldın. Başkalarının yürüyüş sonrasındaki fotoğraflarında gördüğümüz o sert Appalachian Trail sakalını uzatabildin mi?

Thomas Stokes: Elimden geleni yaptım ama sakaldan çok daha iyi bıyık uzatıyorum. Burada oldukça gür, burada o kadar gür değil. Bu yüzden döner dönmez tıraş oldum. Ama yeniden uzayacak. Beni davet ettiğiniz için teşekkürler Hannah.

Hannah Clark: Sabırsızlıkla bekliyoruz.

Tartışmaya başlamadan önce Ürün Yöneticisi üyeliği hakkında birkaç kelime daha söyleyeyim. Henüz topluluğun üyesi değilseniz öncelikle hoş geldiniz. Katıldığınız için teşekkürler. Bu, üyeleri ve üye olmayanları davet ettiğimiz aylık oturumlarımızdan biri. Üyelik ve düzenlediğimiz özel etkinlikler hakkında biraz daha bilgi edinmek isterseniz theproductmanager.com/membership adresinden daha fazla bilgi alabilirsiniz. Sizi aramızda görmekten büyük mutluluk duyarız. Çok eğleneceğiz. Şimdi tartışmaya geçelim.

Bu tartışma üç bölümden oluşacak. UX araştırması hakkında konuşacağız. İyi, yeterli ve harika UX araştırmasını kötü araştırmadan ayıran şey nedir? Ayrıca iyi, yeterli ve harika UX’i veya kullanıcı deneyimini kötü olandan ayıran özelliklere bakacağız. Son olarak, kullanıcılarımız için gerçekten anlamlı deneyimler oluşturmak üzere bu iki önemli alan arasındaki bağlantıları nasıl kurabileceğimizi inceleyeceğiz.

Birinci bölümle başlayalım: İyi, yeterli ve harika kullanıcı araştırmasını kötü araştırmadan ayıran nedir?

Steve ile başlayalım. Steve, sen ne dersin?

Steve Portigal: Araştırma, çok geniş bir etkinlikler bütünü. İyi ya da kötü araştırma dediğinizde, genellikle veri toplama, görüşme veya test etme gibi yönteminiz her neyse onunla başlarız. Kaliteli görüşmeler açısından iyi ve kötü arasındaki fark, fazla deneyimi ya da eğitimi olmayan görüşmecilerin iyi sorular sorması ama takip soruları sormaması olabilir. Ancak bundan bir adım geriye çekildiğimizde, araştırmanın ne olduğu da iyi ve kötüyü düşünmek için ayrı bir alan.

Bazen işletmelerin karşılaştığı zorluklara araştırmanın naif biçimde uygulandığını görüyorum. Her yaptığınız şeyin test etmek olduğu bir durum gibi: Ne yapacağınıza karar veriyorsunuz, sonra test ediyorsunuz. Ya da araştırma, düşündüğünüz prototipleri piyasaya sürmeden önce insanlara gösterip onlardan olumlu veya olumsuz tepki almak anlamına geliyor.

Steve Jobs’ın söylediği ya da söylemediği bir şey nedeniyle “Müşterilerimizin bize ne yapacağımızı söylemesini istemiyoruz” ifadelerini duyuyoruz. Araştırmayı hangi kararları almak için kullanacağımıza dair bu tür naif anlayışların araştırmanın kalitesini sınırladığını düşünüyorum. Bazen araştırma yapıyoruz ve bu, stenografi gibi ele alınıyor.

Yine müşterinin bize ne yapacağımızı söylediği fikrine dönüyoruz. Gereksinim toplamak, insanlara sormak ve istekleri tabloya dökmek gibi düşünülüyor. Oysa araştırma, içgörüler adı verilen şeyleri ürettiğimiz çok etkin ve yaratıcı bir sentez sürecine katkı sağlar.

Bunlar doğrudan insanlardan alınmış alıntılar değildir. Bunun mümkün olduğunu bilmiyorsanız ve araştırmanın bunu yapabileceğinden haberdar değilseniz, araştırmayı uygulama biçiminiz sınırlı kalır. Sanırım bunun bir diğer yönü de araştırmanın kurum kültüründe değişim yaratmanın bir yolu olması.

“Hiç araştırma yapmamaktansa kötü araştırma yapmak daha mı iyidir?” gibi sorular duyarsınız. Bu, harika biçimde karmaşık ve tartışmalı bir konu. Kötü araştırma sizi kötü iş kararları alma yoluna sokar. Bu iyi değildir. Ancak şirketlerin, ekiplerin, paydaşların veya kurum içindeki insanların gerçek insanları görmesini ve onlardan öğrenmesini sağlamak, sahip olduğunuz iyi ölçütlerine göre mükemmel olmasa bile kurum kültürü için iyidir. Çünkü bu, “Her şeyi bilmiyoruz. Müşterilerimiz bize bilmediğimiz şeyleri söyleyecek” mesajını verir.

Araştırmanın iyi ya da kötü olmasını neyin belirlediği konusunda katılmadığım bir nokta daha var. Araştırmacıların kendilerini suçladığını görüyorum: “Başka biri araştırmamı benimseyip uygulamaya koymuyorsa araştırmam iyi değildir.” Evet, araştırmayı yapma nedenimiz bu olabilir. Ancak kendimizi, nihai olarak kontrol edemediğimiz başka biri bir karar vermediğinde, bir şey inşa etmediğinde veya uygulamadığında araştırma yapmada başarısız ilan etmemeliyiz.

Araştırmanın tek sonucu başka birinin harekete geçmesi değildir. Daha yumuşak birçok sonucu vardır. Bu nedenle araştırmanın iyi olup olmadığını değerlendirme sorusunun, yalnızca önerdiğimiz özelliğin yayımlanıp yayımlanmadığı kadar kaba olmaması gerektiğini düşünüyorum. Bu araştırma parçası iyi miydi demeden önce başka sinyallere bakmalıyız. Şimdilik bu kadar. Benim görüşüm bu.

