2024’te Ürün Alanındaki En Kötü Anlar
Deşifre Metnini Okuyun:
Podcast’lerimizin deşifresini bir yazılım programı kullanarak oluşturmayı deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru çalışmadığı için lütfen yazım hatalarını mazur görün.
Hannah Clark: Başlamadan önce size bir uyarıda bulunmam gerekiyor. Bu, The CPO Club Podcast’in normal bir bölümü değil. Bir süredir dinliyorsanız, genellikle uygulanabilir çıkarımlara ve PM olarak potansiyelinize ulaşmanız için sonraki adımlara odaklandığımızı biliyorsunuz. Ancak bugün çok farklı olacak.
Kayıt sırasında Amerikan seçimlerinin üzerinden bir gün geçti. ChatGPT’nin ilk yayımlanmasının ikinci yıl dönümüne üç hafta kaldı. Küresel bir salgından, istikrarsız bir iklimden ve geç dönem kapitalizminin giderek artan etkilerinden etkilenen çalkantılı bir ekonomik ortamın ortasındayız. Bu nedenle yalnızca bu bölümde, alışılagelmiş Soru-Cevap formatını bir kenara bırakıyor ve bir bütün olarak teknoloji sektörünü ele alıyoruz.
Ve bu iş için mükemmel bir suç ortağım var. Victoria Ku, daha önce Airbnb ve Highnote’ta ürün lideriydi; şu anda iki küçük çocuğuna bakmak ve biraz nefes almak için izinli. Bu da onu teknoloji sektöründe yüz binlerce gerçekten yetenekli insanı etkileyen sorunlar hakkında yüzde 100 açık konuşmaktan alıkoyan hiçbir bürokrasi olmadığı anlamına geliyor.
İlk kez dinliyorsanız ve bir kariyer rehberi arıyorsanız, bölüm arşivimizin geri kalanına göz atmanızı öneririm. Ancak ister yüzüncü işinize başvuruyor, ister yapay zekâ konusunda hayal kırıklığı yaşıyor, ister bu ekonomik ortamın çocuğunuzun geleceği açısından ne anlama geldiği konusunda endişeleniyor olun, bu sohbeti rahatlatıcı ve umarım eğlenceli de bulabilirsiniz. Hadi başlayalım.
Herkese merhaba! The CPO Club podcast’ine tekrar hoş geldiniz. Bugün Victoria Ku ile birlikteyiz. Bugün işleri farklı bir yöne götürüyoruz. Uygulanabilir çıkarımlardan bahsetmeyeceğiz. İşinizde daha iyi olmanın tüm harika yollarını konuşmayacağız. Bugün ürün sektörünü ele alıyoruz.
2024’te ürün alanının karanlık yüzünü konuşuyoruz. Bazı çarpıcı görüşler olacak. Belki tartışmalı konular da olacak. Sohbete katkıda bulunabileceğiniz bir şey varsa yorumlarda duymak isteriz; ancak bugün Victoria ve ben, ürün çalışanları olarak pek gurur duymadığımız bazı şeylerden bahsedeceğiz.
Büyük istifayla başlayalım. Victoria, bu konuda ne söylemek istersin?
Victoria Ku: Büyük istifa hayatımızın çok güçlü bir dönemiydi. Artık kesinlikle büyük istifa döneminde olmadığımızı ve ürün yönetimiyle teknoloji alanında bu pazarlık gücünü tükettiğimiz bir döneme girdiğimizi söylemek üzücü.
Biraz daha derinlemesine bakarsak, büyük istifa çalışanların en fazla pazarlık gücüne sahip olduğu dönemdi. İnsanlar daha yüksek maaşlar talep edebiliyor, teklifleri, hatta iki ya da üç teklifi reddedebiliyordu. Bu da rekabet etmek için oldukça iyi bir sayıydı.
Bu durum ağırlıklı olarak COVID sırasında yaşandı; çünkü şirketler ve işletmeler gerçekten panik içindeydi. Uzaktan çalışma ve benzeri uygulamalar daha önce, herkesin COVID döneminde yapmak zorunda kaldığı biçimde uygulanmamıştı. Bu da ortalama çalışan için büyük bir pazarlık gücü yarattı.
Şimdi pandemi sonrası bir dünyadayız ve oldukça kafa karıştırıcı bir ekonomik duruma, aynı zamanda çalkantılı bir seçim yılına girdik. Bunların çoğu değişim yarattı. Ortalama çalışan bu pazarlık gücünü kaybetti ve şu anda gördüğümüz düşük pazarlık gücüne, zayıflayan ekonomiye, bankaların geri çekilmesine, uyum ekiplerinin korkmasına ve benzeri sorunlara yol açtı.
Bu da iş piyasasını gerçekten etkiledi. 2024’ün başından itibaren büyük teknoloji şirketlerinin ya sessizce ya da toplu biçimde işten çıkarmalar yaptığını gördük. Çok büyük işten çıkarmalar, iş gücü azaltmaları yaşandı. Birçok ürün yöneticisi uzun süredir iş arıyor ve bu gerçekten moral bozucu.
Yani durum berbat.
Hannah Clark: Çalışmamaktan söz etmişken, senin durumunda neler olup bittiğinden biraz bahsedelim; çünkü bu konuya hiç girmedik. Öncelikle bu sohbete hangi noktadan başladığımızı netleştirelim. Yakın zamanda Highnote’taydın. Ondan önce Airbnb’deydin. Kariyerin açısından olduğu kadar zihniyetin ve ürün konusundaki bakış açın açısından da nerede olduğunu biraz konuşalım.
Bize bulunduğun noktayı biraz anlat.
Victoria Ku: Önceden şunu söylemek isterim: Hayatımın, gerekli finansal hesaplamaları yapıp bu çalkantılı iş piyasasından geri adım atabileceğim ve kendimi gerçekten iki küçük çocuğuma bakmaya adayabileceğim bir noktasında olma ayrıcalığına sahip olduğum için çok minnettarım.
Bu nedenle geçmişteki Victoria’ya bunun için teşekkür etmek istiyorum. Buna izin verdiği için gelecekteki Victoria’ya teşekkür ediyorum. Tüm bunlara izin veren şanslı tanrılara da teşekkür ediyorum. Ancak çoğu insan muhtemelen bu konumda olamazdı ve bu gerçekten kötü bir durum. Benim açımdan bu ortamı, bu yavaşlamayı, yapay zekâyla birlikte teknoloji ve iş dünyasının değişen manzarasını değerlendiriyor ve şu anda “Hayır, bugün değil” diyorum.
Biraz dinleneceğim. Kısa bir izin alıp kartların nasıl dağıldığını göreceğim ve sonrasında ilerlemek için bir strateji oluşturacağım. Benim için çok yorucu geçen on yılın ardından biraz ara vermek beni gerçekten heyecanlandırıyor.
Hannah Clark: Kesinlikle. Kesinlikle.
Büyük istifanın sona ermesi hakkında biraz konuştuk. Şimdi büyük işten çıkarmalar dönemine giriyoruz. Aklımda bir ses var ve bu ses şöyle:
Victoria Ku: Sana katılıyorum.
Hannah Clark: LinkedIn’deki her ürün işine başvuran insanlar için sırada ne var? Görünüm nasıl?
Victoria Ku: Bazı sektörlerde görünümün iyi olduğunu söylemek üzücü.
Geleneksel büyük teknoloji sektörlerinin çoğunda görünüm biraz kasvetli. Şunu kastediyorum: Kendi hataları olmayan çok yetenekli bir iş gücü işten çıkarıldı. Şimdi, normalde biraz daha az deneyimli kişilere gidecek işler için mücadele eden çok sayıda deneyimli ve iyi insan var.
Pazarlık gücünün eksikliğinden söz ederken bunu kastediyorum. Şirketler çok deneyimli bir iş gücünü daha düşük maaşlarla ve daha az zorlayıcı iş tanımlarıyla işe alabiliyor. Bu da iş arayan herkes üzerinde büyük bir baskı oluşturuyor.
Başvuran insanların suçu değil. Piyasa açısından durum berbat. Teknoloji piyasası her zaman oldukça çalkantılı oldu. İnsanlar hatırlıyor mu bilmiyorum ama çocukken, kendimden yaşımı ele vererek söyleyeyim, 2001 yılında ailelerimiz mühendis ya da Nokia gibi eski teknoloji şirketlerinde çalışan kişilerdi. Y2K yılları civarında büyük bir işten çıkarma dalgası yaşandı ve uzun süre geri dönemediler.
İkinci durgunluğun yaşandığı 2008-2009’a kadar teknoloji sektörü kendini toparlayamadı. Bu dönem, normalde işe alamayacağı insanları işe almasını sağladı. Çünkü o dönemde, dürüst fikrimi sorarsan, finans gerçekten merkezdeydi.
Bankacılık ve finans, en iyi üniversitelerden mezun olan gerçekten yetenekli çalışanların çoğunu aldı. Ancak 2008-2009’a gelindiğinde teknoloji sektörü hızla büyüyordu. O zamandan beri çok uzun bir yükseliş dönemi yaşadık; Amerika’nın en uzun süren boğa piyasasını gördük. İnsanlar teknoloji çöktüğünde gerçekten çöktüğünü unuttu. Bu bir obruk gibidir.
Şu anda bunu yaşıyoruz. Teknoloji tarihine baktığımda bu bana şaşırtıcı gelmiyor. Yükseliş döneminde yükseliş büyüktür, düşüş döneminde ise düşüş de son derece büyüktür. Bu nedenle iş ararken güçlü bir anlatıya sahip olmak önemli. Bir teknoloji çalışanı olarak hikâyen hakkında çok net bir anlatı oluşturmalı ve bağlantı ağından gerçekten yararlanmalısın.
Günün sonunda bu çarpıcı bir görüş olacak ama şirketler bazen ne aradıklarını gerçekten bilmiyor. Bu nedenle bir bağlantı ağına sahip olmak ve arkadaşları arasında başarılı olmuş kişileri aramak genellikle güçlü bir strateji. Çünkü bazen ne aradıklarını bilmiyorlar.
Ancak belirli kişilerin başarılı olduğunu biliyorlar ve bu nedenle o tür insanları nasıl arayacaklarını biliyorlar. Daha önce onlarla çalıştıysan ve birlikte başarılı olduysan bağlantı ağından yararlanabilirsin; çünkü bu istikrar ve tutarlılık demektir. Teknoloji şirketlerinin istikrar ve tutarlılığın az olduğu bu dönemde gerçekten aradığı şey de bu.
Hannah Clark: Evet. İnsanların her türlü kriz anında istikrara ve tutarlılığa sarıldığını düşünüyorum. Bunu kesinlikle pandemi sırasında gördük.
İstikrarın eksikliğinden söz etmişken yapay zekâdan bahsedelim. O da hayatımıza girdi.
Victoria Ku: Evet. Yapay zekâ da sohbete katıldı.
Hannah Clark: Yapay zekâ sohbete girdi. Aslında son 24 ayın tamamında sohbetin kendisi yapay zekâydı, değil mi?
Victoria Ku: Yapay zekâ hakkında benim için büyüleyici olan şey, izlenen evrimsel yol. İnternetten şüphe edenler pek çok fırsatı kaçırdı.
Girişim sermayesi yatırımcılarının yaptıkları anlaşmalardan pişman olmadığı, büyük başarıya ulaşan ve yatırım yapmadıkları anlaşmalardan pişman oldukları söylenir. Benzer biçimde herkes internetten ders aldı. Bu nedenle kimse “Yapay zekâ neyse, ben beklerim” demiyor. Herkes “Bu trene binmeliyim; büyürse kaçırmamalıyım” diyor. Çalışanlar, şirketler ve sektörler de dâhil olmak üzere herkes bu yapay zekâ eğilimine doğru koşuyor ve normalde başka alanlara ayrılmış kaynakları buraya yönlendiriyor.
Şimdi herkesten bu eğilim için bir çözüm bulması isteniyor. Bu, normalde ihtiyaç duyulan altyapı sektörlerinden kaynakları çekiyor ve herkes belki sonuç verecek bir alana koşuyor. Sonuç verebileceğini düşünüyorum ama şu anda bu kadar acele edilmesi gerekiyor mu?
Bilmiyorum. Gerektiğini düşünmüyorum.