Hannah Clark: Buna eklemek istediğiniz bir şey var mı?

Laura Klein: Buna değinmek istiyorum çünkü daha önce yeterli araştırmanın kullanıldığını söylediğim oldu. Bu konuda aslında Steve’e katıldığımı düşünüyorum. Kötü araştırma ile yeterli araştırma arasında bir fark var. Belki de mesele iyi, kötü ve yeterli ayrımıdır. Harika araştırma yapabilirsiniz ve bu araştırma kullanılmayabilir. Buna kesinlikle katılıyorum; bu sizin suçunuz değil. Bir sistem başarısız olduğunda insanı asla suçlamamalıyız. Bunun sistemsel bir başarısızlık olduğunu düşünüyorum.

İnsanlara tüm bu harika araştırmaları yapmaları, kullanıcılarınız hakkında bilgi edinmeleri ve harika içgörüler getirmeleri için ödeme yapıyor ama bunları kullanmıyorsanız sorun araştırmada değildir. Sorun kötü şirkette, kötü ürün kararlarında ve tüm bu içgörülere sahip olup “Boş ver, içgüdüm bize başka bir şey yapmamız gerektiğini söylüyor” demektedir.

Bu durumda araştırmacıyı suçlamak istemem. Araştırmacıların bu tür şeyler için kendilerini çok suçladığını görüyorum ve bunu üzücü buluyorum. Araştırma hakkında konuştuğumda bana en sık sorulan soru şu: “İnsanların beni gerçekten dinlemesini ve önerdiğim şeyleri yapmasını nasıl sağlayabilirim?”

Bunun harika yanıtları var. Hikâye anlatımı, bilgiyi paylaşma biçimi, paydaş yönetimi ve daha birçok şey. Ancak bazen sizi dinlemeyecek insanlarla uğraşırsınız. Bunu içselleştirip kendi suçunuz hâline getirmemeniz çok önemlidir.

Her şeyi doğru yapıp sistemsel nedenlerle yine de başarısız olabilirsiniz. Araştırmanın kullanılmasının önemli olduğunu düşünüyorum. Ancak bu, mutlaka “Bu özelliği sizin araştırmanız sayesinde geliştirdik” biçiminde olmayabilir. Araştırmanız, hepimizin insanların içinde bulunduğu bağlam, akış, davranışlar ve bunların nedenleri hakkında daha fazla bilgi sahibi olmasını sağlayabilir. Belki bir sonraki sefer daha iyi karar vermemize yardımcı olur. Bu nedenle bazen sonuçların ortaya çıkması biraz zaman alır.

Hannah Clark: Araştırmanın o anda kullanılmasa bile hâlâ değerli olabileceğini belirtmek gerçekten önemli. Araştırmayı yürütmenin ve bunu doğru biçimde yapmanın büyük bir değeri var, ancak işler her zaman yolunda gitmiyor. Thomas, araştırma sürecinde yanlış gidebilecek bazı şeyler hakkındaki düşüncelerini merak ediyorum.

Thomas Stokes: Laura’nın söylediklerine geçmeden önce bir şey eklemek istiyorum. Bunu düşünmek için yararlı bir bakış açısı var. Spor benzetmelerine pek başvurmam ama bu bir spor benzetmesi olacak.

Sanırım 49ers ya da başka bir Amerikan futbolu takımında koçluk yapan bir koç vardı. Oyuncularına “Skor kendiliğinden oluşur” derdi. Bunu söylemesinin nedeni, oyuncuların maçın son skoruna odaklanmayı bırakıp kontrol edebilecekleri şeylere, süreçlerine ve katkılarına odaklanmalarıydı.

Bu durumda skor, “Araştırmam sayesinde bir şey yayımlandı” olabilir. O, insanların kontrol edebilecekleri şeylere odaklanmasını istiyordu: Süreçlerine, katkılarına ve oyunu nasıl uyguladıklarına.

Araştırma açısından bunu şöyle düşünebiliriz: Araştırma bulgularını yürütmeye ve aktarmaya yardımcı olan kişi olarak sürecime odaklanmalıyım. Laura, senin bahsettiğin her şey de bu, değil mi? Kontrolümde olan ne? Bulgularımı açıkça ifade etmek, ikna edici biçimde aktarmak ve insanların erişip dinleyeceğini bildiğimiz bir format kullanmak. Böylece araştırmanın gerçekten etkili olma ve davranış değişikliği yaratma ihtimali en yüksek seviyeye çıkar.

Buradaki incelik şu olabilir: Kontrolümüzde olan şeyler var. Nihai sonuca her zaman odaklanamayız ama teoride, kurumsal sorunları bir kenara bırakırsak, insanların araştırma bulgularına göre hareket etmesini sağlamak için yapabileceğimiz şeyler var.

Araştırmanın yanlış gidebileceği noktaları, araştırma yürütmeden önce, yürütürken ve yürüttükten sonra ne yaptığımız üzerinden düşünmeyi seviyorum. Bulgulara ulaştıktan sonra bunları nasıl ileri taşıyacağımız, araştırma sonrasıyla ilgilidir.

Araştırma öncesinde planlamayı düşünürüz: Doğru şeyler üzerinde mi araştırma yapıyoruz? Uygun yöntemleri mi seçiyoruz? Önyargısız hedeflerle mi başlıyoruz? Sonuçları gereksiz biçimde etkilememek için ölçeği parmağımızla aşağı bastırmıyor muyuz? Bir varsayımı kanıtlamaya çalışarak başlarsak bulguların gerçek bir anlamı kalmayabilir.