Hannah Clark: Benim görüşüm şu: Bunun bir araç olduğunu, çığır açıcı olduğunu biliyoruz ama onu en iyi biçimde nasıl kullanacağımızı gerçekten bilmiyoruz. Bunu internete paralel görüyorum. İnternet ortaya çıktı, herkesin bir web sitesine ihtiyacı oldu. Bu web sitesinde ne olmalıydı?
Bilmiyorum. Bir web sitemiz olması gerekiyordu. Sosyal medyada herkesin bir sosyal medya hesabına, belki bir sosyal medya yöneticisine ihtiyacı olduğunu biliyorduk. Ne paylaşacaktık? Bilmiyorum. Ama sahip olmamız gerekiyordu. Bu kalıbın tekrarlandığını görüyorum; ancak fark şu ki yapay zekâ artık çok daha güçlü ve daha önce söylediğin gibi, yararlanmaya çalıştığımız yetenekler bakımından çok sayıda işi içine çekiyor.
Victoria Ku: Evet. Bunu sizlerle bağlantılı olarak yazdım. Tipik ürün terimleriyle ifade edersek yapay zekâ bir çekiç ve tüm çivileri arıyor. Oysa gerçek ürün yönetimi şöyle der: “Bu bir çivi. Çekiçlerimizi ya da sahip olduğumuz diğer araçları alıp bunu çakalım; çünkü sorun burada ve bunu çözmek için ne gerekiyorsa kullanabiliriz. Öncelikle bunun gerçekten çözmek istediğimiz bir sorun olduğunu kanıtlayalım.”
Ancak bunun tersi yaşanıyor. Bunun doğru ya da yanlış olduğunu söylemiyorum; tarihin bize doğru mu yanlış mı olduğunu göstereceğini düşünüyorum. Gerçek stratejik yaklaşımda ürün yönetimi önce sorunu bulman, ardından bunun gerçekten odaklanmamız gereken ve etrafında bir iş kurmaya yetecek kadar yüksek yatırım getirisi sağlayan bir sorun olduğunu kanıtlamak için en düşük maliyetli çözümü kullanman gerektiğini söyler.
Şimdi bunun tersi oluyor. Bunun birkaç nedeni var. OpenAI, çok sayıda şirket olmasına rağmen muhtemelen tüm yapay zekâ şirketleri arasında en ünlüsü. Claude, Bard ve diğerleri var. Ancak medyanın tüm ilgisini OpenAI’nin toplamasının nedeni çok yüksek ücretler ödemesi.
Vadideki ya da ülkedeki tüm kaynakları kendine çeken nihai teknoloji şirketi gibi. İnsanlar sorundan çok fırsata kapılıyor. Fırsat, kariyer fırsatı ya da finansal fırsat olabilir; bunların hepsi yararlanılmaya değer fırsatlar.
Ancak bunun, araştırma odaklı ya da bilimsel merakla yönlendirilen uygulamalardan bir kopuş olduğunu belirtmek gerekir. Doktora sahipleri ya da bilim insanları genellikle önce böyle çalışır. Ardından sektörü bilen kişiler ve çalışanlar, yeni oluşturulmuş yenilikçi aracın nasıl kullanılacağını bulmaya gelir.
Hannah Clark: Yazındaki bazı noktalardan biraz daha bahsetmek istiyorum. Sanırım başlığı “Yapay zekâ fikrin için günlük işini bırakma” idi. Bu, yapay zekâ pastasından pay kapmak için yaşanan yükselişle acele arasındaki ve gerçekten acı çeken, zorlanan iş piyasası arasındaki kesişime işaret ediyor. İnsanların çabalarını nereye yönlendirmeleri gerektiği konusunda öncelikleri biraz karışmış olabilir.
Bu karar verme süreciyle ilgili belirttiğin bazı noktaları yeniden anlatabilir misin?
Victoria Ku: Elbette. Bunun bazı istisnaları var ama önce ana noktaları söyleyeyim: Bu iş piyasası hiç kolay değil.
İyi ilişkilerin, iyi bir yöneticinin ve iyi bir maaşın olduğu, istikrarlı bir işi bırakıyorsan, bu ortamda çok şanslı ve ayrıcalıklı bir konumdasın. Bu işi bırakıp OpenAI, Bard ya da Claude gibi araçlardan yararlanan bir girişim kurma hayalinin peşinden gitmeyi planlıyorsan ve bu girişim ileride başarısız olursa, geçmiş yıllardaki kadar kolay biçimde aynı işe geri dönemezsin.
Dediğim gibi, tarihin en uzun süren boğa piyasasındaydık ve bu emsalsizdi. Z kuşağının hayatları boyunca bir durgunluk görmediğini söyleyebilirim. İlk nokta şu: İş piyasasına eskisi kadar kolay geri dönemezsin. Bu, henüz yapay zekâ fikrinin peşinden gitmek için günlük işini bırakmamanın nedenlerinden biri.
İkinci neden, bu ortamda akademiden sektöre geçmeye ikna edilen çok zeki insanların bulunması. Yani tüm hayatlarını, 20-30 yıllarını yapay zekâya, onu sevmeye ve nasıl kullanılabileceğini anlamaya, daha da önemlisi kullanım amacı ne olursa olsun günlük kullanıma yetecek kadar keskin hâle getirmeye adamış bilim insanları ve doktora sahipleri var.
Bu insanlar artık Google, OpenAI ve Anthropic gibi inanılmaz kaynaklara sahip şirketlerde çalışıyor. Bu nedenle bir sonraki güncellenmiş modelle fikrin tek hamlede ortadan kalkabilir. Bunu 2008 döneminde Twitter, Pinterest ve bugün dev hâline gelen diğer şirketler büyürken gördük. Tek bir güncellemeyle küçük girişimlerin pazar payını ele geçirebildiler.
Yapay zekâ için de aynı şeyi öngörüyorum. Örneğin evindeki tadilat için görseller üreten bir şirket kurarsan, Llama 3.5 bunu kolaylıkla yapabilir. Daha hızlı ve daha iyi altyapıya sahip Llama’yı kullanmak varken birinin senin ücretli uygulamanı kullanmasını ne engelliyor?
İkinci neden bu: Tek hamlede tamamen yok olabilirsin. Özellikle bu ortamda bunu istiyor musun? Başka birçok neden de var. Merak edenleri makaleyi okuyup bana geri bildirim vermeye teşvik ediyorum. Ancak belirtmek istediğim bir istisna daha var: Güçlü bir vizyonun varsa, alanında uzmansan ve bu modelleri başka hiç kimsenin elde edemeyeceği bir performans sağlayacak şekilde kullanabiliyorsan, uzmanlığını kullan. Seni taklit edebilecek ürünü oluşturmak için konu uzmanlığından yararlan; çünkü kaynak model değil, sensin.
Hayallerinin peşinden gitmek isteyen kişileri bu konumda küçümsemek istemiyorum. Ancak bunun aynı ortam olmadığını belirtmek gerekiyor. Bunlar benim uyarı sözlerim.
Hannah Clark: Bu iş piyasasında ya da rekabet ortamında düşüncesiz kararlar veremeyiz. Yapay zekâ söz konusu olduğunda biraz daha geniş bir açıdan bakıyorum; çünkü yapay zekânın insanların uzun vadeli iş olanakları için ne kadar tehdit oluşturduğu konusunda zaman zaman fikrimi değiştirdim.
Özellikle mühendislerden söz ettiğimizde, birçok mühendis yapay zekânın nasıl çalıştığı ve işlerin nereye gittiği konusunda kendini rahat hissetmiyor. Tasarım alanı da açıkça etkilendi. Pazarlama ve aslında her sektör, yapay zekânın yeteneklerinden güçlü biçimde etkilendi ve bu yetenekler giderek gelişiyor.
Sen bu konuda ne düşünüyorsun? Konuştuğum bazı yapay zekâ tutkunları, anahtarın yapay zekâdan yararlanma konusunda daha iyi hâle gelmek olduğunu ve teoride herkesin işinin güvende olduğunu düşünüyor. Sadece işler değişecek. Ancak ben bunun aksini gösteren güçlü kanıtlar görüyorum. Sen nerede duruyorsun?
Victoria Ku: Ben de aksini gösteren kanıtları kesinlikle görüyorum. Eski bir bankacı olarak kendime reform geçirmiş bir kapitalist desem de katı bir kapitalist olsaydım şöyle derdim: “Şimdi para kazanın, tüm paranızı şimdi kazanın, elinizden geldiğince çok çalışın, tüm hakları alın ve çok geç olmadan finansal özgürlüğünüzü elde edin.”
Ancak bu her zaman mümkün değil. Bu, kendimi kurtarmamız gerektiğini söyleyen gerçekçi, hatta belki de alaycı ve kötümser tarafım. Herkes kendini kurtarsın. Ancak bunun yanında evrensel temel geliri güçlü biçimde desteklediğimi de söylemek isterim.
Burada siyasete giriyoruz Hannah; konuyu kapatmamız gerekirse haber ver. OpenAI’nin CEO’su ve eski YC CEO’su Sam Altman’ın evrensel temel geliri savunmasının bir nedeni vardı. Evrensel temel gelirin ilk savunucusu Andrew Yang’ı desteklememin nedeni de bu. Çünkü yapay zekânın bu işleri devralacağını düşünüyorum.
Yapay zekânın insanlardan daha verimli çalışacağını düşünüyorum. Bu nedenle video oluşturmak, sanat üretmek ve kod yazmak için normalde daha fazla insanın yaptığı işleri denetlemek üzere daha az insan gerekecek. Bu alanlarda çalışan insanlar olacak ama daha az insan gerekecek. Bu nedenle yapay zekânın bu işleri devralacağını varsayarak siyasi ortamı değiştirmemiz gerekiyor.
Geç dönem kapitalizmi çağında, hatta henüz o döneme girmediysek bile o yöne ilerlerken, bizi çalıştıran ve hayatta kalmamız ve sağlıklı olmamız için sağlık hizmeti sağlayan işletmelerin ölçütü, işi yürütmenin maliyetini azaltmak olacak. İnsan gücü en yüksek maliyetlerden biri.
Bu nedenle matematiksel açıdan yalnızca işlerin ortadan kalktığını görüyorum. Bu mutlaka kötü bir şey değil. İnsanların sanat üretmesi, ekmek yapması ve bu dünyaya sanatsal varlıklar olarak yapmak üzere gönderildiğimiz şeyleri yapması gerektiğini düşünüyorum. Ancak ortamın bunu desteklemesi gerekiyor.
Muhtemelen bu konuda sonuna kadar mücadele edeceğim; çünkü ortamın sandığımızdan çok daha fazlasını kontrol ettiğine inanıyorum.
Hannah Clark: Öncelikle bu konu o kadar karmaşık ki ona saldırmak, hatta hakkında konuşmak bile tehlikeli geliyor. Ancak aslında konuştuğumuz şey kültürel normlarımızda temel bir değişiklik.
Standart sekiz saatlik çalışma haftasının ve iş kanunlarının olmadığı günlerden, makinelerin saatlerce süren insan emeğine eşdeğer işler üretebildiği bugüne kadar gelirsek…
Sesimden bunu duyabiliyorsanız özür dilerim. Duygulanıyorum.
Victoria Ku: Hayır, bu duygusal bir konu. Sonuçta insan hayatından söz ediyoruz.
Hannah Clark: İkimiz de bu görüşmede ebeveyniz. Çocuklarımız var. Dinleyen birçok kişinin de çocukları var. Dünyanın değişime nasıl uyum sağlayacağını, normalin neye benzeyeceğini düşünüyorsun.
Servetin nasıl üretildiği, emeğin nasıl dağıtıldığı, neyin değerli olup olmadığına nasıl karar verdiğimiz ve bu tür kararların hakeminin kim olduğu konusunda dönüştürücü bir değişimin yaşandığı bir dönemdeyiz.
Bu soru geceleri uykumu kaçırıyor.
Victoria Ku: Kesinlikle. Benim de uykumu kaçırıyor; özellikle seçim gününün üzerinden yalnızca bir gün geçmişken, şu anda hükûmet olduğunu düşünüyorum. Şimdilik birçok denge ve denetim mekanizması çok hassas.