Çalışmayı yürütmeye başladığımızda bunu doğru yapıyor muyuz? Yöntem konusunda yeterli deneyime ve bilgiye sahip miyiz? İyi görüşme teknikleri kullanıyor muyuz? Takip soruları soruyor muyuz? Yönlendirici olmayan biçimde mi soruyoruz? Araştırmayı yürütmeden önce, yürütürken ve yürüttükten sonra her aşamaya bakarak işlerin nerede yanlış gidebileceğini çerçeveleyebiliriz.

Laura Klein: Yöntemler konusunda bir noktaya değinebilir miyim? İkiniz de yöntemlerden bahsettiniz ve bunun inanılmaz derecede önemli olduğunu düşünüyorum. Karma yöntemlerin, özellikle nicel ve nitel verilerin birlikte kullanılmasının büyük bir hayranıyım. Ayrıca farklı deney, test, araştırma ve etnografi fırsatlarının farkında olmak da önemli. Bunların hepsi çok farklı amaçlar için yararlı.

Ne zaman etnografi yapmanız gerekirken A/B testiyle ilerlemeye çalışıyorsanız veya tam tersini yapıyorsanız muhtemelen istediğiniz sonuçları alamazsınız. İşte o zaman, “Aslında bir günlük çalışması yapmalısınız; bir prototipi daha test etmek yerine belki de bu yöntem kullanılmalı” diyebilecek bir uzmanı sürece dâhil etmeniz gerekir.

Steve Portigal: Christian Rohrer’ın “Hangi kullanıcı deneyimi araştırma yöntemi ne zaman kullanılmalı?” başlıklı makalesini önermek istiyorum. Sanırım Nielsen Norman makalesi ve son 10 yılda düzenli olarak güncellendi. İçinde farklı yöntemleri ve bunların ne ürettiğini gösteren harika bir matris var. Makale, sahip olduğunuz soruya, ürününüzün olgunluk düzeyine ve hangi soruları yanıtlamak için hangi yöntemlerin kullanıldığına değiniyor. Laura, senin de söylediğin gibi bu uzmanlık gerektiriyor.

Herkes Christian’ın makalesini okuyup “Evet, bunu nasıl kullanacağımı biliyorum” demeyecek ama en azından bunun bir şans işi olmadığını gösteriyor. Burada bir süreç var. Christian, deneyimlerime göre bunu belgelerken en iyi işi yapan kişi. Böylece gerçekten seçim yapabileceğimizi görebiliyoruz.

Hannah Clark: Harika. Laura’nın düşünceleri hakkında ek kaynaklardan bahsetmişken, Laura kısa süre önce The CPO Club podcast’imize tam olarak bu konu hakkında katıldı. Bölümün adının “Kullanıcı araştırmasıyla nasıl eğlenilir?” olduğunu düşünüyorum. Laura’nın bu konudaki daha ayrıntılı düşüncelerini dinlemek isterseniz mutlaka göz atın. Harika bir bölüm.

Bu bizi ikinci bölüme getiriyor: İyi, yeterli ve harika kullanıcı deneyimini pek iyi olmayan deneyimden ayıran nedir? Laura, istersen bu bölümü doğrudan sen üstlenebilirsin.

Laura Klein: Bu kullanıcı deneyimi tasarımıyla ilgili, değil mi?

Hannah Clark: Evet.

Laura Klein: Panelin adı ilk belirlendiğinde, “kullanıcıları nasıl memnun ederiz?” denmişti ve ben şöyle düşündüm: “Neyi hoş buluyorum biliyor musunuz?” Bir şeylerin çalışmasını hoş buluyorum. İnsanlar kullanıcıları memnun etmemiz gerektiğinden söz ederken bunun eğlenceli ve keyifli olması gerektiğini düşünüyorlar. Ben ise “Evet, yapmak istediğim şeyi yapmalı ve yolumdan çekilmeli” diyorum.

İyi kullanıcı deneyimi, kullanıcının üründen ne elde etmeye çalıştığını dikkate alır. Her gün işim için kullanmam gereken bir üretkenlik uygulamasıysa deneyim farklı olmalıdır. Bir oyunsa, çok fazla video oyunu oynarım ve deneyim yine farklı olmalıdır. Bir CRM’den farklı olmalıdır.

Aynı şeyleri her kullanıcı deneyimine zorla uygulamaya çalışan insanlara biraz kızıyorum. Deneyim bağlamımı ve yaptığım işin akışını dikkate almalı, beni bölmemeli ve mümkünse beni farklı bir çalışma biçimine zorlamamalı. Ancak bana öğretebileceğiniz ve “Bu gerçekten çok daha iyi” dedirtecek bir yol varsa durum değişir.

İyi tasarım davranış değişikliğiyle ilgilidir. Davranışımı değiştiriyorsunuz ama bunu benim istediğimi elde edebileceğim şekilde yapmalısınız. Üründen istediğimi almalı ve makul sınırlar içinde istediğim şeyi yapabilmeliyim. Beni mutlaka memnun etmeniz gerektiğini düşünmüyorum. Sadece çalışmasını sağlamalısınız.

Ne yapmaya çalıştığımı ve bunu nasıl yapmaya çalıştığımı anlamalı, doğru biçimde yapmama yardımcı olmalısınız. Kötü kullanıcı deneyimi bazen fazla akıllı olmaya, bazen fazla güzel görünmeye, bazen de fazla minimalist olmaya çalışır. “Yalın” kelimesinin yanlış kullanılması gibi, bazen istediğim şeyin onda birini sunar. O zaman da bunun bana pek yardımcı olmadığını düşünürüm.

Birçoğumuz, istediğimiz şeyleri yapmamıza gerçekten yardımcı olan ürünlerin ideal olmayan kullanıcı deneyimlerine katlanmaya hazırız. Katlanmamız gerektiği anlamına gelmez. Ürünle yapmaya çalıştığımız şeyin ne kadar önemli olduğuna bağlıdır.