Yapay zekâ bir denetim. Siyaset başka bir denetim. Hükûmet başka bir denetim. Kendimiz ve kararlarımız da başka bir denetim. Uzun zamandır ilk kez, özellikle teknoloji alanında, işlerin nereye gittiğini gerçekten bilmiyoruz.
On yılı aşkın süre boyunca her şey yükseliyordu. Herkes para kazanıyor, işten çıkarma yaşanmıyor, herkesin yiyeceği ve mutlu saatleri oluyordu. Bu olumlu dönem hiç bitmeyecek gibiydi. Şimdi birçok insan için ilk kez nereye gittiğimizi gerçekten bilmiyoruz. Sadece yeni ve şu anda çok güçlü bir teknoloji olan yapay zekânın var olduğunu biliyoruz.
Ya çok iyi bir iş çıkarır ve bizi çalıştıran şirketler “Bunu istiyorum, seni değil” derse? Evrensel sağlık hizmetimiz olsaydı bu kadar büyük bir sorun olmazdı. Evrensel temel gelirimiz olsaydı da bu kadar büyük bir sorun olmazdı; başka bir şey yapardık.
Ancak bağımsız olarak zengin değilsek hayatlarımız bizi çalıştıran şirketlerin dengesinde asılı. Bu çok korkutucu. Merak eden herkesin yapması gerektiği gibi yapay zekâyı benimsemeye çalışan insanların çılgınca koşmasının nedeni bu. Ancak bunun biraz da korkuya dayalı olup olmadığını düşünmeden edemiyorum. İnsan zekâsını ya da makine zekâsını böyle geliştirmek istemeyiz.
Hannah Clark: Web tasarımcıları, bu bölüm sizin için. Ajanslar ve işletmeler için web platformu Wix Studio’yu anlatmak için 30 saniyem var. Studio’da 30 saniye veya daha kısa sürede yapabileceğiniz dört şey var. Duyarlı yapay zekâ ile tasarımlarınızı her cihaza uyarlayın. Şablonlar, bileşenler, bölümler ve tasarım kitaplıkları gibi varlıkları siteler arasında yeniden kullanın ve ekibinizle paylaşın.
Kod yazmadan animasyonlar ve degradeli arka planlar ekleyin. Tasarımlarınızı Figma’dan Wix Studio’ya yalnızca bir tıklamayla aktarın. Süre doldu ama liste devam ediyor. Wix Studio’ya geçin ve kendiniz görün.
Kesinlikle. AGI gibi konuları konuştuğumuzda sürekli geri döndüğüm şeylerden biri şu: Bir şeyi yapabiliyor olmanız onu yapmanız gerektiği anlamına gelmez. Pandora’nın kutusunu açmışız gibi hissediyorum.
Artık hepimizi etkileyen ve geri döndürülemeyecek kararlar alabilen birçok insan var. Böyle bir gerçekliğin altında yaşamak çok stresli.
Victoria Ku: Evet. Söylediklerini desteklemek için ekleyeyim: Bizim de çocuklarımız var. Çocuğumun üniversiteye gideceği 14 yıl sonra dünyanın nasıl görüneceğini merak ederek geceleri uyanık kalıyorum.
Gerçek şu ki hiçbir fikrim olmadığını kabul etmek zorundayım. Dünyanın nasıl olacağını bilmiyorum. Yalnızca arabaya ihtiyaç duymayacaklarını varsayıyorum; açıkçası bu rahatlatıcı.
Benzer biçimde yapay zekânın iyilik için kullanılabileceğini düşünüyorum. Biden yönetiminin ve önceki başkanlık yönetimlerinin güncel olaylar etrafında bir araya geldiği gibi, ortam yapay zekânın kullanımı etrafında birleşebilirse bunun iyi olacağına inanıyorum.
Örneğin öğrenci borçlarının silinmesini düşünün. Bir sonraki adım mümkünse tıbbi borçların silinmesi olabilir. Benzer şekilde gelecekte hükûmetin eğilimleri takip edeceğini ve güncel kalacağını, insanların belki de çok sayıda sektörde çalışmadığı bir geçişi kolaylaştıracak ve toplumda görece sağlıklı bir dengeyi sürdürecek kadar uyum sağlayacağını umuyorum.
Bu umut var. Ancak bizim gibi ürün yöneticileri için umut başka, bunu eyleme geçirip uygulamak başka. Bu konuda kesin bir şey söyleyemem. Yalnızca fikirlerimiz olabilir ve ortaya çıkanlara uyum sağlayabiliriz. Bence bu yüzden birçok insan geride kalmamak için yapay zekâya doğru koşuyor.
Hannah Clark: Tüm bu konuları birlikte düşündüğümüzde bana ilginç gelen bir şey daha var. Yapay zekâ bir yandan üretkenliğimizi ve bir şeyler yapma kapasitemizi artırması beklenen bir araç.
Ancak toplum olarak kişisel değer ve kıymet duygusu oluşturmak için kendimize baskı yaptığımız noktaya baktığımızda bunun üretkenliğe, bireysel üretkenliğe dayandığını görüyoruz. Bir çalışan, yönetici ya da bireysel katkı sağlayan biri olarak masaya ne getiriyorsun? Gelirin ne kadar? Bunların hepsi bizi bir tür sosyal hiyerarşide konumlandıran göstergeler.
Kendi inançlarımızı, kendimizi değerlendirme biçimimizi, bizim için çok değerli olan bu şeylerin tümünü dışarıya aktaran bir şey oluşturarak kemiriyoruz. Yıllar sonra hepimiz istediğimiz kadar üretken olamayacak duruma geldiğimizde hangi noktada “Bunu artık kapatalım” diyeceğiz?
Artık asansör insanı olmamız gerekmiyor. İnsan çamaşır makineleri olmamız gerekmiyor. Teknoloji bunları yapabiliyor. O hâlde bu ek serveti insanlarımızla ilgilenmeye ve herkesin kazandığını kanıtlamak zorunda olmadığı belirli bir yaşam standardına sahip olmasını sağlamaya ayıralım.
Victoria Ku: Buna kıtlık sonrası dünya diyorum ve bunu destekliyorum. O dünyayı sabırsızlıkla bekliyorum.
Hannah Clark: Bu bir teori. Birçoğumuzun istediği dünyalardan biri. Ancak bunun karanlık bir tarafı da var. İnsanların öz değerini ekonomiye getirebildikleriyle eşitlemek, birçok kişinin kimliğinin bir parçası hâline gelmiş durumda; neredeyse siyasi bir ideoloji gibi.
Victoria Ku: Kesinlikle. Söylediklerinin tamamı beni geç dönem kapitalizmi toplumuna götürüyor. Herkesin çok üretken olmamız ve kendimizi makinelerle karşılaştırmamız gerektiğine inanmasının nedeni bu. Oysa makine değiliz. Ayrıca çok yorgunuz.
Teknoloji alanında herkesin gözleri ışıl ışıl, sabaha karşı üçe kadar çalışmaya hazır ve bunu severek yaptığı dönemden uzakta olduğumuzu hissediyorum. Bloglarda, Facebook gruplarında ve haberlerde insanların söylediklerini takip ederken hepimizin çok yorgun olduğunu görüyorum.
Belki de ölçütümüz yanlıştı. Farklı bir Kuzey Yıldızı’na doğru ilerlediğimizi anlamak dünyanın en kötü şeyi değil. Belki de üretkenlik savunmamız gereken en iyi ölçüt değil. Hızlı büyüme yıllarımızda en iyi ölçüt olabilir; ancak belirli bir olgunluk düzeyine ulaştığımıza göre farklı bir Kuzey Yıldızı seçebiliriz.
Bu geçişin zor olmayacağını söylemiyorum. Bazı insanlar bu kimliği bırakmakta zorlanabilir. Bazıları kendileriyle ne yapacaklarını bilemeyip depresyona girebilir. Toplumun bunu kolektif olarak desteklemesi gerekebilir. Birçok kişinin kendine zaman ayırması ve mecazi olarak öne eğilmek yerine uzanıp dinlenmesi gerekebilir.
Ancak bu dönem geçtikten sonra kendimizi toparlayacağımıza ve bir sonraki becerimizin, işimizin ya da sanatsal uğraşımızın ne olduğunu anlayacağımıza inanıyorum. Sonra buna aynı tutkuyla yöneleceğiz; yapay zekâ onu da üstlenene kadar. Bunun farkında olacak ve bir sonraki şeye geçeceğiz. Uyum sağlamayı öğreneceğiz.
Bunları sevgiyle söylüyorum; çünkü yapay zekâya karşı çok fazla düşmanlık olduğunu biliyorum. Yapay zekâ harika ürün gereksinim belgeleri ve kodlar üretebiliyor. Bence en büyük düşmanlık, yapay zekânın çok güzel sanat eserleri üretebilmesinden kaynaklanıyor.
Yetenekli sanatçıların eserlerini taklit eden güzel videolar ve sanat eserleri oluşturabiliyor. Sanatçılar da “Bu benim. Bunu oluşturmak için ter döken, kan ve gözyaşı döken benim; sen ise onu aldın” diyor.
Bunun tamamı, kayıtlara geçen şu popüler espride özetleniyor: “Yapay zekânın sanat üretmesini istemiyordum; böylece çamaşır yıkamak ve ölümüne çalışmak zorunda kalacaktım.” Bunun tam tersi olması gerekiyordu. Ben de buna tamamen katılıyorum.
Ancak taktiksel açıdan baktığımda yapay zekânın üzerinde çalışabileceği tek şeyin mevcut veriler olduğunu düşünüyorum. Peki yapay zekâya yapmak istemediğimiz şeyleri, gerçekten zor şeyleri yapabilmesi için nasıl veri sağlayabiliriz? Ona siyaseti versek ne olurdu?
Performans değerlendirmelerini versek? Zorbalığı ya da olumsuz etkilemeyi versek? Zor şeyleri yapay zekâya versek ne olurdu? Önce bunları modellere beslenebilir, somut hâle getirmenin yolunu bulmamız gerekirdi. Sonra yeterli dengeye ulaştığımızda işi paylaştırabilir ve “Bunu sen yap ama sanatı ben yapmak istiyorum” diyebilirdik.
Yapay zekâ belki işi yüzde 70 oranında tamamlar, ben de zaten yapmak istediğim son yüzde 30’u yapardım.
Hannah Clark: Bu, tahminlere geçmek için harika bir bağlantı. Neler olduğunu ve bizi buraya getiren şeyleri konuştuk.
Yapay zekâ tarafından üretilen içerikleri, ister bir ürün gereksinim belgesi ister ileri düzey bir dijital sanat eseri olsun, daha fazla gördükçe organik olarak insana ait şeylere verilen değer ve vurgunun artacağını düşünüyorum. Bu benim romantik ve iyimser bakış açım; ancak bu yapay zekâ yükselişinden önceki tasvirlerde bunun öngörülerini zaten gördük.
Video oyunlarında, filmlerde ve benzeri eserlerde yapay zekâ neredeyse insanlığın düşmanı olarak gösteriliyordu. Bunun bir tarafı olduğunu düşünüyorum; çünkü yapay zekânın yapabileceklerine ve oluşturduğu tehditlere karşı düşmanlık hissetmeye başlıyoruz.
Açıkça söylemek gerekirse yapay zekâ sanatı gördüğümde bunun yapay zekâ tarafından üretildiğini anlıyorum. Bu sanatın benim için aynı değeri yok. Birinin kendi deneyimlerinden ve duygularından yararlanarak oluşturduğunu bildiğim bir şey gibi kalbime dokunmuyor.
Bu değer sistemini uygulayabileceğimiz daha fazla yol olmasını isterdim. Ancak herkes sanatçı olmak için yaratılmadı. Herkesin yaratıcı bir dürtüsü yok. Hepimiz nasıl eşit biçimde yararlanabilir, kendimizi ifade etmek, değer yaratmak ve hayatımızın iyi yaşandığını hissettirecek bir iz bırakmak için yerimizi nasıl bulabiliriz?
Victoria Ku: Bu çok güçlü bir açıklamaydı. İnsan emeğinin romantizmi konusundaki görüşüne katılıyorum ve bunun yanlış olduğunu düşünmüyorum. Aklıma lüks ürünler geliyor. Günümüzde Hermès çantalarının el yapımı olması bir değer taşıyor.