Hannah Clark: Bunun birçok konuda çok yaygın bir tema olduğunu düşünüyorum ama bu durumda bağlam gerçekten her şey. Thomas, her bir durumda bağlamın önemli olmasına rağmen uygulanabilecek bazı çerçeveleri düşündüğünü biliyorum.

Thomas Stokes: Bu konuşmaya iyi şekilde ekleyebileceğimiz çerçevelerden biri Aaron Walter’ın kullanıcı ihtiyaçları hiyerarşisi. Daha önce karşılaşmadıysanız Maslow’un insan ihtiyaçları hiyerarşisine çok benzer. Fikir aynı ama kullanıcı deneyimi bağlamına uyarlanmış.

Hiyerarşinin alt kısmında bazı temel ihtiyaçlar, yukarı çıktıkça da daha üst düzey ihtiyaçlar bulunur. Dört seviye vardır. Tasarım işlevseldir; amaçlanan şeyi yapar. Bir üst seviye güvenilirliktir; yalnızca çalışmaz, her zaman tutarlı biçimde çalışır.

Bundan sonra işlevsel ve güvenilir olmasının yanı sıra kullanılabilir olması gelir. Kullanımı çok kolaydır ve kullanıcı dostudur. Walter’a göre en üst seviye keyif verici olmaktır.

Bunu olduğu gibi kabul edersek, iyi kullanıcı deneyimlerinin üst düzey hedeflere ulaştığını söyleyebiliriz. Daha kötü deneyimler ise üst düzey hedeflere ulaşmaya çalışırken alt düzey hedefleri bile gerçekleştiremeyebilir.

Laura, senin söylediğin ve özellikle dikkatimi çeken şey şu: Bir kişi veya ürün, kullanılabilirliğin temelini oluşturmadan çok akıllı ya da çok güzel olmaya çalışırsa bunun ne anlamı var? Diğer ihtiyaçları desteklemiyorsa keyif verici olmasının ne önemi olabilir? Bu dört unsurun hepsine ulaşan bir deneyimi temelden başlayarak inşa etmeliyiz.

Laura Klein: Dördüne de ulaşmayı hedeflememiz gerektiğine katılıyorum.

Ancak bunun bu kadar doğrusal olmasında zorlanıyorum. Çoğu insanın konuşmadığı tuhaf bir nokta var: Farklı ürün türlerinde bu sıralama değişebilir. Alışveriş, kıyafet, makyaj veya güzellik gibi alanlara hitap eden bir şey yapıyorsanız onu güzel kılmak, kullanıcılarınız için çok güvenilir olmasından daha önemli olabilir.

Daha önce söylediğim gibi çok fazla video oyunu oynuyorum ve hatasız olmayan birkaç oyunum var. Çok güvenilir değiller ama oynayacak ve keyif alacak kadar eğlenceliler. Her zaman çalışmalarını tercih eder miyim? Kesinlikle, yüzde 100. Ancak onları affedecek kadar eğlenceliler.

Bu hiyerarşi bir üretkenlik uygulaması, e-posta veya kullanmak zorunda olduğunuz başka bir şey için harika olabilir. Ancak ürününüzün içinde nerede durduğunuzu, ürününüzün kişi için ne kadar önemli olduğunu ve kişinin ondan ne elde etmeye çalıştığını belirlemeniz gerekir.

Yine de ideal olarak her şeyin bu dört unsurun tamamını karşılaması gerektiğine katılıyorum.

Hannah Clark: Bu gerçekten ilginç bir içgörü. İhtiyaçlar hiyerarşisinin kendisinin bağlama göre değişebileceği fikri önemli bir çıkarım. Soru-cevap bölümüne geçmeden önce tüm noktaları ele aldığımızdan emin olmak istiyorum.

Üçüncü bölüme geçelim: Tüm araştırma unsurlarımızı birleştirerek harika deneyimler oluşturmak, deneyimi yükseltmek ve ürünümüz için benzersiz bir öneri sunmak üzere bağlantıları nasıl kurarız?

Steve, birkaç dakikadır senden haber almadık. Bu bölümü sen başlatır mısın?

Steve Portigal: Konuştuğumuz şeylerden güzel biçimde ilerliyor. Buradaki benzersiz yön önemli. Lauren ve Thomas bunun neyi karşılaması gerektiğinden bahsediyorlar ama bunun sizin ve ürününüz için ne anlama geldiği de önemli.

Geniş bir kitleye geniş konular hakkında konuştuğumuz için keyif verici, memnuniyet, verimlilik gibi kelimeler kullanıyoruz. Laura bunun kategoriden kategoriye değiştiğini ima etti. Güzel dediğimizde görsel bir şeyi düşünüyoruz ama iki parçanın kusursuz biçimde birbirine geçmesi ve “Bu gerçekten iyi hissettiriyor” demeniz de güzeldir.

Güzellik ve memnuniyetin nasıl göründüğünü düşünürken farklı olmamız gerekir. Yorumlarda birçok kişinin “Değişir” yazdığını hissediyorum. Sanki bir mitingdeyiz ve herkes cümleyi tamamlayacakmış gibi: “Değişir.” Laura, sen de buna değiniyorsun. Kimsiniz ve neyi temsil ediyorsunuz?

Thomas, sen konuşurken Slack’i düşündüm. Bu, deneyimden çok içerikle ilgili olabilir ama Slack uygulamasını güncellediğinizde içeriklerinde çok belirli bir ton vardır. Bu onların tutarlılığıdır. Başka hiç kimsenin yazmayacağı kadar saygısız ve esprili biçimde yazarlar ama bu, kim oldukları, sizi nasıl gördükleri ve sizinle ilişkilerinin ne olduğunu düşündükleri hakkında bir şey söyler.