İtalya’da ya da Fransa’daki salonlarından birinde bir tasarımcı tarafından, eski bir çift dikiş yöntemi kullanılarak elde yapılıyor. Aldığın çantaya, zanaatını 20 yıl boyunca geliştirmiş insanların emeği sinmiş oluyor. Bu çantaların fiyatlarının inanılmaz olması şaşırtıcı değil.
Sana katılıyorum. Zara ya da Forever 21’ı gördüğünde ise ürünlerin makine yapımı olduğunu ve ne kadar ucuz olduğunu görüyorsun. Herkes iyi görünebilir. İnsan emeğiyle yapılan ürünlerde romantizmin varlığını sürdüreceğini düşünüyorum. Bunun yalnızca romantizmle değil, çabayla da ilgisi var.
Mağara insanı içgüdülerimle düşündüğümde, daha fazla çaba harcandığını bildiğimiz şeylere daha fazla değer verme eğiliminde olduğumuzu görüyorum. Buna duygusallık ya da başka bir şey diyebilirsin; ancak toplum olarak ve insan ırkı olarak emeğe daha fazla değer veriyoruz.
İdeal olarak hükûmetin bizim için doğru ortamı hazırladığı bir dünya olabilir. Evrensel temel gelir ve evrensel sağlık hizmeti bunun iki çözümü. Şirketlerin insanları çalıştırmasına gerek kalmazsa hepimiz kaybolmayız.
Yapay zekâ sıfır insanî acıma ya da insan hayatına değer veren aşırı kapitalistlerin elinde olsaydı, tüketiciler olarak satın aldığımız ürünlerin insan emeği taşımasında ısrar etmek bize düşerdi. Mahallelerin kendi mahallelerine yatırım yaptığını görüyoruz. Yerel satın almakta ısrar etmek, kolaylık için büyük teknoloji şirketlerinden almak yerine yerel ürünleri tercih etmek ve paramızla oy vermek bizim hakkımız ve gücümüz olurdu.
Ancak toplum olarak bunu kitle kaynaklı hâle getirmemiz gerekirdi. Zor olan da bu. Seçim günü bunun ne kadar zor olduğunu kanıtladı. Hepimiz kolay çözümü istiyoruz.
Hannah Clark: Zaman zaman düşündüğüm bir başka iyimser fikir de piyasanın ve ekonominin likit bir yapıya sahip olduğu. Yenilik belirli sorunları çözen çözümler ürettikçe yeni sorunlar da yaratıyor ve bu sorunların çözümlere ihtiyacı oluyor.
Başka sorunları çözerken kendimiz için yeni sorunlar yarattığımız bir döneme giriyoruz. Bu nedenle muhtemelen bundan yeni bir piyasa doğacak. İşlerin sona erdiğini düşünmek istemiyorum. Yalnızca bu iş dönemi sona eriyor. İnsanların her seferinde çamaşırlarını elle yıkaması sona erdiğinde terzilere ya da başka bir şeye daha fazla ihtiyaç duyulması gibi.
Her dengenin bir karşılığı vardır ve bu, insanların yerlerini bulabilecekleri bir denge oluşturur. Önceden konuştuğumuz aşinalığa ve istikrara veda etmek zor olsa da bence her şeyden çok benimsememiz gereken özellik uyum sağlama becerisi.
Victoria Ku: Sana katılıyorum. Uyum sağlama becerisi kızlarıma kazandırmam gereken özellik. Gelecek hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Şu anda onların ihtiyaç duyacağı tek şeyin bu olduğunu biliyorum.
Hannah Clark: Merak da öyle.
Victoria Ku: Hepimizin zaman zaman sinizm nedeniyle kaybettiği o çocuksu hayranlık.
Hannah Clark: Buna ne demek istersen de; mücadeleci ruh ya da başka bir şey. Rüzgârın hangi yönde estiğini görmek ve önceden tahmin edebilmek için yeterince meraklı, dikkatli ve uyum sağlayabilir olmak önemli.
Piyasanın nereye gittiğine yetişmek için şimdi neyi merak etmem, ne öğrenmem gerekiyor?
Victoria Ku: Kesinlikle. Her şeyin kaybedilmediğini düşünüyorum. Söylediklerinin tamamına yüzde 100 katılıyorum. Hatta girişimci insanların şu anda geleceğe birkaç adım ileriden baktığını düşünüyorum. “Yapay zekâ yakında dünyayı ele geçirecek. Ancak bunu yaptığında şu sorunla karşılaşacak” diyorlar.
İkinci bir sorunla karşılaşacak ve ben onu çözeceğim. Yapay zekâ zor döneminden geçerken onu kitlesel biçimde nasıl çözeceğimi bulacağım.
Senin de belirttiğin gibi çözülecek yeni sorunlar olacak. Girişimci, uyum sağlayabilen, zeki, yetenekli ve iyimser insanlar muhtemelen bu sorunlara çözüm olarak ortaya çıkacak. Bundan hepimiz ilham alabiliriz. Ancak hükûmetin hızla yaklaşan bu gelecek dünyasında çok büyük bir rolü olduğunu düşünüyorum.
Bu nedenle teknoloji dünyası tarafından dışlanmış hisseden bazı insanlar için siyasetin şu anda bulunmaları gereken yer olması mümkün. Çabalarını oraya yönlendirmek dünyanın en kötü fikri olmazdı.
Hannah Clark: Ben Kanada’dayım, bu konuda yorum yapmayacağım.
Ancak bu sohbetten çıkardığım şey şu: Değişimin hızını, yapay zekâ ortamını ve iş piyasasını düşündüğümüzde, belki de yapay zekâ dünkü sorundur. Belki bu oyuna girmek için çok geç kaldık.
Uzun ömürlü bir iş modeli geliştirmek istiyorsak güç boşluğuna bakmalıyız. Birkaç ay ya da birkaç yıl sonra, taşlar yerine otururken bu boşlukların nerede oluşacağını incelemeliyiz. Şu anda böyle hissediyorum.
Victoria Ku: Bunun kesinlikle çarpıcı bir görüş olduğunu düşünüyorum. Aklımda “Buna katılıyor muyum?” diye soruyorum. Bilmiyorum Hannah.