Slack’in bunu mutlaka kullanıcı deneyimine aktardığını düşünmüyorum ama marka olmak, kişiliğe sahip olmak, kim olduğunuzu tutarlı biçimde bilmek ve kullanıcılarınızı tanımakla ilgili bir şey var.

Bu yine araştırmaya bağlanıyor. Önce kendinizi anlamak, sonra diğer herkesi anlamak için araştırma yapmak ve bunları tutarlı bir biçimde birleştirecek tasarım çalışmasını yürütmek için çok çaba harcamalısınız. Burada insanların gerçekleştirmeyi önemsediği işi yapmaktan değil, bunu yaparken giydiğiniz kıyafetten söz ediyoruz.

Kendinizi ve müşterilerinizi tanımak, bunları tutarlı biçimde bütünleştirmek bağlantıları kurma kısmı. Sanırım sorunuzun bir parçası bu. Artık enerjim tükeniyor. Başka biri devam etsin.

Hannah Clark: Thomas, yeni bir içgörü eklemek ister misin?

Thomas Stokes: Bir şey ekleyeyim. Steve, orada çok önemli bir cümle söyledin: Araştırma yapın. Bunun bir unsuru, araştırmanın ürün geliştirme yaşam döngüsünün tüm aşamalarında gerçekleşmesi gerektiğidir.

Benzersiz bir satış önerisine sahip olmak istiyorsak, işler yayına alınmadan önce yalnızca kullanılabilirlik testleri ve akışlar yapmak yeterli değildir. Bu hedefi ıskalar. Kullanıcıların istediği veya ihtiyaç duyduğu şeylerle bizim iyi olduğumuz şeylerin kesişimini bulmak istiyorsak bu daireleri çizebilmeliyiz.

İnsanların ne istediğini ve neye ihtiyaç duyduğunu anlamak için çok erken aşamalarda temel keşif araştırması yapmalıyız. Ayrıca insanların istediklerinin veya onları memnun eden şeylerin zaman içinde değişen hareketli bir hedef olduğunu anlamalıyız. Sabit değildir.

Bu nedenle işler yayına alındıktan sonra ölçüm yapmak için stratejilerimiz olmalı. İyi bir UX ölçüm planının, insanların sunduğunuz şeyi nasıl karşıladığını anlamanızı sağladığına inanıyorum. Yayın sonrası gerçek ölçümler, işlerin nasıl değiştiğini anlamanıza yardımcı olur.

Henüz ne inşa edeceğinizden emin değilseniz, onu inşa ediyorsanız veya ürün zaten yayındaysa, tüm aşamalarda araştırma yapmalısınız. İnsanların peşinde olduğu benzersiz satış önerisine gerçekten ulaşmanın yolu budur.

Hannah Clark: Bunun bir parçasının bu olduğunu, ancak yapılabilirlik gibi dikkate alınması gereken başka unsurlar bulunduğunu da söylemiştin.

Thomas Stokes: Evet. Bu, Steve’in daha önce söylediği bir noktaya geri dönüyor: Araştırma stenografi değildir. Araştırmayı doğrudan ne yapmanız gerektiğini söyleyen bir şey olarak ele almazsınız. Araştırmayı kullanıcıların arzu edilirliğini ve kullanılabilirliğini kanıtlamak için kullanıyoruz.

Buna karşılık, kullanıcıların arzu edilirliğine ek olarak dengelememiz gereken iki unsur daha var. Açıkça yapılabilirlik var; bir şeyi inşa edebilmemiz gerekir. Kullanıcı araştırması, tek bir düğmeye tıklayarak evin temizlendiği, çamaşırların yıkandığı ve market alışverişinin yapıldığı bir şey inşa edebileceğimizi ortaya çıkarsa harika olurdu. Ancak bu muhtemelen tek tıklamayla mümkün değildir.

Ayrıca işletme için uygulanabilir olmalıdır. Örgütsel bir sistem içinde çalışırsınız ve bu sistem, kuruluşun misyonunu ilerleten şeyleri seçer. İşletme uygulanabilirliği, teknik yapılabilirlik ve kullanıcı arzu edilirliği bir araya gelmelidir. Bu da karar vermeyi gerektirir.

Hannah Clark: Laura, buna eklemek istediğin bir şey var mı?

Laura Klein: Evet. Biraz farklı bir görüşüm var. İşletme ihtiyaçlarınızla uyumlu harika kullanıcı deneyimleri sunmanın, herkesin teşvikleri uyumlu olduğunda çok daha kolay olduğunu düşünüyorum. Bu da iş modelinizle ilgilidir.

Temelde daha etik olduğunu düşündüğüm bir iş modeliniz varsa ve “İnsanların bize para vermekten heyecan duyacağı kadar iyi bir ürün sunacağız” diyorsanız, ürünü ne kadar iyi yaparsanız insanlar ona para vermeyi o kadar çok isteyecektir. Herkesin teşvikleri uyumludur.

Elbette bu basitleştirilmiş bir anlatım ve etik olmanın tam tanımı değildir. Bunu yaparken hâlâ birçok kişiye zarar verebilirsiniz. Ancak kullanıcılarınızın teşvikleriyle işletme teşvikleriniz uyumluysa, “Bunu kullanıcılar için daha iyi yapmak istiyoruz çünkü bu işletme için de daha iyi olacak” demeniz çok daha kolaydır.

Müşteri ile kullanıcının farklı olduğu B2B alanlarında, kullanıcı için daha iyi bir şey yaptığınızda bunun kuruluş için de daha iyi olduğunu ve kuruluşun ürünü satın alması için iyi bir neden sunduğunu göstermeniz gerekir. Bu bağlantıyı kurmak için bir adım atmanız gerekir.

Bu unsurların tamamen kopuk olduğu ürünler de vardır. Ürünü daha iyi yapmanın daha fazla para kazandıracağına dair güçlü bir argümanınız olmaz. Kişisel olarak bunların çalışmak için iyi yerler olduğunu düşünmüyorum. Araştırmacı veya tasarımcı olmak için de kesinlikle iyi yerler değiller. Bir sonraki işinize bakarken bunu aklınızda bulundurun.

Hannah Clark: Thomas’ın bahsettiği konudan hareket eden bir soru aldık. Gereklilik nerede devreye girer? Soruyu soran kullanıcının yorumlarını biraz daha açıklayıp açıklayamayacağını anlamaya çalışıyorum.

Bu, panelistlerden herhangi birinde bir yanıt uyandırıyor mu?

Laura Klein: Gereklilik kimin veya neyin gerekliliği? Ürünü kullanmaya zorlanıyorsanız yine de kullanımının kolay olması harika olurdu.

Thomas Stokes: Evet, birçok alanda kullanıcı ile satın alan kişi arasında bir kopukluk olabilir. Satış sürecindeki, satın alma kararını veren kişi için ürün inşa ederler; ekibin deneyimini gerçek son kullanıcıları hiçe sayarak belirlerler.

B2B alanında ürünü kullanmak zorundaysanız gerekliliğin olumsuz sonucu bu olabilir. Yine de deneyimleri oluşturan kişilerin, son kullanıcıyı desteklemenin daha iyi sonuçlara yol açtığını ve bunun da satın alan kişinin kararını etkilediğini göstermesi herkesin yararınadır.

Hannah Clark: Tamam, soru-cevap bölümüne geçelim.

İlk üyemizin sorusu şu: İnsanların anketleri yanıtlamasını nasıl sağlayabilirim? Müşterilere uygun biçimde ödeme yapmak ve teşvik sunmak için bütçem olmadan Slack’ten doğrudan mesaj, e-posta ve anket gönderiyorum.

İnsanların zamanı kısıtlı. Bu anlaşılır bir durum ama işimi çok zorlaştırıyor. Thomas’ın bunu nasıl yönetebileceğimiz konusunda bazı ön düşünceleri olduğunu sanıyorum.

Thomas Stokes: Burada insanları katılmaya teşvik edecek bütçenin olmamasıyla ilgili önemli bir nokta var.

İki temel noktaya değineceğim. İlki bütçeyle ilgili. İnsanlara zamanları için para ödemiyorsak parasal teşvik avantajına sahip değiliz. Başka bir şeye hitap etmeliyiz. Bulduğum yöntemlerden biri, müşterilerinizin ürünün yönünü gerçekten önemseyebileceği bir durumda olmanızdır.

Buna hitap edebilirsiniz. Kullandığınız katılımcı bulma kanallarında, bunun ürün geliştirmelerini yönlendirmek için kullanılacağını açıkça vurgulayabilirsiniz. Bu vaadinizi yerine getirmelisiniz ama potansiyel katılımcılara ulaşmak için bunu kullanabilirsiniz.

İkinci olarak, zamanlarını para karşılığında ödüllendirmiyorsak hazırladığınız ankete acımasızca dikkat etmeli ve gerçekten neye ihtiyacınız olduğunu belirlemelisiniz. Sınırsız bütçeniz ve zamanınız olsaydı hazırlayacağınız mükemmel anket olmayabilir ama kapsamı daraltın.

Ürün yönüne katkı sağlayacağını düşünerek ankete giren kişiler milyonlarca soru görürse muhtemelen yine yanıtlamaz. Parasal teşvikten başka bir şeye hitap etmeye çalışın ve anketi alacağınız kararlara gerçekten gerekli olan noktalarla sınırlayın.

Hannah Clark: Harika yanıt.

Sıradaki üye sorusu şu: Zorluğum, kullanıcıların yazılımı neden ve hangi amaçla kullandıkları konusunda gerçeği öğrenmek. İşlerin nasıl çalışması veya görünmesi gerektiğine dair sayısız hikâye duyuyoruz ama ürünü gerçekten nasıl kullandıkları konusunda açılmalarını sağlamak zor.

Steve, bunu sen üstlenmek ister misin?

Steve Portigal: Görüşmelerin insanların gerçekte ne yaptığını kapsaması gerektiğine katılıyorum. Bu formatın eğlenceli yanı, sorudan biraz daha fazla bağlam çıkarmaya çalışmak. Bu görüşmelerin nasıl düzenlendiğini merak ediyorum.

Kimlerden katılmaları isteniyor? Söylediğiniz şey önemli ama araştırma katılımcılarıyla aramızdaki dinamik de önemli. Görüşmelerde anketlerde olduğu gibi beklenti nedir? Kimden, ne zaman ve nasıl katılması isteniyor? Bu kişiler teknik destek sorularıyla arayıp görüşmeye mi yönlendiriliyor? Bu, “Sizinle konuşup öğrenmek istiyoruz” demekten farklı bir bağlamdır.

Görüşmeci ilgilenilen konuyu nasıl tanıtıyor? “Sizinle X ve Y hakkında konuşmak istiyoruz” mu diyor? Soruları nasıl soruyor? Ben genellikle gelecekte neyi farklı görmek istediklerine geçmeden önce insanların ne yaptığını, ne yaptığınızı ve bunun nasıl çalıştığını sorarım.

Bu benim için harika bir soru çünkü bunun neden baştan gerçekleşmediğini düşündürüyor. Beklentileri belirlemek, hangi soruları ve takip sorularını sorduğunuzu gözden geçirmek gerekir.

Her görüşmede, ne kadar iyi hazırlarsanız hazırlayın, bir kişi görüşmenin amacını farklı anlayacaktır. Bazen kendi konuşma modelinize zorlamak yerine paylaşmak istediği şeyleri paylaşmasına izin vermelisiniz. Sonra “Bu harika. Bilmek istediğimiz birkaç şey daha var. Bugün iş akışınızın nasıl göründüğünden söz edebilir miyiz?” diyebilirsiniz.