Hannah Clark: Katıldığımdan emin değilim. Şu anda düşünüyorum. Sadece sohbet ediyoruz.
Victoria Ku: Aynı fikirde olmak zorunda değiliz. Bilmiyoruz. Bu çok ilginç bir nokta. Önümüzdeki birkaç hafta, hatta belki gelecek yıl insanların içeceklerini yudumlarken tartışacağı en ilginç konulardan biri olabilir.
Ancak akıllı ve girişimci olan herkes bununla savaşmaması gerektiğini bilir. Güç boşluğuna bakmalı ve umarım bunu insanlığın iyiliği için nasıl değerlendirebileceğini görmelidir.
Aynı zamanda hayatında istikrara ihtiyaç duyan insanların geri çekilip “Nereye varacağını görmek istiyorum” demesi de yanlış olmaz. Önümüzdeki on yıl hükûmet, yapay zekâ ve sektör tarafından bir o yana bir bu yana savrulmak istemiyorum; şu anda çok az enerjim var ve önemli şeylere odaklanmam gerekiyor demeleri de tamamen normal.
Hannah Clark: Buna tamamen katılıyorum. Kültür ve toplum olarak böylesine dönüştürücü bir dönemde olduğumuz için belki de şimdi yeniden değerlendirme yapmak için iyi bir zaman.
Hepimize verilen beyaz çitli ev ve düzenli hayat şablonunu kendi ellerimize alıp kendimiz ve ailemiz için nasıl bir hayat kurmak istediğimizi yeniden değerlendirebiliriz. Yakınlarımızın ilham alacağı yeni bir model veya şablon oluşturabiliriz. Bu, az önce bahsettiğimiz kökleşmiş değerlerden uzaklaşmanın bir yolu.
Victoria Ku: Tam bir döngü çizmek için sorayım: Bunu hiç ChatGPT ile yaptın mı?
Hannah Clark: ChatGPT ile aramda tuhaf bir sevgi-nefret ilişkisi var. Bilmiyorum, hayır. Sen nasıl yapardın?
Victoria Ku: Sana komutumu söyleyeyim. ChatGPT’den hayatımı sanki onu zaten yaşamışım ve şu anda yaşıyormuşum gibi anlatmasını istedim.
Şu an yaşadığım hayalimdeki hayatı anlatmasını istedim. Saat saat ne yaptığımı, günümün nasıl geçtiğini anlatmasını söyledim. ChatGPT sana bir soru yöneltiyor: “Neye önem veriyorsun? Sana enerji veren şeyler neler? Bu dünyada neyi seviyorsun?” Çünkü akıllı.
Öylesine genel bir şey söyleyemiyor. Biraz sohbet etmen gerekiyor. Benim durumumda yaratıcı projeler üzerinde çalışmayı, yazı yazmayı, sanat üretmeyi, heykel yapmayı ve hayır işleriyle ilgilenmeyi sevdiğimi söyledim.
ChatGPT şaşırtıcı biçimde gelecekteki günüm hakkında çok güçlü bir anlatı oluşturdu ve bu beni gerçekten duygulandırdı. ChatGPT’nin bu kadar derine inebilmesine şaşırdım. Belki de sahip olmak istediğim gelecek hayatı hakkında beni duygulandırmak çok zor değildi.
Hannah Clark: Hormonlar işte.
Victoria Ku: Kesinlikle. İşte iyimserlik ve sinizm.
Bunu ChatGPT ile yaptım ve üretkenliğin çok önemli olduğunu fark etmeme yardımcı oldu. Bu doğru. Ancak benim Kuzey Yıldızım çalışmak istemek değildi. Para kazanmak zorunda olmasaydım yapmak isteyeceğim şeyleri yapmak istiyordum.
Hannah Clark: İş yalnızca başkası için ne kadar sermaye yarattığınla ilgili değil. Hayatın için ne kadar sermaye yarattığınla ilgili.
Victoria Ku: Özgürlüğün. Bazen sadece kahve içmek, dışarı bakmak ve bir anlığına ağaçlarla bütünleşmek istiyorum. Bunu yapabilmek isterdim. Ancak finansal özgürlüğüm ve örneğin şirketlerden özgür olma imkânım olmasaydı, kontrol edemediğim bir toplantıda oturuyor olabilirdim.
Saat sabah 8 olurdu ve beni ileri götürecek, yapmayı çok daha fazla tercih ettiğim yaratıcı fikir çalışmaları yerine bunu yapıyor olurdum. İnsanları ChatGPT ile etkileşime geçerek kıtlık sonrası mükemmel hayatlarını yaşıyor olsalardı ne yapacaklarını keşfetmeye teşvik ediyorum.
Hannah Clark: Tamam, yapacağım.
Pekâlâ, süremizi çok aştık ama hayatını geçirmek için bundan daha iyi bir yol düşünemiyorum. Bu harika bir sohbetti. Bunu yapabildiğimiz için çok mutluyum. Victoria, gitmene izin vermeden önce insanlar çalışmalarını çevrim içi olarak nereden takip edebilir?
Yakında The CPO Club’da senden daha fazla şey paylaşabileceğimizi umuyorum. İnsanlar seni şu anda nereden takip edebilir?
Victoria Ku: Beni LinkedIn’de bulabilirsiniz. Bağlantı kurun, mesaj gönderin. Ürün yönetimi konusunda yardıma ya da genel sorulara ihtiyaç duyan herkese yanıt vermekten her zaman mutluluk duyarım.
Bu öğleden sonra burada olmak harika Hannah. Seni görmek çok güzel.
Hannah Clark: Seni görmek benim için de çok güzel. Herkes, çarpıcı görüşlerinizi LinkedIn’imde biraz sınırlı tutun lütfen; ancak ziyaret ettiğiniz ve bu sohbete katıldığınız için teşekkürler. Yakında tekrar konuşacağız.
Bizi dinlediğiniz için teşekkürler. Daha fazla harika içgörü, nasıl yapılır rehberi ve araç incelemesi için theproductmanager.com/subscribe adresinden bültenimize abone olun. Podcast’lerinizi dinlediğiniz her yerde The CPO Club’a abone olarak bunun gibi daha fazla sohbet dinleyebilirsiniz.