Bu tür bir sonuca ulaşmak için soru sormaya devam edebilirsiniz. “Nasıl çalışıyorsunuz?” sorusu tek bir soru değildir; bu bilgiye ulaşmak için birçok küçük soru sormaktır. Bu, iyi araştırmanın ne olduğuna, tekniğe ve beklenti yönetimine geri döner.

Hannah Clark: Sıradaki üye sorusu araştırmanın idari zorluklarıyla ilgili.

Müşterilerin ihtiyaçlarını, arzularını, umutlarını ve hayallerini konuşmak için sürekli toplantılar yapmak iptaller ve yeniden planlamalarla dolu, yorucu bir idari görev. Bu toplantılara kullanıcıların katılmasını garanti etmenin bir yolu var mı?

Laura Klein: Kullanıcı araştırması operasyonları konusunda uzman değilim. Steve veya Thomas da öyle mi bilmiyorum. İnsanları bir toplantıya katılmaya zorlayabilir misiniz? Hayır. Hatırlatmalar göndermek, teşvik sunduğunuzdan emin olmak gibi şeylerle durumu iyileştirebilirsiniz. Ancak insanlar insandır ve hayalet olabilirler. Bu olacaktır.

Mümkünse iyi bir araştırma operasyonları ekibinin veya bundan sorumlu bir kişinin bulunması, en azından yükün bir kısmını azaltır. Birinin “Size fazladan bir kişi ayarladık” diyebilmesi yardımcı olur. İnsanları özellikle bugünlerde katılmak istemedikleri şeylere katılmaya zorlayamazsınız.

Thomas Stokes: Ben de bir şey ekleyeyim. Başlamak için yararlı bir istatistik var: Yüzde 10 ila 20 oranında katılmama ve iptal bekleyebilirsiniz. Bu genel olarak doğrudur. Kendi uygulamalarınıza bakabilirsiniz. Yüzde 10’un altındaysanız harika iş çıkarıyorsunuz. Yüzde 20’nin üzerindeyseniz düşürmek için yapabileceğiniz çok şey olabilir.

Laura’nın söylediği gibi iletişimi kurmak, araştırma operasyonları açısından hatırlatmaları otomatikleştirmek ve insanları katılmaya teşvik edecek doğru seviyede teşvik sunmak faydalıdır.

Bir numara gördüm ve çoğu kuruluşta ne kadar işe yaradığını merak ediyorum. Bu, tutarlılık yanlılığından yararlanmak. Bir ön eleme veya katılımcı bulma formunda insanlara “Genellikle randevularımı koruyan biriyim” ya da “Zamanında gelirim” gibi bir ölçek sorusuna katılıp katılmadıklarını soruyorsunuz. İnsanlar katılırsa gerçek oturumlarınıza gelme ihtimallerinin arttığını söyleyenler var.

Eğlenceli ve ilginç görünüyor. Henüz kendim test etmedim ama denemeye değer olabilir.

Laura Klein: Bu bana, çok popüler bir havaalanı kitabında yazılan ve sonradan yalnızca sekiz kişi üzerinde, üstelik tamamı Duke’ta okuyan üniversite öğrencileriyle yapıldığı ortaya çıkan çalışmalardan biri gibi geliyor. Dünyadaki başka kimse için geçerli olmayabilir. Ama kesinlikle eğlenceli ve denenmesi kolay görünüyor.

Hannah Clark: Bu deneyi yapmak ve sonuçlarla geri dönmek isterim…

Laura Klein: …bize geri dön. Bilmiyorum.

Hannah Clark: İnsanların öz farkındalığına ve kendilerini nasıl gördüklerine oynayarak randevuya gelmelerini teşvik etmek ilginç. Belki bunu kendi üzerimde denemeliyim. Şimdi ilerleyelim. Bu ilginç bir soru ve biraz da yanlılık yönetimiyle ilgili.

Öfkesini ifade etmek için bize ulaşan kızgın müşterinin yanlı sesinden nasıl kaçınır veya görüşmeyi destek talebine dönüşmekten nasıl koruruz? Sanırım bu, insanların gönüllü olarak paylaştığı bilgiler üzerinden araştırma yapmakla ilgili.

Steve Portigal: Buradan başlayabilirim. Bu, insanlardan duymadığımız şeylerle ilgili diğer soruya benziyor. Burada örnekleminizin kontrolü sizde. Bu, örneklem ve yöntem sorusu.

Thomas, ön elemeden bahsetti. İnsanları araştırmaya katılmaları için nasıl seçiyorsunuz veya eliyorsunuz? Markaya yönelik tutumları ya da yaşadıkları deneyimlerin kalitesi hakkında soru sorabilirsiniz. Dengeli bir örneklem elde etmek için kişileri filtreleyebilirsiniz.

Bireyler üzerinde araştırma yaparız ama bir örneklem üzerinde araştırma yaparız. Birinin bakış açısı olması onu yanlı mı yapar? Kızgın müşteri yanlı bir ses midir, yoksa günümüz ifadesiyle yaşanmış deneyime sahip bir müşteri midir? Ürünümüzü sevmeyen kızgın kişileri dâhil etmeli miyiz? Evet, ancak araştırma hedeflerine uygunsa ve yalnızca onlarla sınırlı kalmıyorsak.

Görüşmeyi destek talebine çevirmek isteyen kişiler konusunda beklenti yönetimine geri dönüyoruz. Aramayı kim istiyor? Aramanın amacı ne? Bunu aramanın başında yineleyin. Davranışlarınızla bu beklentiyi karşılayın.

Araştırmacıların katılımcılara “Öncelikle yanlış cevap yok” deyip daha sonra yanıtlar karşısında aşırı heyecanlı veya ilgisiz davrandığını görüyorum. Bu, katılımcılara doğru ve yanlış cevapların olduğunu anlatır.

Katılımcılarla etkileşimlerinizde beklentiyi nasıl belirleyip buna nasıl uyuyorsunuz? Birinin size söylemesi gereken bir şey varsa onu durduramazsınız ve durdurmamalısınız. Duygusu neyse onunla buluşun. Bu, etkileşiminizin tamamının tonu veya içeriği olmak zorunda değil; yalnızca başlangıç noktasıdır.

Hannah Clark: Doğaçlama tekniğine, “Evet, ve…” yaklaşımına güzel bir gönderme oldu. Çok iyi noktalar.

Nasıl düşündüğümüz ve araştırma yürüttüğümüz konusundaki yöntemlerden çok bahsettik. Rollerimizde etkili olmak için kullandığımız daha özel araçlardan da söz etmek istiyorum. İçgörüleri kaydetmek, kullanıcı geri bildirimleri toplamak ve özellikle bunu büyük ölçekte yapmak için kullandığınız araştırma araçları neler?

Laura Klein: Bunun ekipler ve büyük ekipler, araştırma operasyonları olan ve olmayan ekipler, danışmanlar ve danışman olmayanlar, kurum içi ve kurum dışı ekipler için çok farklı bir yanıt olduğunu düşünüyorum.

Bu nedenle özel olarak yanıtlayabileceğim bir soru değil. Şu anda birçok araç var. Diğer her şeyde olduğu gibi ekibinizin en çok neye ihtiyacı olduğunu belirlemelisiniz. Yanıtları demokratikleştirmeniz mi gerekiyor? Bilgileri kolayca aranabilir hâle mi getirmelisiniz? Katılımcı yönetimi mi yapmanız gerekiyor? Sizin özel probleminiz ne?

Ben kullanıcı araştırmasını her hafta yaptığım dönemden çok daha fazla araç olduğunu görüyorum. Ancak her biri belirli bir ihtiyacı karşılıyor. İhtiyacınız olan boşluğu gerçekten doldurduğundan emin olun.

Thomas Stokes: Benim bir kuralım var: Farklı geçmişlerden ve kuruluşlardan insanların bulunduğu halka açık bir ortamda bu soruya yanıt vermem. Ancak özel kanallarda yanıt veriyorum. Araçlar konusunda bağlama göre tavsiye isterseniz bana ulaşabilirsiniz.

Laura’nın söylediği gibi, birinin şu aracı mı yoksa bu aracı mı seçmesi gerektiğini etkileyen çok fazla şey var. Aracın iş yapma biçimi kuruluşunuzla ve satın alma sürecinizle uyuşmayabilir. Bir yazılım aracını kullanmaya başlamakla ilgili tüm bu karmaşık ayrıntılar süreci zorlu hâle getirebilir.

Laura Klein: Hiç kimse mevcut araçların tamamını kullanmadı. Belki de dün herkesin sorunlarını çözen yeni bir araç yayımlandı. Beş yıl önce kullandığım bir şeyi önererek bunu kaçırmak istemem.

Hannah Clark: Sanırım bir soru daha için zamanımız var. Hemen geçelim. Bu soru anonim bir kullanıcıdan geliyor.

UX’i acemi bir kullanıcı için nasıl kolaylaştırırken uzman bir kullanıcının yolundan çekilebiliriz? İlginç bir soru.

Laura Klein: Bu başlı başına ayrı bir konu.

İleri düzey kullanıcılar işlerin daha zor olmasını istemez. Sadece bazen ürününüzle tuhaf şeyler yapıyorlardır. İnsanlar çoğu zaman kolaylığı tüm seçenekleri kaldırmak veya her şeyi bir ayarlar menüsüne koymak sanıyor.

En önemli şey, insanların ürününüzü kullanmaya başlayıp başarılı olması için gerçekte neye ihtiyaç duyduğunu anlamaktır. Bu, aralarında küçük oklar bulunan ve “Bunu yapın” diyen beş ekran görüntüsünden oluşan bir başlangıç deneyimi değildir. Beş yeni özellik eklediğinizi söyleyen bir ürün turu da değildir.

Muhtemelen onları ürününüzü ilk kez kullanmaya götüren ve başarılı olmaları için geçmeleri gereken adımları öğreten bir süreçtir. Sonraki seferlerde bu süreci daha hızlı geçme seçeneği sunabilirsiniz.

Acemi kullanıcının önündeki engelin ne olduğunu ve deneyimli kullanıcının acemi kullanıcınınkinden temelde farklı olarak ne yapmaya çalıştığını anlamalısınız. Deneyimli kullanıcılar bile ürününüzde bir şeyi ilk kez yapıyor olabilir. Onlar için de bunu kolaylaştırmalısınız.

Bunu acemiler ve eski kullanıcılar arasındaki bir ayrım olarak düşünmeyin. İnsanların yapmak istedikleri şeye başlamalarını ve bir dahaki sefere ne yapmaları gerektiğini öğrenmelerini nasıl kolaylaştıracağınızı düşünün. Gerçek deneyimli kullanıcılar için ayarlar ve özellikler sunabilirsiniz.

Ben eski bir mühendisim ve bazen kısayol tuşları isteriz. Bunları bizden almayın.

Hannah Clark: Panelistler, bunun en az beklediğim kadar eğlenceli olacağını biliyordum ve aynen öyle oldu. Burada olduğunuz, içgörülerinizi ve harika kişiliklerinizi paylaştığınız için çok teşekkürler. Uzmanlığınıza ve zamanınıza gerçekten değer veriyoruz.

Bizi dinlediğiniz için teşekkürler. Daha fazla harika içgörü, nasıl yapılır rehberi ve araç incelemesi için theproductmanager.com/subscribe adresinden bültenimize abone olun. Bunun gibi daha fazla konuşmayı, podcast’lerinizi dinlediğiniz her yerde The CPO Club’a abone olarak dinleyebilirsiniz.